Πέτρος Τσάγκαρης – rproject.gr

Γίνατε υπουργός χάρη στο ότι μάτωσαν –κυριολεκτικά ή μεταφορικά– εκατομμύρια άνθρωποι, που δέχθηκαν τα χημικά, τα κλομπ και κάποτε τα πραγματικά πυρά της αστυνομίας των μνημονιακών κυβερνήσεων. Που είδαν τα ατομικά και δημοκρατικά δικαιώματα, τα δικά τους, των συναδέλφων και των συντρόφων τους να καταπατιούνται βάναυσα. Που φυλακίστηκαν άδικα. Που καταδικάστηκαν άδικα. Που είδαν τον εισόδημά τους να καταρρέει. Που πετάχτηκαν στην ανεργία. Που πετάχτηκαν έξω από την παιδεία γιατί δεν είχαν να ζήσουν. Που είδαν συγγενείς και φίλους να αυτοκτονούν.

Αλλά που όμως αγω­νί­στη­καν. Που απερ­γή­σα­νε και έχα­σαν με­ρο­κά­μα­τα επι­βί­ω­σης. Που απερ­γή­σα­νε με κίν­δυ­νο να βρε­θούν άνερ­γοι σε μια χώρα όπου η ερ­γα­σία θε­ω­ρεί­ται λα­χείο. Που κα­τέ­βη­καν σε δια­δη­λώ­σεις και συ­γκρού­στη­καν με την αστυ­νο­μία, επει­δή τους εμπό­δι­ζε να βα­δί­ζουν. Που συ­γκρού­στη­καν με την αστυ­νο­μία επει­δή αυτή συ­νε­πι­κου­ρού­σε τους φα­σί­στες. Που ξα­να­συ­γκρού­στη­καν με την αστυ­νο­μία επει­δή αυτή συ­νε­πι­κου­ρού­σε τους Μπό­μπο­λες και την Ελ­ντο­ρά­ντο στην Παια­νία και στις Σκου­ριές. Που συ­γκρού­στη­καν και πάλι με την αστυ­νο­μία επει­δή αυτή συ­νε­πι­κου­ρού­σε τους με­γα­λο­ερ­γο­λά­βους και τα διό­διά τους σε όλη την Ελ­λά­δα.

Φυ­σι­κά όλα αυτά τα έκα­ναν τυ­πι­κά πα­ρα­νό­μως, κ. Πα­νού­ση. Κι όμως αυτά τα «πα­ρα­νό­μως δρώ­ντα» εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι έκα­ναν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κυ­βέρ­νη­ση και εσάς, κ. Πα­νού­ση, υπουρ­γό. Σή­με­ρα, με αφορ­μή τις λαν­θα­σμέ­νες επι­λο­γές ενός πολύ μι­κρού τμή­μα­τος αυτού του τε­ρά­στιου κι­νή­μα­τος, εσείς, ο πρώην μνη­μο­νια­κός ΔΗ­ΜΑ­Ρί­της, απο­φα­σί­σα­τε να απο­τε­λέ­σε­τε την αιχμή του δό­ρα­τος μιας αντε­πί­θε­σης ενά­ντια στην πραγ­μα­τι­κή δύ­να­μη που έστει­λε και που κρατά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην κυ­βέρ­νη­ση: το λαϊκό και ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Το κα­τε­στη­μέ­νο των ΜΜΕ, ενό­ψει της προ­ο­πτι­κής να πλη­ρώ­σει επι­τέ­λους για το ξέ­φρα­γο αμπέ­λι που δια­φέ­ντευε μέχρι τώρα, σας έδωσε, κ. Πα­νού­ση, ένα ολό­κλη­ρο εξώ­φυλ­λο, για να χώ­σε­τε την πι­σώ­πλα­τη μα­χαι­ριά σας. Γι’ αυτό εξάλ­λου, η ΝΔ βρήκε «εύ­στο­χη» την «κραυ­γή αγω­νί­ας» σας, κ. Πα­νού­ση, «επει­δή ονο­μα­τί­ζει αυτό που ζούμε ως “Αρι­στε­ρά του τί­πο­τε”». «Αυ­το­νό­η­τα», βρήκε τα λε­γό­με­νά σας και το Πο­τά­μι και με αφορ­μή αυτά τα «αυ­το­νό­η­τα» επι­τέ­θη­κε στην κυ­βέρ­νη­ση, όπως ακρι­βώς έκανε και η ΝΔ. Συ­μπά­θεια για το άρθρο σας ένιω­σε όλος ο συ­στη­μι­κός κό­σμος, αλλά ακόμη και ο φα­σι­στι­κός «Στό­χος» -και αυτό γιατί, κ. Πα­νού­ση, δεν μέ­νε­τε μόνον στα χω­ρά­φια σας αλλά εξα­πο­λύ­ε­τε συ­νο­λι­κή επί­θε­ση ενά­ντια στο ορά­μα­τα της Αρι­στε­ράς, όπως είναι η συ­να­δέλ­φω­ση των λαών και η ει­ρή­νη (αλλά εσείς προ­τι­μά­τε, απ΄ό,τι φαί­νε­ται, τους εξο­πλι­σμούς και τη δια­πλο­κή που τους συ­νο­δεύ­ει).

Το κακό βέ­βαια είναι ότι και μέσα στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπήρ­ξαν κά­ποιες δη­λώ­σεις συ­μπά­θειας –από απρο­σε­ξία ελ­πί­ζου­με.

Όμως αυτά τα εκα­τομ­μύ­ρια των αν­θρώ­πων που «έδρα­σαν πα­ρα­νό­μως» ξέ­ρουν ότι «πα­ρα­νό­μως» γρά­φε­ται η ιστο­ρία, κ. Πα­νού­ση. Γι’ αυτό δεν δέ­χο­νται μα­θή­μα­τα δη­μο­κρα­τί­ας και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο μα­θή­μα­τα αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής και αρι­στε­ρού ήθους από κά­ποιον που μέχρι προ­χθές ήταν στο πλευ­ρό των μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων. Και ναι, δεν σας δί­νουν, αυτοί οι άν­θρω­ποι, κα­νέ­να πι­στο­ποι­η­τι­κό αρι­στε­ρο­φρο­σύ­νης: έχουν γερά κρι­τή­ρια, κ. Πα­νού­ση, και τα πι­στο­ποι­η­τι­κά αυτά τα φυ­λά­νε για τους κα­λύ­τε­ρους του αγώνα. Στους οποί­ους βε­βαί­ως δεν συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­στε, κ. Πα­νού­ση. Τα πι­στο­ποι­η­τι­κά που απο­ζη­τά­τε είναι άλλα, και τα πή­ρα­τε ήδη από το σύ­στη­μα κ. υπουρ­γέ.

Υ.Γ.: Και θυ­μά­ται όλος αυτός ο κό­σμος που αγω­νί­στη­κε το τι πή­ρα­τε από ψή­φους στις εκλο­γές, κ. Πα­νού­ση: τί­πο­τε.