Με μια ξεκάθαρη και δημόσια γραπτή τοποθέτηση, ο γνωστός φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος απαντά στο κύμα αναρτήσεων και καταγγελιών που τον στοχοποιούν τις τελευταίες ώρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αφορμή αποτέλεσε μια εκτενής ανώνυμη καταγγελία για έμφυλη βία και κακοποίηση, η οποία δημοσιεύτηκε αρχικά στο Athens Indymedia και στη συνέχεια αναπαράχθηκε μαζικά στα social media, με τρόπο που —σύμφωνα με τις σχετικές αναρτήσεις— φωτογράφιζε τον ίδιο.
Ο Μάριος Λώλος αρνείται κατηγορηματικά τις καταγγελίες και κάνει λόγο για μια προσπάθεια «ανθρωποφαγικού διασυρμού» και «δολοφονίας του χαρακτήρα του», υποστηρίζοντας ότι επιχειρείται να πληγεί όχι μόνο η προσωπικότητά του, αλλά και η επαγγελματική και κινηματική του διαδρομή.
Όπως σημειώνει, απέναντι σε όσους συμμετέχουν και εξακολουθούν να αναπαράγουν αυτή την προσπάθεια καταρράκωσης, θα προσφύγει στη δικαιοσύνη, χαρακτηρίζοντας τη νόμιμη δικαστική οδό ως τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Και καταλήγει με μια φράση που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ερμηνεία:
«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια».
Μακριά από τον κανιβαλισμό του πληκτρολογίου
Ως «Βαθύ Κόκκινο» έχουμε τοποθετηθεί επανειλημμένα και με απόλυτη σαφήνεια: τα ζητήματα της έμφυλης βίας, της κακοποίησης και κάθε μορφής καταπίεσης δεν είναι πεδίο για συμψηφισμούς, εκπτώσεις ή συγκάλυψη. Είναι για εμάς κόκκινη γραμμή.
Ακριβώς γι’ αυτό όμως θεωρούμε εξίσου απαράδεκτη την άλλη όψη του νομίσματος: τη μετατροπή μιας ανώνυμης καταγγελίας σε τελεσίδικη καταδίκη στα social media.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να ακούγεται μια καταγγελία, να διερευνάται σοβαρά και να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα ευαισθησία και άλλο να στήνονται μέσα σε λίγες ώρες ψηφιακά λαϊκά δικαστήρια, όπου η καταγγελία βαφτίζεται αυτομάτως απόδειξη, η υποψία ενοχή και η αναπαραγωγή υποκαθιστά την έρευνα.
Και κάπου εκεί αρχίζει ο γνωστός κατήφορος: αναρτήσεις, κοινοποιήσεις, χαρακτηρισμοί, «αποκαλύψεις», δημόσιοι αφορισμοί και ένας όχλος του πληκτρολογίου που αναλαμβάνει να εκτελέσει την «ποινή» πριν καν υπάρξει η δυνατότητα να διαπιστωθεί τι πραγματικά έχει συμβεί.
Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι ανθρωποφαγία.
Και δεν μπορεί να αποτελεί πρακτική ενός χώρου που θέλει να μιλά για χειραφέτηση, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και πολιτικό πολιτισμό.
Δεν υιοθετούμε την καταγγελία. Δεν υιοθετούμε όμως και την εκδοχή του καταγγελλόμενου ως τελεσίδικη αλήθεια. Η δουλειά μας δεν είναι να λειτουργούμε ως δικαστήριο ούτε να μοιράζουμε πιστοποιητικά ενοχής και αθωότητας μέσα από τις αναρτήσεις μας.
Η αλήθεια απαιτεί στοιχεία, διερεύνηση, υπευθυνότητα και καθαρές διαδικασίες. Και αν υπάρχουν πραγματικά θύματα κακοποίησης, αυτά ασφαλώς και πρέπει να βρουν χώρο να μιλήσουν και να δικαιωθούν. Αλλά ακριβώς επειδή παίρνουμε στα σοβαρά τις καταγγελίες για έμφυλη βία, δεν μπορούμε να δεχτούμε τη μετατροπή τους σε όπλο για διαδικτυακές εκτελέσεις.
Γιατί όταν η πολιτική αντιπαράθεση διολισθαίνει στον κανιβαλισμό, όταν η καταγγελία γίνεται «ετυμηγορία» και το πληκτρολόγιο αναλαμβάνει τον ρόλο δικαστή και δήμιου, τότε δεν υπηρετείται ούτε η αλήθεια ούτε η δικαιοσύνη.
0 Comments