Του Σ. Λ.
Τι ζούμε ρε παιδιά;! Μπαίνει το 2020 και μαζί του ανατέλλει μια εποχή που στην χώρα μας θα επικρατεί το ποινικό δίκαιο που διδάσκει στην Νομική Σχολή Χρυσοχοϊδη η … νονά του δημοσιογράφου Δημήτρη Δανίκα!
Θα μπορούσε κάποιος να διανοηθεί πριν μερικά χρόνια ότι στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία Κυριακάτικη εφημερίδα, θα γραφόταν κείμενο που θα θεωρούσε φυσιολογικό και αναμενόμενο να γίνονται “τόπι στο ξύλο από τους αστυνομικούς”, άτομα που έχουν συλληφθεί κατηγορούμενα για αδικήματα πλημμεληματικού βαθμού και να μην είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες;
Να μένουν οι πάντες αδιάφοροι όταν υπάρχει δημοσιογράφος ο οποίος ισχυρίζεται, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του, τις ισχύουσες νομικές διατάξεις και προβλεπόμενες συμπεριφορές των αστυνομικών οργάνων, ότι πρέπει οι δυνάμεις καταστολής να εφαρμόζουν τον νόμο του Λιντς;
Περί τίνος τυρβάζουν ΕΣΗΕΑ και συνδικαλιστικές οργανώσεις των ΜΜΕ;
Το εξ’ ίσου βασικό στο κείμενο του Δ. Δανίκα είναι ότι προσπαθεί να επηρεάσει επικείμενες δικαστικές αποφάσεις.
Ο τελευταίος άγριος ξυλοδαρμός από αστυνομικούς, είχε θύμα την οικογένεια Ινδαρέ, η οποία έχει υποβάλλει μηνυτήρια αναφορά εγκαλώντας να λογοδοτήσουν τα αστυνομικά όργανα που βιαιοπράγησαν εναντίον της, ενώ σε βάρος του σκηνοθέτη έχει ασκηθεί δίωξη για αντίσταση κατά της αρχής και των παιδιών του για συμμετοχή στην κατάληψη του κτιρίου της οδού Ματρόζου
Πώς γνωρίζει ο δημοσιογράφος του «Πρώτου Θέματος» ότι τα παιδιά του Ινδαρέ «έβρισαν και εκτόξευσαν αντικείμενα» σε βάρος των αστυνομικών, οπότε σύμφωνα με τον ίδιο, δικαιολογημένα οι άντρες των κατασταλτικών μηχανισμών τους ξυλοφόρτωσαν;
(Στις δικογραφίες που έχουν σχηματιστεί για τους 9 κατηγορουμένους για τις καταλήψεις δεν υπάρχει ανάλογο περιστατικό, οπότε ο Δανίκας, αν και δεν το κατονομάζει, αναφέρεται σ’ αυτό το γεγονός).
Αν είναι έτσι ας μην περιοριστεί ο έγκριτος δημοσιογράφος στο «τα θέλει ο πισινός σου, παιδάκι µου», … που έλεγε η νονά του και ας εκδώσει ετυμηγορία στις σχετικές δίκες που εκκρεμούν.
Αυτο το σιχαμερό σκουλίκι, ο δ. Δανίκας, που εξασφαλίζει τον τρισαθλιο βιοπορισμό του, εκπορνεύοντας το επάγγελμα του, αποτελει χαρακτηριστικο δείγμα του εσμόυ των κατάπτυστων υποκειμένων που εχουν καταστήσει αυτο το επάγγελμα, τον καρκίνο της κοινωνίας μας με την οντως αγοραία Κάλαμος τους. Και βέβαια τους ραπιζουμε με την περιφρόνηση μας που θα τους συνοδεύει και θα τους σημαδεύει όσο περιφέρουν την ελεεινή ύπαρξη τους ανάμεσα μας συσσωρεύοντας Απορρίμματα και βόρβορο τον χώρο. Πέραν αυτού όμως, οπως παρά πολύ σωστά επισημαίνει το άρθρο αυτο, παραμενει το ίδιο εκτεθειμένο, αν όχι περισσότερο, και αυτο το εξευτελισμένο συνδικαλιστικό
όργανο το οποίο σιωπά εξοργιστικά καταδεικνύοντας και επιβεβαιώνοντας τον ξεπεσμό του