Πηγή: Ν. Παπαδογιάννης- newsletter – Documento
Είμαι ο Νίκος Παπαδογιάννης, επαγγέλλομαι δημοσιογράφος με 36 έτη προϋπηρεσίας και προσπαθώ να στριμώξω τα πόδια μου στα παπούτσια του Παπαδάκη, του Σρόιτερ, του Παναγιώτη Στάθη ή έστω στις γόβες μίας εκ των τριών κυριών: Ράνια Τζίμα, Μάρα Ζαχαρέα, Σία Κοσιώνη.
Θα δεχόμουν ποτέ να νομιμοποιήσω δημοσιογραφική με την παρουσία μου μία τέτοια φαρσοκωμωδία , όπου θα γίνει ανταλλαγή μονολόγων αντί συζήτησης, ανταλλαγή μορφασμών αντί ερωτήσεων και ανταλλαγή ληξιαρχικών πράξεων αντί δημοσιογραφίας; Ασφαλέστατα όχι. Για ένα κούτελο ζούμε!
Προεκλογικό ντιμπέιτ με την ανηψιά του πρωθυπουργού (και σύζυγο δημάρχου Αθηναίων) και με τη γυναίκα του Ρουσόπουλου, ας προσθέσω και τη σύζυγο Σακελλαρίδη για να μη με πείτε μονόπαντο, θα ήταν αδιανόητο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του πρώτου, δεύτερου, ου μην και τρίτου και τέταρτου κόσμου.
Ακόμα και ένας πολιτικός που έχει την ξεδιαντροπιά για μεσαίο όνομα, όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης των υποκλοπών, της διαφθοράς και της αυθαιρεσίας, θα έπρεπε για λόγους στοιχειώδους δεοντολογίας και πολιτικής ευπρέπειας να ζητήσει κανονικούς δημοσιογράφους στο πάνελ, χωρίς συγγενική σχέση με τον ίδιο και με τη φαμίλια του. Αλλά ποιος έχασε το ήθος για να το βρει ένας Μητσοτάκης;
Την ΕΣΗΕΑ την αφήνω στην άκρη, διότι το μοναδικό σπορ στο οποίο διακρίνεται η διοίκησή της είναι το θάψιμο της κεφαλής στην άμμο καταπώς κάνουν οι στρουθοκάμηλοι σε χώρες που βρίσκονται πολύ πιο ψηλά στη λίστα της ελευθεροτυπίας από το ντροπιαστικό 107 της ψωροκώσταινας. Αφού βρίσκουν και τα κάνουν, καλά κάνουν και τα κάνουν.
Λαός που ψηφίζει έτσι όπως ψηφίζει ο ελληνικός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει και τη δημοσιογραφία που του αξίζει. Καλό το άλλοθι της πλύσης εγκεφάλου, συμψηφοφόροι μου, αλλά παρόμοια ζήσαμε και το 2015 χωρίς να επηρεαστούμε. Προσωπικά προτιμώ να παρακολουθήσω μπάλα απόψε, το ιταλικοευρωπαϊκό ντέρμπι της νύστας μεταξύ Μίλαν-Ίντερ, παρά το ελληνικό ψευτοντέρμπι του πολιτικού χασμουρητού.
Υπάρχει και άλλη μία λεπτομέρεια που κάνει τον οργανισμό μου να αντιδρά. Οι έξι δημοσιογράφοι που προκρίθηκαν για να συμμετάσχουν στο ψευτοντιμπέιτ είναι όλοι τους τηλεοπτικοί, πάει να πει ότι αποκλείστηκαν ντε φάκτο και ντε γιούρε από τη διαδικασία όλοι οι συνάδελφοι που υπηρετούν τον γραπτό τύπο. Ορισμένοι μάλιστα από τους έξι είναι μάλλον παρουσιαστές παρά δημοσιογράφοι, τα εκλεκτότερα τέκνα μίας φυλής που, σε πολλές περιπτώσεις «τρανταχτών ονομάτων», χρειάζεται λυσάρι για να γράψει ακόμα και το όνομά της.
