Σαν σήμερα, 1 Ιανουαρίου 1921, πεθαίνει, σε ηλικία μόλις 40 χρονών, η συνδικαλίστρια και σουφραζέτα Μαίρη Μακάρθουρ, ηγετική μορφή αγώνων των εργατριών στην Μ.Βρετανία στις αρχές του 20ου αιώνα.

Γεννήθηκε στη Γλασκώβη το 1880. Το 1903 πήγε στο Λονδίνο και άρχισε να συμμετέχει ενεργά στους αγώνες των εργατριών. Ήρθε σε ρήξη με όσες σουφραζέτες διεκδικούσαν “ρεαλιστική” ψήφο μόνο για γυναίκες που έχουν ιδιοκτησία και ζητούσε ίσα δικαιώματα ψήφου και για τις εργάτριες.

Ήταν ηγετική μορφή της μεγάλης απεργίας των εργατριών στο Σταφορντσάϊρ το 1910-η οποία κράτησε 2 μήνες-και οδήγησε για πρώτη φορά στην χώρα σε κατώτατο μισθό για εργάτριες.

Την επόμενη χρόνια, το 1911, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην “εξέγερση του Μπέρμοντσει”, όταν 12.000 εργάτριες, από 22 εργοστάσια, κατέβασαν αιφνιδιαστικά τα εργαλεία τους και βγήκαν στους δρόμους για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και καλύτερους μισθούς. Η Μακάρθουρ είχε την βασική ευθύνη για όλη την οργάνωση της απεργίας που ήταν και αυτή νικηφόρα.

Την ίδια χρόνια, παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Άντερσον, συνδικαλιστή και στέλεχος των Εργατικών. Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου, ενώ δήλωνε πως ήταν ενάντια στον πόλεμο, στην πράξη υποστήριξε όχι την αντιπολεμική δράση αλλά την “ταξική ανακωχή” για την “πατρίδα” (δηλαδή την κυρίαρχη γραμμή της Β Διεθνούς και της Σοσιαλδημοκρατίας). Μπήκε επικεφαλής και στην “κεντρική επιτροπή για την εργασία των γυναικών” που δημιούργησε και χρηματοδότησε η ιμπεριαλιστική Βρετανική κυβέρνηση.

Αυτές οι επιλογές την έφεραν σε ρήξη με μια άλλη ηγετική μορφή του κινήματος για τα δικαιώματα των εργατριών εκείνη την εποχή, την Σύλβια Πανκχέρστ, η οποία κλιμάκωσε την αντιπολεμική δράση, άρχιζε να υποστηρίζει ανοιχτά τον κομμουνισμό και άλλαξε το όνομα της “Ομοσπονδίας Σουφραζετών Ανατολικού Λονδίνου” σε “Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Εργατών”.

Το τέλος του πολέμου και η θέσπιση δικαιώματος ψήφου (για γυναίκες άνω των 30) βρήκαν την Μακάρθουρ υποψήφια του Εργατικού Κόμματος.

Το 1919, ο σύζυγος της πέθανε στην πανδημία της γρίπης (η δεύτερη απώλεια μετά τον θάνατο του πρώτου παιδιού της στην γέννα το 1913).

Το 1920, διαγνώσθηκε με καρκίνο και-μετά από 2 αποτυχημένες επεμβάσεις-πέθανε 1 Ιανουαρίου 1921, σε ηλικία 40 χρονών.

Η ιστορία της Μακάρθουρ είναι η ιστορία των ηρωικών αγώνων των εργατριών στις αρχές του 20ου αιώνα, (μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες) αλλά και η ιστορία για τα όρια, τον συμβιβασμό και τελικά την ενσωμάτωση αυτών των αγώνων όπου κυριάρχησε ο Σοσιαλσωβινισμός, η συμπόρευση με τους “δικούς μας” εκμεταλλευτές και η συναίνεση στα εγκλήματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με την αυταπάτη ότι έτσι θα προχωρήσει (παραχωρηθεί από το σύστημα) και η πραγματική απελευθέρωση των εργατριών (και της εργατικής τάξης γενικότερα).

Πηγή: Praxis Review – “Χ”