Διαβάζοντας την συνέντευξη που έχει δώσει ο Δημήτρης Κουφοντίνας στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» –αργότερα θα την ανεβάσουμε ολόκληρη στο blog μας– και ανεξάρτητα τι άποψη έχει ο καθένας για την θεωρητική υπόσταση και την πρακτική δραστηριότητα της 17 Νοέμβρη πρέπει να αναγνωρίσουμε κάποια πράγματα στον Δ.Κ.

Εχει κρυστάλλινο πολιτικό λόγο, διαθέτει το οπτικό πρίσμα ενός επαναστάτη (όμως αντιλαμβάνεται υποκειμενικά ο ίδιος αυτόν τον χαρακτηρισμό) και διαθέτει θεωρητική κατάρτιση.

Παραθέτουμε την δευτερολογία του στην πρώτη δίκη για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη:

Όσο υπάρχουν τάξεις, όσο υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί θα υπάρχει βία. Τη βία την γεννάει η βασική κοινωνική αντίθεση του πλούτου με τη φτώχια. Αυτό δεν είναι ανακάλυψη της επαναστατικής Αριστεράς. Έτσι ακριβώς το διατύπωση πριν 2.500 χιλιάδες χρόνια ο Πλάτωνας. Η βία, ο βωβός εξαναγκασμός των οικονομικών σχέσεων κατά τον Μάρξ, η βαρβαρότητα και οι πόλεμοι θα συνεχιστούν μέχρι ο κόσμος της εργασίας να απελευθερώσει τον εαυτό της και την κοινωνία και η ανθρωπότητα αρχίσει να ζει επιτέλους την ιστορία της.

Αυτή η πραγματικότητα ότι έχουμε κοινωνικό πόλεμο και όχι κοινωνική ειρήνη, κοινωνική αλληλεγγύη και ουσιαστική δημοκρατία ήταν που οδήγησε την δράση της 17Ν. Η κρατική βία, η ιμπεριαλιστική εξάρτηση που μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία, η φτώχια, η ανεργία, η υποβάθμιση της ζωής, η αποξένωση που γεννά το απάνθρωπο εκμεταλλευτικό σύστημα, η αδικία και η προκλητική ατιμωρησία όσων ασυδοτούν ενάντια στον λαό και τη χώρα όπλισαν το χέρι της 17Ν.

Δεν δράσαμε με όρους πολέμου. Στην αδιάκριτη κρατική βία και τρομοκρατία αντιτάξαμε την προσεκτική και επιλεγμένη δίκαιη λαϊκή αντιβία. Αντιμετωπιστήκαμε όμως με όρους ολοκληρωτικού, λυσσαλέου και αδυσώπητου πολέμου, με ωμή βία, με ένα τεραστίων διαστάσεων προπαγανδιστικό επικοινωνιακό πόλεμο συκοφάντισης και διαστρέβλωσης, με ειδικούς νόμους αντίθετους ακόμα και με την αστική νομιμότητα, με εξοντωτικές συνθήκες κράτησης, με την διαφαινόμενη προοπτική της έκδοσης για μερικούς από μας στα σύγχρονα Νταχάου.

Δεν παραπονιόμαστε. Όσοι από μας, γιατί υπάρχουν ανάμεσά μας κάποιοι που βρέθηκαν εδώ από την εκδικητικότητα του συστήματος και για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων, όσοι από μας διάλεξαν αντί για το βόλεμα και την ενσωμάτωση να βρουν την ανθρωπιά τους μέσα από την επανάσταση και να συμβάλλουν με τον τρόπο τους στον αγώνα της κοινωνικής απελευθέρωσης γνώριζαν καλά πού πήγαιναν.

Αδιαφορούμε για τις ποινές. Εσείς θα μας χαρακτηρίσετε ένοχους με βάση το δίκαιο του νικητή και αυτό δεν το θεωρούμε παράλογο, είναι μέσα στη λογική του πολέμου. Για μας οι κοινωνικοί αγώνες για την απελευθέρωση του ανθρώπου δεν είναι ούτε αθώοι, ούτε ένοχοι. Είναι δίκαιοι και αναγκαίοι.