Ας πάμε 10 ή ακόμη και 5 χρόνια πίσω. Θεατρικοί και τηλεοπτικοί παραγωγοί παρενοχλούν ή και κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες – και όχι μόνο. Περιπτώσεις αυτών είναι γνωστές ακόμη και για κακοποίηση και αποπλάνηση ενηλίκων. Φυσικά αυτά είναι ευρέως γνωστά στον κύκλο, ως ένα βαθμό και στην κοινωνία. Οι πράξεις αυτές δεν είναι απλά ένα κοινό μυστικό, είναι αποδεκτές. Οι ίδιοι οι κακοποιητές δεν επιβαρύνονται με καμία συνέπεια- σε καμία περίπτωση νομική αλλά ούτε καν κοινωνική. Αντιθέτως αντιμετωπίζονται με σεβασμό στο χώρο τους, εκπέμπουν κύρος, έχουν εξουσία, θεωρούνται ταλέντα και φυσικά έχουν τις δικές τους παραστάσεις, εκπομπές ή μπορεί και να γίνονται διευθυντές στο Εθνικό Θέατρο, καθιστώντας εμφανές ότι όλα αυτά συμβαίνουν με την ανοχή σειράς πολιτικών, κυβερνήσεων και ολόκληρου του συστήματος.

Όπως είναι απολύτως λογικό, εντός αυτού του πλαισίου, τα θύματα δεν έχουν λόγο. Φοβούνται να μιλήσουν καθώς γνωρίζουν ότι οι συνέπειες για τις ίδιες είναι πολλές. Λίγοι θα τις πιστέψουν, πολλοί θα τις αμφισβητήσουν, ακόμη λιγότεροι θα σταθούν στο πλάι τους. Γνωρίζουν εν ολίγοις πως κάθε προσπάθεια να δικαιωθούν θα είναι μάταιη και απλά θα βαρύνει το φορτίο που ήδη κουβαλάνε εξαιτίας της κακοποίησης που έχουν δεχθεί. Αναγκάζονται λοιπόν να ζουν με αυτό και βλέποντας τους θύτες τους να ‘’διαπρέπουν’’.

Ας έρθουμε στο σήμερα.

Πριν λίγες μέρες ο Στάθης Παναγιωτόπουλος παραδέχεται πως διέρρευσε υλικό με προσωπικές στιγμές πρώην συντρόφου του, απολογείται δημόσια και διώχνεται από την εκπομπή που συμμετέχει, το ‘’Ράδιο Αρβύλα’’.

Όχι ο Στάθης δε μετάνιωσε τις πράξεις του, ούτε αυτός ούτε κανένας ‘’Στάθης’’.  Η κουλτούρα της πατριαρχίας είναι βαθιά ριζωμένη σε αυτούς τους ανθρώπους, το αίσθημα της εξουσίας που ασκούν πάνω στις γυναίκες, η πίστη ότι η κάθε μία είναι υποχρεωμένη να υπομένει τις παρενοχλήσεις τους και φυσικά -ως πολύ πρόσφατα- η πεποίθηση ότι για όλα αυτά θα μένουν ατιμώρητοι.

Ωστόσο πλέον γνωρίζουν πως όλα αυτά που πριν λίγο καιρό δε θα ήταν κατακριτέα, θα περνούσαν στα ψιλά γράμματα, πλέον δεν είναι ανεκτά.

Αναδιατυπώνοντας λοιπόν, αναγκάζεται να παραδεχθεί τις πράξεις του, αναγκάζονται να τον αποκλείσουν από την εκπομπή. Γιατί;

Ο Δ. Λιγνάδης και ο Π. Φιλιππίδης βρίσκονται στη φυλακή και εκτός των νομικών συνεπειών είναι καταδικασμένοι και από την ίδια την κοινωνία. Ήταν η εξέλιξη αυτή προδιαγεγραμμένη; Γιατί φτάσαμε στο σημείο που επιτέλους τιμωρήθηκαν;

Η απάντηση και στις δύο ερωτήσεις είναι η ίδια. Επειδή κάποιες βρήκαν τη δύναμη να μιλήσουν και να σταθούν απέναντι στους κακοποιητές τους. Επειδή οι αγώνες που δίνουν οι γυναίκες και όλες οι θηλυκότητες τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργήσει σε ένα μεγάλο βαθμό ένα δίχτυ ασφάλειας για κάθε κακοποιημένη, ώστε να μη νιώθει πια μόνη και φοβισμένη. Επειδή με λίγα λόγια οι αγώνες αυτοί μετράνε νίκες.

Σίγουρα δεν έχουν λυθεί όλα, δεν έχει αλλάξει κάτι ριζικά. Τη στιγμή αυτή μετράμε 18 δολοφονημένες γυναίκες μέσα σε ένα χρόνο, τα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας αγγίζουν …ταβάνι. Στην τηλεόραση προβάλλονται εκπομπές όπως το Bachelor, δίνεται λόγος και βήμα σε ανθρώπους σα τον Κούγια να μας λένε ότι δεν υπάρχει θέμα να είσαι ομοφυλόφιλος αρκεί να κάνεις τους άλλους να γελάνε. Ακόμη χειρότερα δίνεται λόγος στους ίδιους τους θύτες, όπως στην περίπτωση του Παύλου Χαϊκάλη, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Πόσα ακόμη μπορούν να γραφτούν, ειδικά αν αναλογιστούμε την κακοποίηση, την εκμετάλλευση, τον εξευτελισμό που δέχεται κάθε γυναίκα και κάθε θηλυκότητα καθημερινά στο χώρο εργασίας της, στο δρόμο, στο σπίτι της.

Συγκρίνοντας το χθες με το σήμερα όμως αντιλαμβανόμαστε στο τέλος της ημέρας αυτό που πραγματικά έχει σημασία: Ναι, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι καμία μας να μη φοβάται να μιλήσει, να μη φοβάται το θύτη της, να μη φοβάται να ζήσει. Ή μάλλον να μη χρειάζεται να φοβάται. Όμως έχουμε ήδη μετρήσει νίκες και έτσι ξέρουμε πως με τους αγώνες μας μπορούμε να κερδίσουμε ολοκληρωτικά. Αυτή την αισιοδοξία τη χτίσαμε μόνες και είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε.

Πηγή: Βασιλική Γαλιατσάτου – Kommon