Εμείς, βέβαια, θα συνεχίσουμε να ανεμίζουμε το λάβαρό μας απτόητοι, όπως κάνουμε ανελλιπώς από τον Νοέμβριο του 2016. Σταθείτε, μην αλλάζετε κανάλι, κάπου διάβασα ότι θα συμμετάσχει εκτάκτως στην τηλεμαχία και ο Κώστας Βαξεβάνης, μετά από πρωτοβουλία μάλιστα του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το πιστέψατε, βρε κουτά; Εγώ είμαι παλαιοημερολογίτης και γιορτάζω την Πρωταπριλιά με καθυστέρηση 40 ημερών.
Ευθύνη για όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία, με τους στημένους παράλληλους προπαγανδιστικούς τηλε-μονολόγους και φυσικά, όπως το λέει και το παραπάνω κείμενο που διαβάσαμε, με ερωτώντες που παριστάνουν τους “αντικειμενικούς” δημοσιογράφους, τη σύζυγο του παλιού γνωστού εκείνου “καραμανλικού Γκαίμπελς”, κυρίου Ψευτοθόδωρου, την ανιψιά εξ αγχιστείας του νυν πρωθυπουργού κυρίου Κούλη, τοποτηρήτρια επί χρόνια της φαμίλιας Μητσοτάκη στο δελτίο ειδήσεων του άθλιου ψευτοκάναλου “Σκάι”, αλλά και την άλλη την, κατά το δημοσίευμα, κυρία του κυρίου Σακελλαρίδη, προφανώς του γνωστού Συριζαίου πολιτικάντη, ως άλλοθι και πρόσχημα της “τήρησης των …ίσων αποστάσεων”, ευθύνη, λέω, για όλο αυτό το αίσχος δεν έχει μόνο ο Μητσοτάκης. Εξίσου υπεύθυνοι είναι και όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι 5 αστοί και μικροαστοί πολιτικάντηδες του συστημικού θιάσου σκιών, που συμφώνησαν να συμμετάσχουν στην τηλεοπτική φαρσοκωμωδία. Όλοι στο ίδιο παιχνίδι του ίδιου ακριβώς συστήματος παίζουν. Καθένας τον ιδιαίτερο ρόλο του. Είναι μεγάλο κρίμα και απερίγραπτο
άδικο για την εργατική τάξη και το λαό μας, το γεγονός ότι, λόγω όλων των κοντόφθαλμων και τραγικά ανεπαρκών ηγεσιών των διαφόρων μικρών αριστερών ομάδων κι οργανώσεων που δρουν πέραν του ρεβιζιονιστικού κόμματος, μέχρι κι αυτή τη στιγμή δεν διαθέτουμε στην Ελλάδα ούτε ενιαίο πραγματικά επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα ούτε ένα πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, δηλαδή μια συμμαχία όλων των δυνάμεων της πραγματικής αριστεράς και όλων των υπαρκτών πραγματικά αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων.Δεν διαθέτουμε την απαραίτητη εκείνη πολιτική μας έκφραση, ώστε να μπορέσουμε να απαντήσουμε όπως του αξίζει σε όλο αυτό τον αστικό- ρεφορμιστικό θίασο σκιών του συστήματος που παίζει ποδόσφαιρο στις πλάτες μας. Γι’αυτό ακριβώς το λόγο δεν μπόρεσαν να έχουν συνέχεια και κλιμάκωση οι δυναμικοί λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν το Μάρτη, όταν η οργή και το μίσος του λαού για τους γδάρτες του ξεχείλισε αυθόρμητα, αλλά ο συστημικός θίασος των υπηρετών της αστικής τάξης έσπευσε να κατευνάσει τη λαϊκή οργή, κηρύσσοντας μέσα
σε δύο εβδομάδες “στάση αγώνων” και εκλογική εκτόνωση στις 21 Μαϊου, σε μια διαδικασία της οποίας οι όροι είναι απολύτως ελεγχόμενοι από το σύστημα, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η φάρσα του debate…