Απ’ τις περιπτώσεις που μέσα από την αρθρογραφία του αστικού τύπου προβάλλουν κάποιες αλήθειες, αποτελεί το σημερινό κείμενο που υπογράφει ο Κώστας Γιαννακίδης στα “ΝΕΑ”. Και αναφέρεται σε κάποια πρόσωπα που αυτοπαρουσιάζονται σαν πολιτικοί ηγέτες ενώ στην πραγματικότητα “αντιμετωπίζουν την πολιτική ως προσωπική μπίζνα και ως ριάλιτι επιβίωσης“.
Το αναπαράγουμε:
Η Ζωή ανακάτεψε τις εκλογικές λίστες του κόμματός της προκειμένου να μπει στη Βουλή παρέα με δικούς της ανθρώπους, με πρώτο τον σύντροφό της. Κάποια στελέχη διαμαρτύρονται, άλλα αποχώρησαν. Ομως το κόμμα είναι δικό της. Απλώς την επόμενη φορά που θα μιλήσει για κατεστημένες αντιλήψεις και οικογενειοκρατία, μην απορήσει αν απέναντί της σκάσουν χάχανα.
Ο Νατσιός της Ζωής του Παιδιού (Νίκη) έκανε και αυτός αλλαγές στα ψηφοδέλτια, προωθώντας δικούς του ανθρώπους σε θέσεις που θεωρούνται εκλόγιμες. Αυτός δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις. Δύναται να ισχυριστεί ότι άκουσε τον Λόγο του Θεού, δηλαδή του εαυτού του. Κάτι αντίστοιχο κάνει και ο Βελόπουλος προωθώντας εκλεκτούς σε ψηφοδέλτια που μπορεί να οδηγήσουν στη Βουλή. Θυμηθείτε και τις καταγγελίες στελεχών της «Λύσης» για το πεντακοσάρικο που κατέθεταν κάθε μήνα, μέσα σε φάκελο, στα χέρια του αρχηγού. Σε τέτοιες καταστάσεις φαίνεται θεμιτό. Πληρώνεις τη νόμιμη προμήθεια.
Πρόκειται για μεθοδεύσεις που δηλώνουν μικρότητα. Στα μεγάλα κόμματα, με πλατιά βάση και συγκροτημένα όργανα, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται εύκολα ή, τέλος πάντων, γίνονται αλλιώς. Στα μικρά όμως, όπου το παιχνίδι είναι απολύτως ατομικό, οι αρχηγοί συμπεριφέρονται σαν μικροί θεοί μέσα στο σύμπαν που οι ίδιοι δημιούργησαν ή για να το πούμε με το όνομά του, ως δικτάτορες που απλώς χρειάζονται σκαπανείς. Για αυτό και είναι εξόχως κωμικό όταν τους ακούς να αναφέρονται σε αξίες.
Σε ποιες αξίες, αλήθεια, αναφέρονται όταν αντιμετωπίζουν την πολιτική ως προσωπική μπίζνα και ως ριάλιτι επιβίωσης; Βέβαια, θα πρέπει να είμαστε ελαφρώς πιο προσεκτικοί στη μομφή καθώς λίγο ως πολύ τα ίδια συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο και στους μεγάλους. Απλώς όταν η κλίμακα είναι μικρή μας επιτρέπει να τα παρατηρήσουμε πιο εύκολα. Διότι δεν μιλάμε ακριβώς για κόμματα που αντιπροσωπεύουν κοινωνικές ομάδες, αλλά για προσωπικά show που κόβουν εισιτήρια.
Η Ζωή, ας πούμε, δεν κάνει πολιτική. Δίνει μία παράσταση με νέο ρόλο. Ας συγκροτήσει, λοιπόν, τον θίασο της.
0 Comments