Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με την ψήφιση του ασφαλιστικού, του φορολογικού και του πολυνομοσχεδίου, καθώς και με άλλες νομοθετικές της παρεμβάσεις, αποδέχθηκε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών: Φόρτωσε τις λαϊκές τάξεις με νέο, ακόμα πιο βαρύ, μνημόνιο λιτότητας, παρέδωσε τα δάνεια σε επιχειρηματικά funds, ακόμη κι αυτά που αφορούν την πρώτη κατοικία, εγκαθίδρυσε ένα αποικιακού τύπου υπερ-ταμείο υποθήκευσης της περιουσίας του δημοσίου για 99 χρόνια, με πρώτη πράξη την πώληση του Ελληνικού στον όμιλο Λάτση, επικύρωσε και αναβάθμισε τον «μηχανισμό διόρθωσης», τον λεγόμενο «κόφτη», που θα επιβάλλει αυτόματα την κλιμάκωση της λιτότητας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μνημονιακής λαίλαπας, οι νέοι συνεχιστές των μνημονίων ψήφισαν και την τροπολογία για αναστολή κάθε μισθολογικής ωρίμανσης και προαγωγής στα ειδικά μισθολόγια. Η νέα μείωση προστίθεται στις διαδοχικές μειώσεις των μισθών, μέχρι και κατά 40%, στο συντριπτικό χτύπημα των συντάξεων, στην τελευταία αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και των κρατήσεων λόγω αύξησης φόρων και έκτακτης εισφοράς – η οποία τριπλασιάζεται ή/και υπερ-τριπλασιάζεται στις εισοδηματικές κλάσεις που ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των πανεπιστημιακών.

Την ίδια ώρα, η νέα μνημονιακή κυβέρνηση, οικοδομώντας τις κοινωνικές της συμμαχίες στο Πανεπιστήμιο με την ελίτ των «προγραμμάτων» και της εξωπανεπιστημιακής απασχόλησης, μείωσε την παρακράτηση από τις αμοιβές ελευθέριου επαγγέλματος, από 15% σε 7%.

Στην ίδια κατεύθυνση συμμαχιών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διατηρεί τα Συμβούλια Ιδρύματος, δεν καταργεί τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, εμπεδώνει τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τύπου μαθητείας στο Πανεπιστήμιο – σε συνθήκες διαρκούς συρρίκνωσης της μόνιμης απασχόλησης – και δεν καταργεί τους νόμους Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου (ενώ όπου παρεμβαίνει, όπως στα εκλεκτορικά, στην ουσία κινείται στην κατεύθυνση του νόμου Διαμαντοπούλου με αύξηση των εκλεκτόρων).

Και είμαστε ακόμα στην αρχή: Οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης προς τους θεσμούς περιλαμβάνουν υλοποίηση μέτρων με βάση την «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ (μείωση αριθμού φοιτητών, χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από φοιτητές και άλλους ιδιωτικούς πόρους, σύνδεση πανεπιστημίων με επιχειρήσεις και χωροταξική αναδιάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης). Έτσι, τα πανεπιστήμια εξωθούνται στη διαχείριση της κρίσης μέσω της πλήρους υποταγής σε επιχειρηματικά συμφέροντα και στη λογική της ανταποδοτικότητας, λύσεις που ανατροφοδοτούν τον κύκλο της παρακμής και της υποχρηματοδότησης.

Η πλειοψηφία της ΠΟΣΔΕΠ, που αποτελεί συνοδοιπόρο της μνημονιακής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης, όπως και όλων των προηγούμενων (όπως έδειξε και η ανοικτή υποστήριξη του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015) δίνει ένα «άσφαιρο» και «συμβολικό» αγώνα και όχι μάχη σύγκρουσης για να μην περάσουν τα μέτρα. Γι’ αυτό μετά από τόσο καιρό απραξίας ψήφισε μια ετεροχρονισμένη 24ωρη απεργία για την οποία δεν κάνει καμιά προσπάθεια επιτυχίας, απομονώνοντας παράλληλα τους πανεπιστημιακούς από τους άλλους κλάδους των εργαζομένων και προβάλλοντας αποκλειστικά και μόνο επιμέρους συντεχνιακά αιτήματα. Η λογική της διεκδίκησης επιμέρους συντεχνιακών αιτημάτων δεν έχει και καμιά ελπίδα επιτυχίας στην παρούσα συγκυρία. Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα είναι αγώνες που θα ξεπερνούν τα όρια της απλής διαμαρτυρίας, του αγώνα «για την τιμή των όπλων» ή «για την εξαίρεση του δικού μου κλάδου». Για να υπάρξουν τέτοιοι αγώνες πρέπει να γίνουν Γ.Σ. σε όλους τους συλλόγους, να υπάρχει σχεδιασμός και κλιμάκωση του αγώνα.

Η πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ πρέπει να βρει απέναντί της ένα κίνημα συνολικής αμφισβήτησης, ρήξης και ανατροπής.

Η απεργία στις 15 Ιουνίου να γίνει αφετηρία για δυναμικούς αγώνες!

9 Ιουνίου 2016