Έχουμε λοιπόν “εχθρό” και βρίσκεται στα σύνορα. Είναι οι “ορδές” που ετοιμάζουν “εισβολή”. Μέσα σ’ αυτές τις “ορδές” βρίσκονται “πράκτορες” της Τουρκίας, αλλά και “ορκισμένοι τζιχαντιστές” που έρχονται για να “αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας”.
Απλό παραμύθι, που έχει πολλούς κακούς και έναν καλό (εμάς), έχει εύκολους εχθρούς και είναι πιασάρικο για επικοινωνιακά παιχνίδια, ασχέτως αν αυτά καταλήγουν σε αστειότητες.

Λοιπόν, για να τα πάρουμε από την αρχή. Στην ευρύτερη γειτονιά μας υπάρχουν σε εξέλιξη πόλεμοι. Δύο εμφανείς στη Συρία και στη Λιβύη και πολλοί άλλοι, που απλώς δεν τους ονομάζουμε πολέμους, για να μην αναγνωρίσουμε την ιδιότητα του πρόσφυγα σε όσους έρχονται από κει. Το Αφγανιστάν είναι η χώρα με τα περισσότερα θύματα στην περιοχή, αλλά εκεί “ο πόλεμος έχει τελειώσει”. Στο θεοκρατικό Ιράν αποκλείεται κάποιος να διώκεται, στην υποσαχάρια Αφρική ξυπνούν ανέμελοι με το κελάιδισμα των πουλιών και κανενός η ζωή δεν απειλείται από κανέναν. Με αυτό το γελοίο – και απάνθρωπο- αφήγημα η Ευρώπη – φρούριο επιχειρεί να διαχειριστεί τις προσφυγικές ροές. Και έχει επιλέξει “πορτιέρη”, την Ελλάδα, με την συναίνεσή της μάλιστα.

Ο Ερντογάν είναι άθλιος και κυνικός και εργαλειοποιεί το προσφυγικό για να πιέσει τους Ευρωπαίους να ταχθούν στο πλευρό του στο όχι και τόσο εύκολο, όπως αποδεικνύεται, παιχνίδι που παίζει στη Συρία. Σιγά το νέο. Νοιώσαμε δηλαδή έκπληξη απ’ αυτή τη στάση του Ερντογάν, δεν το περιμέναμε. Να θυμίσω ότι η ΕΕ είναι αυτή που βάφτισε την Τουρκία “ασφαλή χώρα” και με κάποια φράγκα τον έκανε κύριο εγγυητή της ευρωπαϊκής πολιτικής “μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας είναι”. Ο “πορτιέρης” από την άλλη θεωρεί ότι δέχεται επίθεση ο ίδιος. Μπορεί έτσι να μοιάζει, αλλά συμβαίνει συχνά με τους πορτιέρηδες. Το μήνυμα πάει στο αφεντικό, αλλά αυτοί θεωρούν ότι, επειδή φυλάνε την πόρτα, ο «καυγάς» ξεκινά με στόχο τους ίδιους.

Μήπως είναι μια ευκαιρία ο Ερντογάν να γεμίσει τη χώρα «πράκτορες» που θα ανακατευτούν με τους πρόσφυγες; Είναι τόσο αστείο, που κανονικά δεν θέλει απάντηση, αλλά ας μιλήσουμε και πάλι για τα αυτονόητα. Ο Ερντογάν αν θέλει να στείλει πράκτορες δεν περιμένει να το κάνει ανακατεύοντάς τους με πρόσφυγες. Εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι τουρίστες μπαίνουν κάθε χρόνο στη χώρα, επιχειρηματίες αγοράζουν μαρίνες, επιχειρήσεις, κανάλια και ο πράκτορας θα κάτσει να τρώει δακρυγόνα στον Έβρο ή θα πάει να θαλασσοπνίγει στο Αιγαίο για να μπει στη χώρα; Πραγματικά δεν ξέρω πώς να σχολιάσω τόσο αφελείς προσεγγίσεις.

Ο «πορτιέρης» λοιπόν που «φυλάει τα σύνορα» και «δεν θα δεχθεί μπλα, μπλα, μπλα» έχει χορτάσει σφαλιάρα. Και από το ΝΑΤΟ, που στηρίζει σε κάθε ευκαιρία τη «σύμμαχο Τουρκία» και από την ΕΕ. Ο «πορτιέρης» δεν καλείται καν σε διασκέψεις για όσα συμβαίνουν στη γειτονιά του. Γιατί έχει αποδεχθεί το ρόλο του. Και η θέση του πορτιέρη είναι πάντα έξω από την αίθουσα.

Ο πρόσφυγας που φτάνει στα σύνορα είναι το εύκολο θύμα. Είναι εύκολο να τον ονομάσεις «εχθρό» και να αρχίσεις και τις «πατριωτικές» παράτες. Άλλωστε οι πατριδέμποροι κάνουν μεγάλη καριέρα στη χώρα. Αν ο πρόσφυγας ήταν πλούσιος θα του άνοιγες χαμογελαστά τα σύνορα και θα είχες παραγγείλει και πινακίδες στη γλώσσα του για να τον υποδεχθείς.

Οι «Ουκρανές» και οι «Ρωσίδες» ήταν οι «πουτάνες», που δεν σε ενδιέφερε αν ζουν ή αν πεθαίνουν, αλλά ο «Ρώσος επενδυτής», όταν έρχεται να αγοράσει στη Χαλκιδική, μπορεί να διαβάσει στη γλώσσα του μέχρι και τις οδηγίες για το πώς θα τραβήξει το καζανάκι. Αυτό είναι μονίμως το μέτρο για το πώς αντιμετωπίζεται ένας «ξένος». Το πόσα λεφτά έχει.

Ξαναπάμε στον Έβρο. Οι προσφυγικές ροές θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Όσο υπάρχουν οι λόγοι που τις προκαλούν, χιλιάδες άνθρωποι θα παίρνουν το ρίσκο να διανύσουν χιλιάδες χιλιόμετρα, συχνά με τα παιδιά τους στη αγκαλιά. Και όσο θα συμβαίνει αυτό, ως χώρα θα πρέπει να επιλέξεις ρόλο. Και αν ο ρόλος του πορτιέρη σου δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ αυτά που σου λύνει θα πρέπει να συγκρουστείς. Όχι με τον εξαθλιωμένο, με τα κέντρα αποφάσεων. Εκεί που υποτίθεται ότι είσαι «ισότιμο μέλος».

Πηγή: Δημήτρης Σούλτας -f/b