Η παρακάτω φωτοσύνθεση από την Εφημερίδα των Συντακτών είναι όλα τα λεφτά.

Μ’ αυτή την εξέλιξη που έχει σχέση με τις επιλογές του Ανδρέα Λοβέρδου, μπορούμε να κάνουμε δυο επισημάνσεις:

Η πρώτη είναι ότι ελάχιστους πολιτικάντηδες μπορεί να θυμηθούμε, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα οι οποίοι να συμπύκνωσαν στο πρόσωπο τους, τόσο αποκρουστικές ιδιότητες, -από τον κυνισμό μέχρι τον αμοραλισμό, από την λατρεία της εξουσίας ως την λουδοβίκειο αντίληψη- όσο ο Α, Λοβέρδος.

Η δεύτερη επισήμανση είναι ότι πιθανόν να ισχύει το παρασκήνιο που υπήρξε πριν στείλει την επιστολή παραίτησή του, ο αποτυχημένος επίδοξος αρχηγός του ΠΑΣΙΚ, στον Ν. Ανδρουλάκη και αναφέρει χτες η “Εστία”. Επικαλούμενος πληροφορίες ο διευθυντής της εφημερίδας Μανώλης Κοττάκης μας γράφει ότι “ο πρώην υπουργός δεν πρόκειται να πει αντίο και στην πολιτική, καθώς η Ν.Δ σκέπτεται να τον αξιοποιήσει στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών που θα διενεργηθούν τον επόμενο χρόνο”. Προφανώς και επειδή όλα είναι ρευστά στην πολιτική, ο έμπειρος δεξιός δημοσιογράφος, αν και τον κεντρικό τίτλο της εφημερίδας δεν εκφράζει καμιά επιφύλαξη ότι ο Λοβέρδος θα είναι στο ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ. στο κείμενο του δεν είναι τόσο απόλυτος.

Το αν η εκλογική βάση της Ν.Δ. θα επιβραβεύσει άλλον έναν πολιτικό γενίτσαρο όπως έχει κάνει με τον Θεοδωρικάκο και τον Χρυσοχοϊδη, δεν ξέρουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο Α. Λοβέρδος είναι τόσο ανυπόληπτος που τον ξεφωνίζουν ακόμα και οι δεξιές εφημερίδες.

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από δημοσίευμα της “Δημοκρατίας”:

Ο Ανδρέας Λοβέρδος παραιτήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, στις οποίες απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Είναι εύλογη η απορία τι θα είχε συμβεί αν ο κ. Λοβέρδος είχε κατορθώσει να εισέλθει στο Κοινοβούλιο. Θα ανακάλυπτε τότε τις διαφορές του με το ΠΑΣΟΚ; Μήπως η ατμόσφαιρα της Βουλής θα τον έκανε να λησμονήσει όσα τον χωρίζουν με το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη και θα τον υποχρέωνε να σκεφτεί όσα τον ενώνουν με αυτό;

Θεωρείται σύνηθες οι βουλευτές να ακούν αδιαμαρτύρητα από τα κόμματά τους ότι σε μερικές ψηφοφορίες στη Βουλή τούς επιτρέπεται να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα κατά συνείδηση· κάτι που σημαίνει ότι σε όλες τις άλλες περιπτώσεις παραβιάζουν ό,τι τους υπαγορεύει η συνείδησή τους, υποτασσόμενοι στην παράταξη που τους έκανε βουλευτές.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να φαντάζουν κωμικά, όμως προκαλούν θλίψη στους πολίτες. Ο πολιτικός οφείλει να αγωνίζεται για το καλό της πατρίδας και του λαού – κι αυτό δεν μπορεί να γίνει από ανθρώπους που θέτουν τον εαυτό τους πάνω από αυτές τις αρχές, τις έννοιες και τις αξίες. Είναι προφανές ότι οι κομματικοί γυρολόγοι και τα πολιτικά ανεμούρια δεν υιοθετούν αυτή τξ συμπεριφορά λόγω ασταθών πεποιθήσεων, αλλά εξαιτίας της σταθερής προσήλωσής τους στο ατομικό τους συμφέρον. Γι’ αυτό θεωρούνται αναξιόπιστοι.