Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης – «Επίκαιρα»

Βασισμένοι σε πολιτικά κριτήρια, οι Γερμανοί βάζουν πρόστιμο σε Ισπανία – Πορτογαλία λόγω υψηλών δημοσιονομικών ελλειμμάτων

Τέρμα τα ψέματα! Ήρθε ο καιρός ό,τι ψηφίστηκε να εφαρμοστεί», λέει με τον τρόπο της η Γερμανία στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εμφανίζουν σταθερά υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα, καθώς προετοιμάζεται για πρώτη φορά από την κυκλοφορία του ενιαίου νομίσματος να επιβάλει πρόστιμα σε όσους αποκλίνουν από τους κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Στο στόχαστρο αυτή τη στιγμή βρίσκονται η Ισπανία και η Πορτογαλία, που, με βάση απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την Τρίτη 5 Ιουλίου απέτυχαν να λάβουν «αποτελεσματική δράση» για να ανταποκριθούν στους κανόνες της ΕΕ για τα ελλείμματα. Η ποινή -υπήρχε το ενδεχόμενο να αποφασιστεί την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές από τους υπουργούς Οικονομικών- θα περιλαμβάνει πρόστιμα ή και μερική αναστολή των χρηματοδοτήσεων από τα περιφερειακά ταμεία της ΕΕ. Το «παράπτωμα» της Πορτογαλίας αφορά στο κλείσιμο του δημοσιονομικού ελλείμματος το 2015 στο 4,4% του ΑΕΠ ή 1,7% πάνω από τον στόχο που είχε τεθεί. Το παράπτωμα των Ισπανών ήταν… μικρότερο. Αντί για 4,2%, το έλλειμμά τους έφτασε στο 5,1 %.

Η ποινή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ακόμη κι αν διαθέτει συμβολικό χαρακτήρα (αφορά, δηλαδή, στην καθυστέρηση καταβολής μικρών ποσών για λίγους μήνες), ακόμη, μάλιστα, κι αν η υλοποίησή της «σκοντάψει» στους υπουργούς Οικονομικών θα έχει σημαντικό κόστος για δύο κυρίως λόγους. Πρώτα απ’ όλα, γιατί και οι δυο χώρες βρίσκονται στη φάση ανάκαμψης και προσπαθούν εναγωνίως να επανενταχτούν στη διεθνή αγορά, αφήνοντας οριστικά στο παρελθόν τη φάση της κρίσης και της ύφεσης. Ο θόρυβος που δημιουργεί η ΕΕ γύρω από την ικανότητά τους να μειώσουν τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα στέλνει το χειρότερο μήνυμα στις αγορές. Ευ ολίγοις, ότι η δημοσιονομική τους κατάσταση εξακολουθεί να είναι εύθραυστη και οι κυβερνήσεις τους ανίκανες να εγγυηθούν τη δημοσιονομική τους ισορροπία.

Το πρόβλημα εδώ δεν έχει να κάνει μόνο με τη φήμη τους. Σχετίζεται με λεφτά! Τα επιτόκια, συγκεκριμένα, με τα οποία δανείζονται από τις αγορές. Όσο, με άλλα λόγια, οι Βρυξέλλες εκθέτουν δημοσίως τη Μαδρίτη και τη Λισαβόνα τόσο τα «γεράκια» των αγορών βρίσκουν αφορμές να ανεβάζουν τα επιτόκια, επιδεινώνοντας τους όρους νέου δανεισμού και εξυπηρέτησης του υπάρχουτος χρέους τους. Παρατηρούμε επομένως ότι αντί οι Βρυξέλλες να θωρακίζουν τα κράτη-μέλη της ΕΕ από τις έξωθεν επιθέσεις, με την πολιτική τους τα καθιστούν πιο ευάλωτα. Λες και οι Βρυξέλλες δουλεύουν για τις αγορές και όχι για τα κράτη-μέλη της Ένωσης…

Χαριστική βολή

Δεύτερον, μιλώντας για την πραγματική οικονομία, ένα πρόστιμο και μια καθυστέρηση καταβολής των χρηματοδοτήσεων, που αποτελούν τη μοναδική νησίδα δροσιάς στο ερημωμένο οικονομικό τοπίο της Μαδρίτης και της Λισαβόνας, θα έχει επιπτώσεις στην προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας τους. Η αδιαφορία, αν όχι εχθρότητα, που επιδεικνύει η ΕΕ απέναντι στα οικονομικά τεκταινόμενα στο εσωτερικό της κάθε χώρας είναι τέτοια που οι ανακοινώσεις της έγιναν την ίδια μέρα που ο υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας, Λουίς ντε Γκίντος, ανακοίνωσε προβλέψεις βάσει των οποίων οι ρυθμοί μεγέθυνσης της οικονομίας θα αυξηθούν. Ωστόσο, η τύφλωση των αργόμισθων ευρω-τεχνοκρατών είναι τέτοια που δεν μερίμνησαν καν να αποφύγουν τη χρονική σύμπτωση, η οποία εξαΰλωσε κάθε πιθανή υπεραξία των δηλώσεων του Ισπανού υπουργού.

