Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Αντιστέκεται λοιπόν η Χεζμπολάχ ακόμα και τώρα… Ας ελπίσουμε ότι το αισιόδοξο σχετικό χτεσινό άρθρο της Κόντρας, που αναδημοσιεύει το Βαθύ Κόκκινο, δεν γράφτηκε μόνο για να τονώσει το ηθικό των ισλαμιστών μαχητών σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Γιατί η στιγμή είναι πάρα πολύ κρίσιμη για όλους τους ισλαμιστές αντισιωνιστές μαχητές της Μέσης Ανατολής προπάντων όμως γι’ αυτούς της Χεζμπολάχ στο Λίβανο.

Οι σιωνιστές με τα τελευταία δολοφονικά τους χτυπήματα στη Βηρυτό κατόρθωσαν να εξοντώσουν τον αρχηγό αυτής της σιιτικής ισλαμιστικής οργάνωσης, ενώ πρόσφατα με παρόμοιο δολοφονικό χτύπημα εξόντωσαν και τον επικεφαλής των στρατιωτικών της επιχειρήσεων. Ουσιαστικά η οργάνωση αυτή των φιλοϊρανών σιιτών του Λιβάνου έχει μείνει ακέφαλη και αναμένεται να φανεί τώρα τι έχει απομείνει από το επιτελείο της, αν μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να έχει συνέχεια. Τα πλήγματα των σιωνιστών σε ηγετικό επίπεδο ήταν θανάσιμα με όλη τη σημασία του όρου.

Προφανώς όμως εμείς εδώ δεν γνωρίζουμε αν υπήρχε δρομολογημένη διάδοχη κατάσταση για τη Χεζμπολάχ, στην περίπτωση που δολοφονούνταν ο Νασράλα κι οι άμεσοι συνεργάτες του, και αν έχουν διασωθεί αυτά τα στελέχη της που προορίζονταν για τη διαδοχή. Γιατί σε τέτοιες καταστάσεις και με δεδομένο ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με οργάνωση που βασίζεται στο μαρξισμό – λενινισμό και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, αλλά στη θρησκευτική πίστη και την αφοσίωση σε μία “χαρισματική προσωπικότητα”, τα αιφνιδιαστικά αυτά πλήγματα του εχθρού στον ηγετικό πυρήνα και στον αρχηγό μπορεί να είναι διαλυτικά για όλη την υπόλοιπη οργάνωση.

Από μια άλλη σκοπιά, μένει να φανεί αν και το Ιράν έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει την ανασυγκρότηση των φίλων του στο Λίβανο. Η κατάσταση σίγουρα είναι κρίσιμη, γιατί αποδείχτηκε ότι και το Ιράν ως κράτος με δύναμη πολεμικής ισχύος, αλλά και η Χεζμπολάχ ως οργάνωση αντισιωνιστική-αντιιμπεριαλιστική, η μόνη που είχε αναγκάσει σε αισχρή ήττα τα σιωνιστικά στρατεύματα που είχαν εισβάλει στο Λίβανο πριν είκοσι χρόνια, στάθηκαν αδύνατον να προστατέψουν τις ηγεσίες τους από την εγκληματική στοχευμένη δράση της Μοσάντ και του σιωνιστικού στρατού.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα υπέστησαν φοβερά πλήγματα, στηριγμένα κυρίως στη φονική χρήση της τεχνολογίας που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και τα λοιπά τσιράκια του έχουν διαθέσει μαζί με άφθονα οπλικά συστήματα και ποταμούς δολαρίων στο σιωνιστικό τους κατασκεύασμα, το κράτος – δολοφόνο της Μέσης Ανατολής. Ο σιωνισμός και οι Αμερικάνοι υποκινητές του με βάση αυτή την τεχνολογική τους υπεροπλία και σίγουρα και με τη βοήθεια πουλημένων στον ιμπεριαλισμό Ιρανών και Λιβανέζων είχαν καταφέρει, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, να διαβρώσουν κρισιμότατα συστήματα ασφαλείας τόσο στο επίπεδο της κρατικής ηγεσίας του Ιράν όσο και στην όλη συγκρότηση και δράση της Χεζμπολάχ.

