Πρέπει να είναι πολύ στριμωγμένη η Νέα Δημοκρατία από την πολιτική απήχηση που εμφανίζεται να αποκτά το υπό διαμόρφωση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Και όταν δύο από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη της, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Άδωνις Γεωργιάδης, παίρνουν σβάρνα τα ΜΜΕ για να εξαπολύσουν τα πυρά τους εναντίον του πολιτικού μορφώματος που κυοφορείται στα δεξιά της Ν.Δ., τότε η λέξη «πανικός» μάλλον δεν είναι υπερβολική.

Γιατί, αν κάποιος είχε τον χρόνο και την υπομονή να φτιάξει ένα ανθολόγιο με όσα έχουν πει κατά καιρούς αυτά τα «πρωτοκλασάτα» στελέχη για το κόμμα στο οποίο σήμερα ορκίζονται πίστη, θα προέκυπτε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

Να θυμηθούμε, για παράδειγμα, τι έλεγε η Ντόρα Μπακογιάννη όταν ήταν επικεφαλής της «Δημοκρατικής Συμμαχίας» για το σκάνδαλο Siemens και τις πολιτικές ευθύνες που κατά την ίδια έπρεπε να αναζητηθούν; Για την ομιλία της στα Γιάννενα που παραδεχόταν ότι Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ μοιράστηκαν 100 δις από μίζες που τους έδωσε η πολυεθνική και η “δικαιοσύνη” κάλυψε το σκάνδαλο;

Και ασφαλώς υπάρχει και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Εδώ δεν μιλάμε απλώς για πολιτική μετακόμιση. Μιλάμε για ολόκληρη ιστορία μεταμορφώσεων, την οποία το διαδίκτυο έχει φροντίσει να διασώσει με τρόπο αμείλικτο.

Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η σημερινή τους αγωνία απέναντι στον Σαμαρά. Γιατί όσο περισσότερο προσπαθούν να πείσουν ότι πρόκειται για μια παρέα «γραφικών», «παλαιοκομματικών» και «ακραίων», τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν ότι δεν αντιμετωπίζουν ένα πολιτικό ανέκδοτο, αλλά έναν πιθανό σοβαρό πονοκέφαλο για το κυβερνητικό κόμμα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πριν από λίγες μέρες η δημοσιολόγος Σοφία Γιαννακά έσπευσε να δώσει, μέσα από αρθρογραφία της, ουσιαστικά και την επικοινωνιακή γραμμή που θα πρέπει να ακολουθήσει η Ν.Δ. απέναντι στο εγχείρημα Σαμαρά. Το περιέγραψε ως «τη μεγαλύτερη επιστράτευση γραφικών της λαϊκής Δεξιάς», μιλώντας για «λαϊκιστές, υπερεθνικιστές, παλαιοκομματικούς και ακραίους».

Μισή αλήθεια. Και η μισή αλήθεια, όταν χρησιμοποιείται ως πολιτική γραμμή, γίνεται ολόκληρη προπαγάνδα.

Γιατί ο Σαμαράς ασφαλώς και απευθύνεται στην παραδοσιακή βάση της Δεξιάς και αυτή η βάση δεν είναι πλέον δεδομένη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων που έχει απομακρυνθεί από τη σημερινή Ν.Δ. επειδή θεωρεί ότι το κόμμα που κυβερνά σήμερα έχει απομακρυνθεί από εκείνο που αντιλαμβανόταν ως «παραδοσιακή Δεξιά». Και ένα μέρος αυτών των ψηφοφόρων μπορεί να αναζητήσει πολιτική στέγη σε ένα σαμαρικό εγχείρημα. Οταν και οι δημοσκοπήσεις δίνουν στον Σαμαρά πλέον δυνητική δεξαμενή από 12% ως 15%, πριν καν κατέβει στο πεδίο, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί επικρατεί πανικός στο Μέγαρο Μαξίμου.

Γιατί αν το εγχείρημα περιοριζόταν σε μερικούς παλιούς δεξιούς, θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει με ειρωνείες και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, όπως κάνει η Σ. Γιαννακά. Εχει καταφέρει όμως να συσπειρώσει ένα σημαντικό τμήμα της δεξιάς εκλογικής βάσης που έχει αποστασιοποιηθεί από τη μητσοτακική Ν.Δ. Είναι παρακινδυνευμένο να αναφερθεί κάποιος σε ποσοστά. τότε το πρόβλημα γίνεται πολύ πιο σοβαρό.

Και δεν σταματά εκεί. Υπάρχει και η δεξαμενή του λεγόμενου «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ», ενός χώρου που κάθε άλλο παρά αμελητέος είναι και στον οποίο ένα νέο δεξιό πολιτικό εγχείρημα θα μπορούσε να επιχειρήσει να απευθυνθεί. Και κάπου εδώ αρχίζουν να αποκτούν ενδιαφέρον και οι πληροφορίες που κυκλοφορούν για τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να πλαισιώσουν το νέο κόμμα.

Δημοσιογραφικές πληροφορίες κάνουν λόγο ακόμη και για «πρόσωπο-έκπληξη» που ενδέχεται να βρεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, ενώ σημερινό δημοσίευμα της Καθημερινής αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να δούμε τον Σταύρο Μπένο να πλαισιώνει τα ψηφοδέλτια του νέου εγχειρήματος.

Και αν τελικά επιβεβαιωθούν τέτοιες κινήσεις, τότε το πράγμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Γιατί μπορεί η Ν.Δ. να προσπαθεί να παρουσιάσει τον Σαμαρά ως «γραφική επιστροφή στο παρελθόν», όμως η ίδια η κινητικότητα γύρω από το εγχείρημά του δείχνει ότι το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Πόσο μεγάλο είναι τελικά το κομμάτι της Δεξιάς που τελικά θα εγκαταλείψει το κυβερνητικό κόμμα στις επόμενες εκλογές κατευθυνόμενο προς Σαμαρά;

Σίγουρα τα επιτελεία του Μαξίμου δεν έχουν απέναντί τους απλώς έναν πρώην αρχηγό της Ν.Δ που επέστρεψε για να θυμηθεί τα παλιά. Εχουν έναν πιθανό μηχανισμό εκλογικής αποστράγγισης της ίδιας της κυβερνητικής παράταξης. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός φόβος τους. Γιατί με την κάθοδο του κόμματος Σαμαρά στις εκλογές όχι μόνο εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα για αυτοδυναμία αλλά και το κρίσιμο 25% καταντάει αμφίβολο.