Αν έχει αξία να κάνουμε αυτή την ανάρτηση είναι γιατί επιβεβαιώνει την λαϊκή ρήση: “Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανένας”.
Οταν ξέσπασε, λοιπόν, η επανάσταση του 1821, Πατριάρχης έλαχε να είναι ο Γρηγόριος ο E’, το άγαλμα του οποίου έχουμε και καμαρώνουμε στα Προπύλαια.
Σε άκρατο πανικό αποφασίζει σύγκλιση “Ιεράς Συνόδου” προκειμένου να πείσει τον σουλτάνο ότι το Πατριαρχείο παρέμεινε πιστό στην ταπεινότερη υποταγή («πιστόν ραγιαλίκιον»).
Βγάζουν έτσι οι ρασοφόροι ένα φιρμάνι ενάντια στους επαναστάτες “καταδικάζοντας την πανουργία και τη δολιότητά τους να διαφθείρουν την πίστη και τον όρκο υποταγής (σαδακάτι) που οι ραγιάδες έδωσαν στην κραταιά βασιλεία του σουλτάνου”. Απειλούσε δε όσους δεν συμμορφωθούν με τα κηρύγματα τους ότι “θα πάθουν τόσα όσα δεν μπορούν να φανταστούν χωρίς έλεος και μετανοώντας ανωφελώς!”.
Οι εξεγερμένοι ραγιάδες όμως “έγραψαν” κανονικά τα τροπάρια του Πατριάρχη και της κλίκας των ρασοφόρων που τον περιστοίχιζε.
Ανήμπορος να επιβληθεί στο ποίμνιό του, ήταν αχρείαστοςγια την Πόλη και αχάριστος που δεν εκτίμησε τα προνόμια και τις ελευθερίες που του έδωσε ο σουλτάνος.
Ετσι, λοιπόν, στις 10 Απρίλη, οι Τούρκοι τον απαγχονίζουν σαν προδότη, και τη θέση του πήρε ένας πρώην πρωτοσύγκελος του Πατριαρχείου, ο Πισιδίας Ευγένιος, που στον πλειστηριασμό του σουλτάνου πλειοδότησε εξαγοράζοντας τον θρόνο.
Είχε δηλαδή ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ την τύχη που αξίζει σε κάθε προδότη. (Διαβάστε περισσότερα)
0 Comments