Τέτοιο κόλπο π.χ. σαν αυτό με τους παγιδευμένους βομβητές επικοινωνίας των μελών της Χεζμπολάχ δεν έχει προηγούμενο στον κόσμο. Οι οργανώσεις του κομμουνιστικού κι εργατικού μας κινήματος, οι προοδευτικές αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις των Λαών του κόσμου που στοχεύουν στην κατάκτηση της λαϊκής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, όσο κι αν σήμερα βρίσκονται ακόμα σε φάση ανασυγκρότησης και δεν είναι ακόμα σε θέση για ένοπλη αναμέτρηση με τον ιμπεριαλισμό, πρέπει να διδαχτούν πολλά από το πάθημα των ισλαμιστών της Μέσης Ανατολής και να οργανώσουν με τέτοιο τρόπο τη δράση τους και με τέτοιο βαθμό επαγρύπνησης, που να μην αφήνουν κρίσιμες “τρύπες” στην ασπίδα προστασίας τους από την εχθρική διείσδυση. Ταυτόχρονα, πρέπει οι ίδιες να εκμεταλλευτούν στο έπακρο κάθε τεχνολογική δυνατότητα της εποχής και – όσο αυτό είναι δυνατόν – να βρουν αυτές το αντίδοτο στη σχετική ιμπεριαλιστική δράση, να επιχειρήσουν αυτές να σπάσουν τις ασπίδες ασφάλειας των τεχνικών μέσων των ιμπεριαλιστών, να προωθήσουν δικούς τους αγωνιστές μέσα στα εχθρικά επιτελεία για να προλαβαίνουν την εχθρική δράση ενάντια στα μαχόμενα κινήματα των λαών.

Στο κομμουνιστικό και προοδευτικό κίνημα δεν επιτρέπεται μελλοντικώς να συμβούν νίλες από έλλειψη επαγρύπνησης σαν τη δολοφονία του Ιρανού προέδρου, σαν τη δολοφονία του Ισμαήλ Χανίγια με βόμβα στην πιο … φυλασσόμενη περιοχή της Τεχεράνης και βέβαια σαν την έκρηξη των παγιδευμένων χιλιάδων βομβητών που “κανένας δεν είχε ελέγξει” εγκαίρως!

Για να γυρίσουμε στη Μέση Ανατολή, η κατάσταση παραμένει κρίσιμη και μένει να δούμε αν οι οργανώσεις που αντιμάχονται το σιωνισμό και τους Γιάνκηδες θα έχουν τώρα τη δυνατότητα να ανασυγκροτηθούν έγκαιρα και να αντεπιτεθούν ή οι απώλειες των ηγεσιών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ θα είναι διαλυτικές. Μένει επίσης να δούμε τι θα θελήσει να πράξει περαιτέρω το Ιράν και άλλες δυνάμεις κι αν πράγματι κλιμακώσουν τη δράση τους με πόλεμο κατά του σιωνιστικού κράτους ή αν αντίθετα κρίνουν πως δεν υπάρχει τέτοια επωφελής γι’ αυτούς δυνατότητα.

Σε κάθε περίπτωση το αραβικό και ιρανικό κομμουνιστικό κίνημα πρέπει ταχύτατα να ανασυγκροτηθεί και να προσπαθήσει να πάρει αυτό την πρωτοβουλία της αντιιμπεριαλιστικής δράσης σε κάθε χώρα, στηριγμένο πάνω σε επιστημονικές επαναστατικές θεωρητικές αρχές και ιδέες που είναι πολύ ανώτερες του ισλαμικού θεοκρατισμού, ο οποίος- κατά βάση- είναι συντηρητικός κι εμποδίζει την κοινωνική πρόοδο των αραβικών κλπ λαών.

Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να στηρίξουμε ολόπλευρα το μεσανατολικό κομμουνιστικό κίνημα με όλα τα δυνατά μέσα. Διεθνιστική αλληλεγγύη σε όλους τους Άραβες αγωνιστές εναντίον του σιωνισμού αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό και το Λιβανέζικο Λαό. Όλοι στο πλευρό του ηρωικού Κομμουνιστικού Κόμματος του Λιβάνου.