Στον αντίποδα της δημόσιας εικόνας που επιχειρούν να δημιουργήσουν οι αργυρώνητοι τεχνοκράτες της ΕΕ, ότι πρόκειται για εντελώς αντικειμενικές διαδικασίες που μένουν ανεπηρέαστες από την πολιτική, η πραγματικότητα διαψεύδει αυτό τον μύθο. Οι κυρώσεις στην Ισπανία συζητούνταν εδώ και καιρό και ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι το Δ’ Ράιχ επέλεξε να τις δρομολογήσει μετά τις εκλογές της 26ης Ιουνίου μόνο και μόνο για να μην τις χρεωθεί ο Μαριάνο Ραχόι. Πιθανή ανακοίνωσή τους την προεκλογική περίοδο στην Ισπανία θα έδειχνε πόσο εξωπραγματική είναι η εικόνα επιστροφής στην κανονικότητα που πλάσαρε ο υποψήφιος της Δεξιάς και εκλεκτός της Μέρκελ, ενώ παράλληλα θα ενέτεινε το κλίμα εναντίον της ΕΕ.

Από την άλλη, οι κυρώσεις που θα επιβληθούν στην Πορτογαλία δεν είναι άσχετες με την ανάδειξη μιας κεντροαριστερής κυβέρνησης, η οποία εμφανίζεται να αντιστρατεύεται την πολιτική λιτότητας που εμμονικά προωθεί το Βερολίνο. Καθόλου τυχαία δεν είναι και τα συνεχή πυρά του Σόιμπλε εναντίον της κυβέρνησης της Πορτογαλίας. Η Γερμανία δηλαδή, μέσω των αχυρανθρώπων των Βρυξελλών, θέλει να τιμωρήσει την Πορτογαλία και να απομονώσει την κυβέρνησή της, στέλνοντας ένα πολιτικό μήνυμα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ότι κάθε κυβέρνηση που δεν είναι της αρεσκείας της θα τιμωρείται με πρόστιμο.

Στα μαλακά Γαλλία – Ιταλία

Προς επίρρωση των παραπάνω, ότι, δηλαδή, το Βερολίνο με πολιτικά κριτήρια επιλέγει να τιμωρήσει την Πορτογαλία, αρκεί μια ματιά στην τυπικά αδικαιολόγητη ανοχή που επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έναντι της Γαλλίας και της Ιταλίας. Στη Γαλλία ο στόχος μείωσης του ελλείμματος στο 2,7% του ΑΕΠ χαρακτηρίστηκε ως πολύ αβέβαιος ακόμη κι από τις Αρχές της χώρας που είναι επιφορτισμένες με τη συνεχή επιτήρηση των δημόσιων οικονομικών. Έφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να επικρίνουν δημόσια τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, υποστηρίζοντας ότι οι προβλέψεις που επικαλείται δεν συνάδουν με τις εκτιμήσεις κανενός διεθνούς οργανισμού. Παρ’ όλα αυτά, το Βερολίνο σιωπά και ανέχεται τα «γαλλικά στατιστικά», γιατί η συμμαχία του με τη Γαλλία αποτελεί το πιο ιδανικό καμουφλάζ για τις αυτοκρατορικές του βλέψεις εναντίον όλης της υπόλοιπης Ευρώπης. Ο περίφημος «γαλλογερμανικός άξονας», που έχει καταδικάσει τη Γαλλία στον άχαρο ρόλο του ουραγού, διασκεδάζει τις εντυπώσεις. ·

Η δε Ιταλία μόλις στις 17 Μαΐου εξασφάλισε την ελαστική ερμηνεία των κανόνων για τα δημοσιονομικά της ελλείμματα, που ως αντίκρισμα είχε έναν επιπλέον δημοσιονομικό χώρο ύψους 0,85% του ΑΕΠ ή 14 δις ευρώ. Λίγες εβδομάδες πριν από το βρετανικό δημοψήφισμα, κανείς δεν ήθελε να δείξει ότι οι Βρυξέλλες είναι ο πολιορκητικός κριός της πιο άγριας λιτότητας.

Ωστόσο, κάνοντας τα στραβά μάτια σε Ρώμη και Παρίσι, το Βερολίνο αποδεικνύει με τον πιο αδιάψευστο τρόπο ότι η διαδικασία των κυρώσεων που έρχεται να αποτρέψει μελλοντικές δημοσιονομικές κρίσεις, διαιωνίζοντας όμως τη λιτότητα -γιατί μείωση των ελλειμμάτων σημαίνει περικοπές κοινωνικών δαπανών-, δεν είναι μια αδιάβλητη διαδικασία, αλλά προϊόν πολιτικών στόχων και χειρισμών.

Σε κάθε περίπτωση, οι δημοσιονομικοί κανόνες που περιλαμβάνονται στο Σύμφωνο Σταθερότητας υπογραμμίζουν πόσο ασύμβατος είναι ο σεβασμός στους κανόνες και η παραμονή μιας χώρας στην ΕΕ με του στόχο της οικονομικής ανάπτυξης και της δημιουργίας θέσεων εργασίας, πολύ περισσότερο τώρα που η αύξηση της ανεργίας κάνει ακόμη πιο επιτακτικό τον στόχο της αύξησης των δημοσίων επενδύσεων. Τα υπερόπλα (πρόστιμα, πάγωμα χρηματοδοτήσεων κ.ά.) με τα οποία έχουν εφοδιαστεί οι ανεπάγγελτοι μανδαρίνοι των Βρυξελλών δένουν χειροπόδαρα τις εκλεγμένες κυβερνήσεις που ακόμη κι αν θέλουν, ακόμη, δηλαδή, κι αν οι ψηφοφόροι τους αυτό ακριβώς επιλέξουν, δεν μπορούν να ασκήσουν μια επεκτατική πολιτική, μέσω της δημιουργίας ελλειμμάτων. ΕΕ, κοινό σπίτι της λιτότητας, της φτώχειας, των προστίμων…