Το ΚΕΘΕΑ είναι από τις πιο φωτεινές γέννες της μεταπολίτευσης. Η πολιτική απόφαση συνάντησε στην πράξη την κοινωνική ανάγκη με το βλέμμα στραμμένο στις πιο ανοιχτές και τολμηρές διεθνώς εφαρμογές της απεξάρτησης, στη λειτουργία της κοινότητας, στην ψυχοκοινωνική προσέγγιση.
Το διαλύουν γιατί είναι συνεπείς. Τι λένε διαρκώς; Θέλουν να τελειώνουν με τη μεταπολίτευση, να τελειώνουν με τα δημοκρατικά κοινωνικά προτάγματα που έδωσαν ανάσες και δικαίωσαν την πίστη στο δημόσιο αγαθό. Αυτό κάνουν λοιπόν.
Εξαρθρώνουν το ΚΕΘΕΑ γιατί εκεί βρίσκονται όλα όσα πολεμάνε.
Δείτε τις λέξεις μια μια:
-Κοινότητα.
-Θεραπευτικές δομές.
-Ευάλωτες ομάδες.
-Αυτοδιοίκητο.
-Άμισθο ΔΣ.
-Διεπιστημονικότητα.
-Απεξάρτηση.
-Συμβούλιο εθελοντών.
-Συλλογικά όργανα.
-Αποφάσεις ανοιχτές στην Ολομέλεια.
-Συμμετοχή της οικογένειας και της κοινωνίας.
-Κοινωνική επανένταξη.
-Αποδοχή.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που το εξαρθρώνουν. Είμαστε εμείς που δεν μπορούμε να το σώσουμε. Γιατί ξέρουμε πόσο εξουσιαστικό πράγμα είναι η πρέζα. Κάθε πρέζα. Κι εμείς το ξέρουμε κι αυτοί το ξέρουν.
Αλλά από συλλογικότητα τα φτύσαμε. Δε βγαίνουμε χιλιάδες έξω να το αγκαλιάσουμε, να το πάρουμε στους ώμους μας. Να τους εξαρθρώσουμε με τη φωνή και το σώμα μας.
Καλά τα μπανεράκια στα προφίλ μας. Αλλά δε θα τους σταματήσουμε έτσι.
Πηγή: Κωστής Παπαϊωάννου – f/b
0 Comments