Το DNA της Δεξιάς και η μνήμη της Εθνικής Αντίστασης

Ο αντικομμουνισμός δεν είναι τυχαίο ξεστράτισμα της Δεξιάς. Είναι το ίδιο της το DNA. Από τη δικτατορία Μεταξά, τα Τάγματα Ασφαλείας και τον Εμφύλιο, μέχρι την αποχώρηση της Νέας Δημοκρατίας από τη Βουλή το 1982, κάθε φορά που η Ιστορία έφερνε στο προσκήνιο τους αγώνες του λαού, η Δεξιά αντιδρούσε με το ίδιο δηλητήριο: την άρνηση και τη συκοφαντία.

Από τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη…

Στην τετραετία του Ι. Μεταξά (1936–1941), ο αντικομμουνισμός αναγορεύτηκε σε επίσημη ιδεολογία του κράτους. Χιλιάδες αγωνιστές του λαϊκού κινήματος φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν. Ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας, Μανιαδάκης, καμάρωνε για τις πλαστογραφίες που εξέδιδε σε «κομμουνιστικές μπροσούρες» και για το σπάσιμο των οργανώσεων του ΚΚΕ.

Η ίδια «γραμμή» συνεχίστηκε και στα μαύρα χρόνια της Κατοχής: η Δεξιά συνεργάστηκε με τους κατακτητές, ενώ τα Τάγματα Ασφαλείας έστρεψαν τα όπλα τους όχι στους ναζί αλλά στους αντάρτες του ΕΛΑΣ.

…στον Εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή Ελλάδα

Μετά την Απελευθέρωση, ο αντικομμουνισμός έγινε η σπονδυλική στήλη του νέου κράτους. Ο Εμφύλιος (1946–1949) βάφτηκε με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών. Στρατοδικεία, εκτελέσεις, φυλακές, Μακρόνησος, Αϊ-Στράτης. Η ζωή και τα δικαιώματα των πολιτών κρίνονταν από τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων».

Η δεκαετία του ’50 και του ’60 σημαδεύτηκε από το δόγμα «ο κομμουνισμός είναι ο εχθρός». Η Δεξιά, με τη στήριξη των ξένων προστάτων της, χτίζει την Ελλάδα της τρομοκρατίας και της αμερικανοκρατίας.

Το 1982: Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης

Σαράντα χρόνια μετά την Κατοχή, το ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον Ν. 1285, με τον οποίο το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ και η Εθνική Αλληλεγγύη αναγνωρίζονταν ως οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης.

Μια ιστορική πράξη δικαίωσης του λαού που πολέμησε. Όμως για τη Δεξιά, η στιγμή ήταν άλλη μια ευκαιρία να χύσει το γνωστό δηλητήριο.

Ο Αβέρωφ «φωτιά και τσεκούρι»

Ο τότε αρχηγός της ΝΔ, Ευάγγελος Αβέρωφ, εξαπέλυσε έναν αντικομμουνιστικό οχετό που θύμιζε Μανιαδάκη:

«Η πορεία του έθνους δεν μπορεί να στηρίζεται στο ψέμα και μάλιστα στο δολιότατο ψέμα. Εκείνο που ουσιαστικά αναγνωρίζει και τιμά σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η Αντίσταση, είναι η κατοχική δράση του κομμουνιστικού κόμματος».

Και συνέχισε:

«Όχι μόνο δεν χάρισα την Αντίσταση στο ΚΚΕ, αλλά του αρνήθηκα και είπα ότι είναι το μόνο κόμμα που δεν έκανε Αντίσταση. Θέλετε κυρίως να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί Κατοχής. Αυτό είναι αδύνατον να το δεχθούμε και αποχωρούμε».

Η ΝΔ αποχώρησε από τη συνεδρίαση, επιβεβαιώνοντας ξανά ποιανού τα συμφέροντα υπερασπίζεται διαχρονικά.

Το καυστικό σχόλιο του Λουλέ

Η απάντηση ήρθε, με χιούμορ και πίκρα, από τον βουλευτή του ΚΚΕ Κώστα Λουλέ:

«Ήθελα να ρωτήσω ένα συνάδελφο της ΝΔ αν μπορεί να μας πει ένα τραγούδι της παράταξής του που να τραγουδιέται και τώρα, όπως συμβαίνει με τα αντάρτικα τραγούδια. Εκτός κι αν επικαλεστεί εκείνο που λέει “Ζέρβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”, που έγινε αργότερα “Σούρλα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”.»

Και κατέληξε: «Η ΝΔ μάλλον αρέσκεται στα μοιρολόγια».

Συμπέρασμα

Από τον Μεταξά ως τον Αβέρωφ, από τα Τάγματα Ασφαλείας ως τα μοιρολόγια της ΝΔ, ο αντικομμουνισμός είναι η σταθερά που καθορίζει τη Δεξιά.

Κι όμως, όσο κι αν προσπάθησαν να σβήσουν την ιστορία, τα τραγούδια, οι αγώνες και οι θυσίες του λαού έμειναν χαραγμένα ανεξίτηλα. Γιατί η Αντίσταση δεν ήταν «μονοπώλιο» κάποιου κόμματος· ήταν το αίμα και ο ιδρώτας του λαού, που έγραψε τη δική του σελίδα δόξας.

Κι αυτήν τη σελίδα δεν μπορεί να τη σβήσει κανένα DNA.