Του Γ. Γ.

Προσωπικά νομίζω ότι ένα μεγάλο πρόβλημα σχεδόν όλου του αντικαπιταλιστικού χώρου είναι η αδυναμία του να υπερασπιστεί την λαϊκή αυτοάμυνα. Είτε θεωρητικά, είτε έμπρακτα. Κι εδώ ας επαναλάβουμε τα αυτονόητα.

Εχει πολλές μορφές η λαϊκή αυτοάμυνα. Απ’ την προσπάθεια να εμποδίσουμε πλειστηριασμούς λαϊκής περιουσίας, μέχρι το να συνεισφέρουμε το οτιδήποτε για να συμπαρασταθούμε σε συμπολίτες μας που δοκιμάζονται από την οικονομική κρίση είτε από πλημμύρες ή πυρκαγιές. Αυτή η κοινωνική δραστηριότητα που ουσιαστικά είναι λαϊκή αυτοάμυνα, σε γενικές γραμμές είναι αποδεκτή από το σύστημα. Εκεί που έχει πρόβλημα είναι όταν αυτή στρέφεται ενάντια στους πυλώνες του συστήματος.

Και να το κάνουμε πιο λιανά αυτό.

Κάθε καθεστώς αστικής δικτατορίας που παρουσιάζεται με τον μανδύα κοινοβουλευτική δημοκρατίας είναι ένα σύστημα θεσμικά αποδεκτής βίας. Και αυτή η βία δεν προέρχεται μόνο απ’ το κλομπ του μπάτσου και την εξουσιαστική δικαστική κάστα. “Φυσικοποιημένη” και “νομιμοποιημένη” βία είναι η φτώχεια, η ανεργία, η απειλή της απόλυσης, να ζεις με τον τρόμο της επιβίωσης, κ.α.

Για το κράτος και τα δημοσιογραφικά φερέφωνα του συστήματος ο ΜΑΤατζής μπορεί να σου ανοίγει το κεφάλι με το γλομπ του και να σε στέλνει στο νοσοκομείο.

Εσύ απαγορεύεται να χρησιμοποιήσεις το κοντάρι απ’ το πανό σου για να αντισταθείς.

Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σε φλομώνουν στα χημικά, να σε τουλουμιάζουν στο ξύλο, αλλά αν εσύ τους πετάξεις μια μολότοφ και σε συλλάβουν πας κατηγορούμενος για κακούργημα!!

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Το μεγάλο πρόβλημα για το αστικό πολιτικό σύστημα είναι να μην χαθεί «το δικαίωμα της επιβολής της τάξης και του μονοπωλίου της βίας» Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους. Γιατί διαφορετικά …

Είδατε τα καθεστωτικά ΜΜΕ που να έχουν την παραμικρή ένσταση στη διαρκής βία που εξαπολύει κάθε μέρα το αστικό καθεστώς, ανεξάρτητα ποιος κυβερνητικός θίασος έχει την εξουσία στον ελληνικό λαό, με εκβιασμούς, απειλές, τρομοκρατία και ψέματα; Αυτή η βία είναι αποδεκτή από τους κολαούζους του συστήματος.

Αυτή η βία που μπορεί να μεταφραστεί με την απειλή της απόλυσης, την λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος, την φτώχεια και τον τρόμο της επιβίωσης δεν ποινικοποιείται από κανένα δικαστήριο.
Είναι συστατικό του «σύγχρονου κράτους» σύμφωνα με τον Μανδραβέλη, τον Πρετεντέρη, τον Παπαδημητρίου, και τα άλλα καλόπαιδα που μας παρουσιάζονται «λειτουργοί της ενημέρωσης».

Ε, ναι. Εμείς το λέμε ξεκάθαρα. Οι εργάτες, οι νεολαίοι, ο αγωνιζόμενος λαός έχουν χρέος να σπάσουν το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Κι αυτό δεν γίνεται με χαρτοπόλεμο καταγγελιών, με πορείες-παρελάσεις με άσφαιρες διαδηλώσεις. Εχουμε πόλεμο. ‘Η εμείς ή αυτοί. Ή θα μας ισοπεδώσουν ή θα τους ανατρέψουμε.