Η είδηση του μιντιακού ρεπορτάζ δεν φαίνεται να σοκάρει κανέναν. Όλες μαζί οι κυριακάτικες εφημερίδες πουλάνε στο περίπτερο κάτι περισσότερο από 200 χιλιάδες φύλλα. Δεκατρία συνολικά έντυπα έχουν μόλις 200 χιλιάδες αναγνώστες! Όταν πριν 20 χρόνια, πούλαγαν περί το ενάμισυ εκατομμύριο και πριν δέκα χρόνια περί τις 800 χιλιάδες φύλλα. Το γεγονός δεν δείχνει να πτοεί τους νυν μιντιάρχες οι οποίοι συνεχίζουν την ίδια ακριβώς τακτική. Αυτή που έφερε τον έντυπο Τύπο στο χείλος της εξαφάνισης. Δεν επενδύουν στη μοναδική δύναμη που διαθέτουν, το δημοσιογραφικό προσωπικό και την άσκηση της δημοσιογραφίας. Απολύουν, δεν πληρώνουν μισθούς, δεν ενδιαφέρονται για γεγονότα και ειδήσεις αλλά-όπως πάντα-λειτουργούν τις εφημερίδες τους ως φορείς άκησης πιέσεων και ποικίλων εκβιασμών. Ως στρουθοκάμηλοι, βάζουν το κεφάλι στην άμμο και δεν βλέπουν πως απλά θα εξαφανιστούν.
Και μαζί με τις εφημερίδες θα εξαφανιστεί η μοναδική πηγή άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.
Γιατί εκτός από τα non paperκυβέρνησης, υπουργείων, πολιτικών κομμάτων, πολιτικών προσώπων, θεσμικών οργάνων, τηλεοπτικών καναλιών, φανερών και αφανών επιχειρηματικών συμφερόντων, εκτός από τα κυβερνητικά και ελεγχόμενα κομματικά ρεπορτάζ του ΑΠΕ και της κρατικής τηλεόρασης, με τα οποία τροφοδοτείται μια τεράστια μηχανή χιεραγώγησης σε τηλεόραση και Διαδίκτυο, μόνο σε εφημερίδες μπορεί να βρεί κάποιος έρευνες, ρεπορτάζ, ειδήσεις και ενίοτε, αποκαλύψεις. Μόνο στις εφημερίδες σιγοκαίει ακόμη η καρδιά του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.
Οι εφημερίδες και η δημοσιογραφία από πάντα ήταν μέσον και σκοπός προπαγάνδας και χειραγώγησης των πολιτών, της κοινής γνώμης. Με όρους όμως και κανόνες για τους οποίους δημιουργήθηκε ολόκληρη επιστήμη. Στην Ελλάδα πολύ πριν την κρίση στον παγκόσμιο έντυπο Τύπο, την εποχή του ευρώ και του εκσυγχρονισμού, ο Τύπος μαζί και οι δημοσιογράφοι εκμαυλίστηκαν, χειραγωγήθηκαν επιχειρηματικά και ιδεολογικά. Παρέδωσαν τις εφημερίδες και τη δημοσιογραφία σε κάθε είδους συμφέροντα για να γίνουν κάποιοι λοχαγοί της δημοσιογραφίας, στρατηγοί και εκδότες. Η λειτουργία του Τύπου ήδη από το 1998 και μετά ως μέσον επίθεσης ενάντια στην κοινωνία και το λαό, ενάντια δηλαδή στους ίδιους τους «πελάτες» των εφημερίδων, ήταν η αρχή τους τέλους τους. Με τη συκοφάντηση, τρομοκράτιση και επίθεση ενάντια στην κοινωνία, είχαν πρόσκαιρα κέρδη. Αυτά πλέον εξανεμίστηκαν. Τώρα δεν έχουν σε ποιούς να απευθυνθούν. Και η κατρακύλα συνεχίζεται…
Στο άρθρο αυτό θέλω να παρατηρήσω ότι η δημοσιογραφία δεν είναι κάτι αφηρημένο αλλά προσωποποιηται και λειτουργεί με την συμβολή του δημοσιογράφου που ο ίδιος έκανε το επάγγελμα
του συνώνυμο της έσχατης καταισχυνης , του χειρότερου ξεπεσμού . Οι αγοραίοι κονδυλοφόροι
Έγιναν το πλέον εξευτελισμένο προϊόν. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι και ο λόγος που εκφώνησε ο
πάλαι ποτέ διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας New York Times κατα την τιμητική εκδήλωση για την αποχώρηση του από την θέση αυτή χαρακτηρίζοντας τους δημοσιογράφους και τον εαυτό του μαζί
σε μια έξαρση αυτοκριτικής “intellectual prositutes”. (Διανοούμενες πορνες)
Το φαινόμενο όμως αυτό ιδιαίτερα στην σημερινή Ελλάδα παρουσιάζει μια μοναδική εξαρχής που δεν
έχει προηγούμενο. Κυριολεκτικά μια πεντάρα ότι πάρετε, ότι θέλετε, με την κατρακύλα να συνεχιζεται