Η Ηλιούπολη βυθίστηκε σήμερα σε ένα πένθος που δεν χωράει σε λόγια. Δύο κορίτσια, μόλις 17 χρονών, δύο συμμαθήτριες με όλη τη ζωή μπροστά τους, έφυγαν πιασμένες χέρι-χέρι από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου. Η μία άφησε την τελευταία της πνοή λίγο αργότερα. Η δεύτερη δίνει σκληρή μάχη για να ζήσει στο Ασκληπιείο Βούλας.

Το γράμμα που άφησε πίσω της η μία από τις δύο είναι μια ωμή, αβάσταχτη μαρτυρία: τρία χρόνια κατάθλιψης, ο φόβος των Πανελληνίων, η βεβαιότητα της «αποτυχίας» και ενός μέλλοντος με δουλειές-φάντασμα χωρίς προοπτική, χωρίς νόημα. «Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό… Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι όμως μια από τις πιο καθαρές κραυγές απόγνωσης μιας γενιάς που την έχουμε αφήσει να πνίγεται μόνη της.

Στην Ελλάδα του 2026, οι έφηβοι μεγαλώνουν μέσα σε μια μηχανή πίεσης: φροντιστήρια από το Γυμνάσιο, διαγωνίσματα, «αριστεία», συγκριτική αξιολόγηση, γονείς που κουβαλούν τις δικές τους αγωνίες και ένα μέλλον που συχνά μοιάζει με προδιαγεγραμμένη επισφάλεια. Χαμηλοί μισθοί, ακριβά ενοίκια, ένα σύστημα που μετράει την αξία σου με βαθμούς και πιστοποιητικά, ενώ παράλληλα διαλύει κάθε συλλογική προοπτική και στήριξη.

Η ψυχική υγεία των νέων δεν είναι «ατομικό πρόβλημα». Είναι κοινωνικό και πολιτικό. Είναι αποτέλεσμα μιας χώρας που επενδύει ελάχιστα σε δομές στήριξης στα σχολεία, σε συμβουλευτικές υπηρεσίες, σε κέντρα ψυχικής υγείας προσβάσιμα και χωρίς στίγμα. Είναι αποτέλεσμα ενός εκπαιδευτικού συστήματος που παράγει άγχος και όχι χαρά για τη γνώση, ανταγωνισμό και όχι αλληλεγγύη.

Δεν φταίνε μόνο οι γονείς. Δεν φταίνε μόνο «τα social media» ή «η εποχή». Φταίει μια ολόκληρη οργάνωση της κοινωνίας που αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν μηχανές παραγωγής βαθμών και μελλοντικού φτηνού εργατικού δυναμικού, αντί για ανθρώπους με ανάγκες, όνειρα και όρια.

Εμείς, οφείλουμε τουλάχιστον να μην σωπάσουμε. Να μην πέσουμε πάλι στον κύκλο των «συλλυπητηρίων» και της επόμενης είδησης. Να απαιτήσουμε:Πραγματική στήριξη ψυχικής υγείας σε κάθε σχολείο.

Μείωση της πίεσης των εξετάσεων και ανθρωποκεντρική εκπαίδευση.

Προοπτική για τη νεολαία: δουλειά με αξιοπρεπείς όρους, στέγη, δικαιώματα

Να σπάσουμε το στίγμα γύρω από την κατάθλιψη και την αναζήτηση βοήθειας

Στις οικογένειές τους, τα πιο ειλικρινή συλλυπητήρια. Στο δεύτερο κορίτσι, όλη μας η δύναμη για να γυρίσει πίσω.

Κανένα παιδί δεν πρέπει να φτάσει να γράψει «δεν θέλω πια να ζω». Και καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται δίκαιη όσο αφήνει τη νεολαία της να πέφτει στη σιωπή και στο κενό.

Ας ακούμε τις κραυγές πριν γίνουν ειδήσεις.