Του Γ.Γ

Το Documento είναι η μόνη βδομαδιάτικη εφημερίδα που η δημοσιογραφικήτης ομάδα ασκεί ερευνητική δημοσιογραφία και ανεξάρτητα απ’ την πολιτική γραμμή του εντύπου, αρκετά από τα ρεπορτάζ των συντακτών του είναι αποκαλυπτικά και αναφέρουν γεγονότα χωρίς Αβραμαπουλικές εκφράσεις.

Ενα τέτοιο ρεπορτάζ υπογράφει στο τελευταίο του φύλο ο Αντώνης Ρηγόπουλος -σε επιμέλεια κειμένου της Κατερίνας Κατή– και μας παρουσιάζει κάποιες απ’ της αθέατες πλευρές της “βαριάς βιομηχανίας” της χώρας. Του τουρισμού. Το καλογραμμένο κείμενο -στην δημοσιογραφική γλώσσα, αυτή η σύνταξη λέγεται “αφαιρετική γραφή”, δηλαδή στέκεται στον πυρήνα του θέματος και δεν πλατιάζει σπάει την βιτρίνα και αναφέρει μια πραγματικότητα που συνήθως τα καθεστωτικά ΜΜΕ την αγνοούν.

Παραθέτουμε την εισαγωγή του άρθρου:

Εγκληματική, δυσώδης, επικίνδυνη, αποκαρδιωτική αλλά και προσβλητική και για την ιστορία και για την ομορφιά αυτού ίου τόπου… Αυτοί είναι κάποιοι μόνο ενδεικτικοί χαρακτηρισμοί για την κατάσταση που επικρατεί στον ελληνικό τουρισμό.

Ομάδες του κοινού ποινικού δικαίου σε αγαστή συνεργασία με αδίστακτους επιχειρηματίες που αυθαιρετούν κάτω από την ομπρέλα προστασίας κρατικών παραγόντων και φορέων κυριαρχούν επιβάλλοντας τα συμφέροντά τους σε κάθε επίπεδο λειτουργίας κομβικών τουριστικών προσδιορισμών της χώρας.

Ενα σύμπλεγμα διεφθαρμένων υπαλλήλων, αστυνομικών, φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης, μεγαλόσχημων της πολιτικής και της επιχειρηματικότητας συνθέτει το παζλ της ισχυρής μαφίας που κυριαρχεί και στον τουρισμό. Και φτάνει να επηρεάζει ακόμη και τον «πόλεμο της νύχτας», μέσα στον οποίο έχουν δολοφονηθεί «σημαίνοντα» πρόσωπα του υποκόσμου στο πλαίσιο των σκληρών ανταγωνισμών που επικρατούν τα τελευταία χρόνια.

Σε όλα αυτά το κράτος λειτουργεί ακόμη και ως «χορηγός» της ανομίας, με στελέχη του να παίζουν ακόμη και πρωταγωνιστικό ρόλο στη δράση των κυκλωμάτων, είτε διά της συμμετοχής είτε διά της ανοχής και της συγκάλυψης, ενώ την ίδια ώρα με νόμους και διατάζεις κανονίζονται λύσεις ώστε τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα να μην «τραυματίζονται» οικονομικά από τις πολεοδομικές παρανομίες και όχι μόνο.

Από την άλλη πλευρά, τη «μαύρη» εικόνα του ελληνικού τουρισμού συμπληρώνουν οι απελπιστικές συνθήκες εργασίας που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νέες και νέοι που δουλεύουν σεζόν με εξαντλητικά ωράρια, κανένα εργασιακό δικαίωμα και αναξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας που σπεύδει δήθεν να λύσει αποφασιστικά το πρόβλημα με κραυγαλέες αντιφάσεις ή ακόμη και ξεδιάντροπα ψέματα.

Απώτεροι σκοποί η επικοινωνιακή διαχείριση και ο κατευνασμός της οργής της κοινής γνώμης για περιστατικά όπως το πρόσφατο του σερβιτόρου-κολυμβητή στη Ρόδο στο «αμαρτωλό» μπαρ Santa Marina που σφραγιζόταν και… ξεσφραγιζόταν με ρυθμούς πρωταθλητή αγώνων ταχύτητας.

Τα αδιέξοδα μοντέλα του «τουρισμού με το κιλό» ισοπεδώνουν τα νησιά, αλλοιώνουν πλήρως τον χαρακτήρα και τα πολιτισμικά στοιχεία τους και θέτουν τους πολίτες και το φυσικό περιβάλλον σε θέση φωτογραφικού φόντου για την απόλαυση των ακριβών επισκεπτών.

Την ίδια ώρα η φορομπηχτική πολιτική των κυβερνήσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει προκαλέσει μείωση κατά 50°ο στην κίνηση των τουριστικών καταλυμάτων σε όλη τη χώρα για τον Μάιο σε σχέση με πέρσι, ενώ για τον Ιούνιο η πτώση αγγίζει το 20-30°ο. Αυτά σε συνδυασμό με την κυριαρχία της Greek mafia, τον ανταγωνισμό τρίτων χωρών και την ισχυρή αποτυχία «τουριστικών μοντέλων Μυκόνου» φαίνεται ότι οδηγούν τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας σε στρατηγικό αδιέξοδο και στην απόλυτη «ταϊλανδοποίηοή» της.
Οι ρομαντικοποιημένες εικόνες με τα καΐκια και τα γαλάζια νερά κρύβουν εντέχνως πολλαπλές βρόμικες πραγματικότητες.