Συζήτηση με μέλη της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης (επιμέλεια: Μάρκος Βογιατζόγλου)

Με αφορμή το 35ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής και το Red Notebook επιμελήθηκαν ένα αφιέρωμα με τίτλο #συνδικαλισμός 2013 στην Ελλάδα. Σήμερα, με πέντε μέλη της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης μας εξηγούν τους στόχους του εγχειρήματος των εργατικών λεσχών, τη σχέση του με τις παραδοσιακές μορφές εργατικής οργάνωσης, τις δυνατότητες συγκρότησης ενός κινήματος εργαζομένων και ανέργων στην Ελλάδα, αλλά και τα όρια των σημερινών εργατικών διεκδικήσεων.

1. Η Εργατική Λέσχη, διαβάζουμε στο ιδρυτικό της κείμενο, φιλοδοξεί να αποτελέσει «ένα τέτοιο κύτταρο δράσης, αντίστασης και εργατικής πολιτικής αναζήτησης». Πώς λειτουργεί ένα τέτοιο «κύτταρο»; Ποιες εμπειρίες από την Ελλάδα αξιοποιεί; Και πώς στέκεται απέναντι στις «παραδοσιακές» συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις αντίστοιχες παρατάξεις;

Η Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης λειτουργεί ως “εργατικός σύνδεσμος”, ως δομή οριζόντιας ταξικής αλληλεγγύης και ως πολιτιστικός-μορφωτικός χώρος. Ανώτερο όργανο λειτουργίας της είναι η γενική της συνέλευση, ενώ στο διάστημα μεταξύ των συνελεύσεων λειτουργεί το ανοικτό συντονιστικό, το οποίο υλοποιεί τις αποφάσεις της συνέλευσης. Η Εργατική Λέσχη φιλοδοξεί να συγκροτήσει ένα “συνδικάτο πόλης”, το οποίο θα συμπληρώνει και δεν θα αντικαθιστά τον ταξικό συνδικαλισμό στους εργασιακούς χώρους και, συγχρόνως, θα ενοποιεί αγωνιστικά τους εργαζόμενους και τους ανέργους στο πεδίο της πόλης.

Η Εργατική Λέσχη αξιοποιεί τη θετική και αρνητική εμπειρία από τους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, όπως και τις πολύμορφες διαδικασίες ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Συγχρόνως, επιχειρεί να απαντήσει στην ταξική προδοσία του επίσημου συνδικαλισμού, συντασσόμενη με τις προσπάθειες για την έμπρακτη υπέρβασή του, στην κατεύθυνση συγκρότησης ταξικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα και στην ελληνική κοινωνία.

2. Ποιες είναι κατά τη γνώμη σας οι κύριες δυσκολίες στην προσπάθεια να συγκροτηθεί στην Ελλάδα ένα ισχυρό κίνημα εργαζομένων και ανέργων; Υπάρχουν επιτυχημένα παραδείγματα στην Ευρώπη;

Οι δυσκολίες είναι καταρχάς “αντικειμενικές”. Σχετίζονται με την τεράστια επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους, η οποία κορυφώνεται στα χρόνια των μνημονίων, με συνέπεια τον πρωτοφανή κατακερματισμό του κοινωνικού σώματος και της εργασίας. Η υλική πραγματικότητα που διαμορφώνει η επίθεση του κεφαλαίου, ενώ από τη μία πλευρά, δημιουργεί τις συνθήκες για να διαμορφωθεί ένα ανατρεπτικό εργατικό κίνημα, από την άλλη, βαθαίνει τους όρους της υποταγής της κοινωνίας όταν αυτό δεν επιτυγχάνεται.

Παρακολουθούμε, όσο είναι δυνατόν, τις εξελίξεις στα εργατικά κινήματα των ευρωπαϊκών χωρών και αισθανόμαστε ότι είμαστε στην ίδια πλευρά με τους ανυποχώρητους εργατικούς αγώνες, τα μαχόμενα συνδικάτα βάσης, τις πρωτοβουλίες οργάνωσης της επισφαλούς εργασίας.

3. Από τη Χαλυβουργία μέχρι τους Δήμους, τα νοσοκομεία και τα μέσα συγκοινωνίας, το τελευταίο διάστημα αναπτύχθηκαν σοβαρές εργατικές αντιστάσεις. Όμως, αν και οι μάχες αυτές πήραν διαστάσεις κεντρικής πολιτικής σύγκρουσης, τελικά απομονώθηκαν και ηττήθηκαν. Γιατί συνέβη αυτό κατά τη γνώμη σας;

Υπάρχει η πολιτική και η οργανωτική διάσταση του προβλήματος. Η πρώτη, αναφέρεται στο έλλειμμα ηγεμονίας μιας λογικής που θέτει πολιτικούς στόχους ανατροπής όχι μόνο των Μνημονίων, αλλά συνολικά του αντεργατικού πλαισίου, και το οποίο θα ενοποιεί με επιθετικό τρόπο τους επιμέρους αγώνες απέναντι στο κεφάλαιο. Η δεύτερη, ως απόρροια της πρώτης, αναφέρεται στην απουσία ενός εργατικού κέντρου αγώνα -αποτελούμενου από πρωτοβάθμια σωματεία, επιτροπές αγώνα, κ.λπ.-, σε ένα πλαίσιο αντιπαραθετικό με τις δομές και το “εορτολόγιο” του υποταγμένου συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ.  Συνολικά, η αδυναμία υπέρβασης του συνδικαλιστικού μοντέλου που δημιουργήθηκε στη βάση του ελληνικού “κοινωνικού συμβολαίου” προς το παρόν σφραγίζει αρνητικά τις εξελίξεις. Ωστόσο, είμαστε αισιόδοξοι ότι θα αλλάξει η κατάσταση.

Πηγή:Ενθέματα – RNB