Του Γ.Γ.

Εχουν περάσει αρκετές ώρες από την στιγμή που είδαν την δημοσιότητα τα συγκλονιστικά ηχητικά ντοκουμέντα που έφερε στο φως η εφημερίδα Documento τα οποία εμπλέκουν σε «αθέμιτες παρεμβάσεις» τον νέο υπουργό Ανάπτυξης, Τάκη Θεοδωρικάκο την περίοδο που ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, για να γίνουν τα χατίρια επίορκων αστυνομικών που συνδέονταν με το οργανωμένο έγκλημα. Αντίδραση από την κυβέρνηση και από τον ίδιο δεν έχει υπάρξει. Τι διάολο, τόσο εξουσιαστικά παχύδερμα είναι που δεν ενδιαφέρονται να κατασκευάσουν μια προσχηματική δικαιολογία;

Ο συγκεκριμένος κυβερνητικός αξιωματούχος είναι ίσως το πιο ξεφτιλισμένο σκουπίδι – γενίτσαρος που έχει περάσει τα τελευταία χρόνια από το αστικό υπηρετικό κυβερνητικό προσωπικό. Αλλωστε δεν είναι άγνωστη η μαφιόζικη ενέργεια του, κατά την θητεία του σαν υπουργός Προ-Πο, να συγκαλυφθεί υπόθεση ναρκωτικών με εμπλεκόμενο τον γιο του.

Ξέρετε, τι θέλω να πω ρε συντρόφια; Οτι όσο θαυμάζω τα άτομα που πρόδωσαν την αστική τάξη τους, τις οικογενειακές τους καταβολές και βρέθηκαν στο πλάι της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού τόσο σιχαίνομαι τύπους σαν τον Θεοδωρικάκο.

Κι αυτό γιατί μπορεί να αντιληφθώ ένα άτομο να καταντήσει καιροσκόπος, πολιτικός τυχοδιώκτης, τυχάρπαστο στοιχείο και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η πολιτική του καταξίωση -όπως την εννοεί ο ίδιος- και οι οικονομικές του απολαβές. Αυτό που δεν μπορεί να συλλάβει το δικό μου “δογματικό” μυαλό είναι πώς γίνεται να αποδέχεσαι να ασελγούν στην μνήμη των νεκρών γονιών σου. Και αυτό κάνει το κόμμα στο οποίο βρίσκεται τώρα ο Θεοδωρικάκος. (Δείτε την ανάρτηση που τιτλοφορούσα: Αλκιβιάδης Στεφανής και “κομμουνιστοσυμμορίτες”).

Δεν γνωρίζω αν είμαι υπερβολικός όπως θεωρώ ότι σήμερα αυτό το στέλεχος της Ν.Δ “φτύνει” στους τάφους των γονιών του. Του κουμουνιστή, μαχητή, πατέρα του του, Δημήτρη Θεοδωρικάκου, ο οποίος ακολούθησε μια συναρπαστική – μαρτυρική πορεία. Από παιδάκι στην ΟΚΝΕ, έδρασε σαν ΕΠΟΝίτης, υπήρξε αντάρτης του ΕΛΑΣ, και του ΔΣΕ, ενώ γνώρισε φυλακές και εξορίες από τα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια, μέχρι και την Απριλιανή χούντα των συνταγματαρχών.

Η περίπτωση της μητέρας του, Αλεξάνδρας Βλάσση το ίδιο ίσως και περισσότερο συναρπαστική.
Μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, 17χρονο κοριτσάκι, πολεμούσε τον μοναρχοφασιστικό στρατό ενταγμένη στο τάγμα του Κρόνου. Ακολούθησε κι αυτή την τύχη που είχαν οι περισσότεροι/ες μαχητές/ιες του ΔΣΕ. Συνελήφθηκε, οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, πέρασε στρατοδικεία, εξορίες μέχρι το 1961.
Αν διαβάσει κανείς το συγκλονιστικό βιβλίο της “Οι αναμνήσεις μιας 17χρονης Ανταρτοπούλας του Δ.Σ.Ε”, θα δει να δικαιώνεται η λαϊκή ρήση “από ρόδο βγαίνει αγκάθι”.

Υ.Γ: Προηγουμένως έγραφα ότι “θαυμάζω τα άτομα που πρόδωσαν την αστική τάξη τους, τις οικογενειακές τους καταβολές και βρέθηκαν στο πλάι της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού”. Ναι υπάρχουν και τέτοια άτομα και είναι αρκετά. Από την ηρωϊδα θανατοποινίτισσα, Παναγιώτα (Πότα) Κακκαβά, μέχρι στις μέρες μας με τον “Θείο Νώντας”, Μήτσο Πουλικάκο, ο οποίος απαρνήθηκε την μεγαλοαστική του καταγωγή -μάλιστα η αδελφή του πατέρα του ήταν γυναίκα του πρώην πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου- και επέλεξε από την εφηβεία του ακόμα, να τραβήξει τον δικό του αυτόνομο δρόμο.

Υ.Γ 2: Για όσους ξέρουν την πρόσφατη ιστορία μας, θα γνωρίζουν ότι το μακρινό 1989 όταν η πλειοψηφία της ΚΝΕ, με επικεφαλής τον γραμματέα της, τον μακαρίτη Γιώργο Γράψα, κατήγγειλε τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ του Μητσοτάκη, ο Ανδρουλάκης (άλλος λακές της εξουσίας κι αυτός που εξαργύρωσε την αντιδικτατορική τους δράση και το πέρασμα του από το ΚΚΕ με το να βρεθεί στην κομματική νομενκλατούρα του ΠΑΣΟΚ και να μεταβληθεί σε θλιβερό απολογητή του καπιταλιστικού συστήματος) πήρε τον Θεοδωρικάκο από το χεράκι και τον διόρισε γραμματέα της ΚΝΕ.

Τέτοιες καταστάσεις παρακολουθούσε η Παναγιά και όταν αντίκρισε τον Θεοδωρικάκο ξέσπασε σε κλάματα για το κατάντημα του.