Το πρωί ακούσαμε τον Αρη Πορτοσάλτε να μας λέει: «Υποδεχθήκαμε την πρωτοχρονιά στην Αθήνα μας, στην πόλη μας, με τις σημαίες της Χαμάς να ανεμίζουν. Δεν ήταν και το καλύτερο…».

Το απόγευμα ο γνωστός Σάκης Μουμτζής ήταν πιο αναλυτικός σε κείμενο του: «Στην εκδήλωση για την αλλαγή του χρόνου που οργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων πρώτο τραπέζι-πίστα ήταν οι οπαδοί της Χαμάς με τις παλαιστινιακές σημαίες… Ολη η Ελλάδα είδε πως η Χαμάς βρισκόταν στην πλατεία Συντάγματος με αναπεπταμένες τις παλαιστινιακές σημαίες».

Προφανώς και οι δυο τους γνωρίζουν ότι ψεύδονται, αφού στην εκδήλωση υπήρξαν μόνο σημαίες της Παλαιστίνης, που πιθανόν να τις κρατούσαν αλληλέγγυοι στον μαρτυρικό λαό της Μέσης Ανατολής και να το έκαναν σαν μορφή αλληλεγγύης στην γενοκτονία που βιώνει απ’ το σιωνιστικό κράτος -σφαγέα. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις ισχύει για τους δημοσιοκάφρους η ρήση: “Μην αφήσεις την αλήθεια να σου χαλάσει ένα καλό παραμύθι”.

Είχαν προηγηθεί οι στρατιές των γαλάζιων τρολς όπου έκραζαν το παιδάκι της Ζαμπέτογλου – Γαλακτερού λέγοντας ότι είναι από Παλαιστίνη, λες και το να είσαι μελαχρινός/η από ένα ξένο κράτος μπορεί να αποτελέσει κατηγορία.

Εντάξει, δεν έχει αξία να δίνουμε σημασία τι λένε τα τρολς, εν αντιθέσει με το τι παραδέχονται -έστω και μετά καθυστέρηση κάποιων δεκαετιών- αστοί “καταξιωμένοι” δημοσιογράφοι. Και αναφερόμαστε στον διευθυντή της “Καθημερινής“, που στο τελευταίο του άρθρο μας κάνει μια αποκάλυψη που πέρασε εντελώς απαρατήρητη.

Μας γράφει, λοιπόν, ο κ.Παπαχελας:

Δεν υπάρχει καμία, μα καμία αμφιβολία πως ένα σημαντικό μερίδιο των παράλογων περικοπών αλλά και των λαθών του προγράμματος στήριξης οφείλονται στην Bild και στον κίτρινο γερμανικό Τύπο. Και αυτό δεν αποτελεί ελληνική μομφή, αλλά παραδοχή πολλών Γερμανών πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων οι οποίοι είδαν με τρόμο τη γερμανική στάση έναντι της Ελλάδος να σύρεται τη μία από τοπικές εκλογές σε κάποιο κρατίδιο και την άλλη από ένα πρωτοσέλιδο κάποιας ταμπλόιντ.

Επένδυσαν αυτές οι εφημερίδες στο στερεότυπο του τεμπέλη και διεφθαρμένου Ελληνα. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το στήσουν και να το αναπαράγουν.

Εν μέσω της κρίσης ζήτησε να φάμε μαζί ο αρχισυντάκτης μιας τέτοιας εφημερίδας. Συμφωνήσαμε με τους συνεργάτες μου να του κάνουμε το τραπέζι γιατί πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι είμαστε ανοιχτοί με όλους. Μας φάνηκε παράξενο ότι ζήτησε να φάμε σε ένα πολυτελές κεντρικό εστιατόριο της Αθήνας, προσθέτοντας ότι θα πλήρωνε η δική τους εφημερίδα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ο φωτογράφος τους έβγαζε φωτογραφίες καθώς εμείς είχαμε μπροστά μας ένα τραπέζι με γυάλινα ποτήρια, κρασιά κ.ά. Στο τραπέζι, τους έθεσα το ζήτημα της γερμανικής συμβολής στον εκμαυλισμό του ελληνικού «συστήματος», μια και ελάχιστα ήταν τα μεγάλα σκάνδαλα που δεν είχαν γερμανική εμπλοκή. Λίγες ημέρες αργότερα, είδαμε τη φωτογραφία δημοσιευμένη με ένα σχόλιο για το πόσο πλουσιοπάροχα περνούν οι Ελληνες, αν και ισχυρίζονται ότι αντιμετωπίζουν μια βαθιά κρίση. Και καμία αναφορά στα όσα είχαμε συζητήσει. Δεν ξέραμε αν έπρεπε να θυμώσουμε με την κακοήθειά τους ή με τη δική μας αφέλεια που δεν διάβασε τις προθέσεις τους. Ηταν όλο ένα στημένο γεγονός που μας ενέτασσε σε μια αρρωστημένη καρικατούρα του Ελληνα.

Προφανώς δεν γνωρίζουμε ποιοι ισχυρισμοί του διευθυντή της Καθημερινής ισχύουν. Δεν είναι όμως για μας αυτό η ουσία.

Συμμετέχει ο Παπαχελάς σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός με μεγάλες πολιτικές προεκτάσεις και “το παίρνει στο μαξιλάρι του όπως παραδέχτηκε ότι έκανε με τις ειδήσεις που δεν ήταν θετικές για το κυβερνητικό κόμμα η δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής Μαρία Σπυράκη. Το ότι το αποκαλύπτει σήμερα λίγη αξία έχει.

Και στην τελική σε τι διαφέρει ο Α. Παπαχελάς από το γνωστό κυβερνητικό παπαγαλάκι Γιάννη Πρετεντέρη ο οποίος μετά από αρκετά χρόνια στο βιβλίο του «Ο Ψυχρός Εμφύλιος» παραδέχτηκε ότι έλεγε ψέματα σχετικά με την βιωσιμότητα του ελληνικού εξωτερικού χρέους;