Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Τήρησε και φέτος το «έθιμο» ο Anti προβάλλοντας για πολ­λοστή φορά τον «Ιη­σού από τη Ναζαρέτ*. Λέγεται ότι το Βατικα­νό παρενέβη στο σενάριο ώστε να επαναλαμβάνονται φράσεις όπως «Μόνο όποιος πιστέψει σε μένα θα κερδίσει την αιώνια ζωή» ή «Οποιος δεν με ακολουθεί, θα βαδίζει στο αιώνιο σκοτάδι», οι οποίες δεν απα­ντιόνται τόσο συχνά στα Ευαγγέλια. Ενδεχομένως λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ξαναείδε στα κλε­φτά τη σειρά και να υιοθέτησε μονίμως πλέον τις μεσσιανικές ρητορεί­ες. Βέβαια η Μεγαλόχαρη της Τήνου έκανε κι ένα μικρό θαύμα. Παρουσιάστηκε στον ύπνο του και του είπε ότι μπορεί κατά την προεκλογική περί­οδο να μεταμορφωθεί σε Θεάνθρωπο και τη μια να πετά σαν θεός στα σύννεφα με το πρωθυπουργικό αερο­πλάνο και την άλλη να ταξιδεύει με το πλοίο της γραμμής ως κοινός θνητός.

Η μέχρι τώρα πόντιος πορεία προς τις κάλπες έχει απογοητεύσει τους βαθιά πολιτικοποιημένους που δεν αρκούνται στα επικοινωνιακά βεγγα­λικά αλλά αναζητούν ολοκληρωμέ­να προγράμματα διαποτισμένα από την ιδεολογική ταυτότητα του κάθε κόμματος. Οι δημόσιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις περιστρέφονται κυρίως γύρω από μετακινήσεις πα­λαιών στελεχών σε άλλους χώρους και ηχηρές μεταγραφές προσώπων μπαρουτοκαπνισμένων ή διακεκρι­μένων σε άλλο στίβο εκτός πολιτικής. Γόνοι μικρών ή μεγάλων δυναστει­ών, που ανεξάρτητα από ικανότητες διαιωνίζουν τον νεποτισμό κληρο­νομικοί δικαίω, καθώς και άτομα με δημοφιλές προφίλ, που επιστρατεύ­ονται σε ρόλο γκολτζή που ξεσηκώ­νει τα πλήθη, τις περισσότερες φο­ρές αποδεικνύονται αποτυχημένες επιλογές. Ο Ζαγοράκης π.χ. δεν πρόοφερε τίποτε ως ευρωβουλευτής της ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα με την υπόθεση Γεωργούλη. Αυτά παραπέμπουν σε ξεπε­ρασμένες τακτικές που θυμίζουν το παιδικό τραγουδάκι «Σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο. Μας πήρατε, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο».

Το κυριότερο όμως είναι ότι οι εκ­συγχρονισμένοι Μαυρογιαλούροι και σταθεροί θιασώτες πελατειακών σχέσεων, που φτιάχνουν ποτάμια και εγκαινιάζουν κάθε μήνα το μετρά της Θεσσαλονίκης, μετατοπίζουν απο­προσανατολιστικά το κέντρο βάρους του δημόσιου λόγου. Τουλάχιστον προς το παρόν δεν έχουν τεθεί επί τάπητος μείζονα ζητήματα, όπως η χρόνια ανικανότητα της διοίκησης, η παραγωγική αναπηρία του πρωτογενούς τομέα έναντι της τουριστι­κής μονοκαλλιέργειας, το χρέος και το εμπορικό έλλειμμα. Και φυσικά ούτε λόγος για ης διεθνείς εξελίξεις, τη μετατόπιση των γεωπολιτικών πλακών, τον οικολογικό αφανισμό του πλανήτη και τον ευρωπαϊκό ξε­πεσμό που υψώνει φράχτες, ασελγώντας πάνω στο παρελθόν των ανοι­χτών συνόρων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πιο πιθανός διεκδι­κητής της εξουσίας με δεδομένη την ανήκεστη βλάβη της ΝΔ. οφείλει να αναδείξει όσα έλεγε ο Μαξ Βέμπερ στην ιστορική του διάλεξη «Η πολιτική ως κάλεσμα και ως επάγγελμα». Να την αντιμετωπίσει δηλαδή όχι σαν καθησυχαστικό πεπρωμένο αλλά σαν χρέος στην υπηρεσία ενός συ­γκεκριμένου σχεδιασμού, χωρίς αυ­ταπάτες και εγκλεισμούς αλλά με διάπλατο ορίζοντα που θα περιλαμβάνει πολυθεϊσμό αξιών και πλουραλισμό μεγάλων συλλογικών υποκειμένων. Με τον ρεαλισμό και την ευελιξία που απαιτεί η εποχή και μακριά από ευ­καιριακούς ερασιτεχνισμούς.

Από τον Μαυρογιαλούρο στον Βέ­μπερ και από τους μεσαίες στους πολι­τικούς, μια κάλπη δρόμος. Δεν ξέρου­με ακόμη ποιος θα κόψει πρώτος το νήμα την 21 η Μαΐου, το σίγουρο πά­ντως είναι ότι την αυτοδυναμία εκεί­νη τη μέρα θα την έχει μόνο η άνοιξη.