Της Τ. Γ.
Καλή Παναγιά. Μια ευχή που προέκυψε τα τελευταία χρόνια, ίσως για να ενισχύσει το τρίπτυχο “πατρίς, θρησκεία , οικογένεια” που όσο η κρίση, ηθική και οικονομική, βαθαίνει, τόσο η εξουσία βρίσκει τρόπους να χειραγωγεί μέσω αυτών , “το πόπολο”.
Δεν γνωρίζω αν ο όρος “Καλή Παναγιά” είναι δόκιμος. Μα ξέρω καλά πως η Μάνα- Παναγιά, η Μάνα- Σύμβολο, η Μάνα που το όνομα της σαν αναστεναγμός ανεβαίνει στα χείλη κάθε φορά που ο πόνος βαθαίνει, είναι δίπλα μας. Είναι η Μάνα που το ακριβό της σπλάγχνο έφερε σ΄ ένα κόσμο ξένο κι άδικο. Μάνα του πολέμου, μάνα της προσφυγιάς και της φτώχειας, μάνα που το κλάμα της πνίγει σε διαδρόμους και κάμαρες θλιβερών νοσοκομείων.
Μάνα που το παιδί της αδικήθηκε, λοιδορήθηκε, και σε στημένες σκευωρίες έγινε θύμα, μέσα σε απάνθρωπες φυλακές να χάνει τη νιότη του, να θάβει τα όνειρα του. Σαν τη μάνα του Νίκου.
Μάνα που το “κακό και τ΄ άδικο” της στέρησαν ότι αγαπούσε πιότερο σ΄ αυτή τη πλάση, και σπασμένο σκαρί απόμεινε, σ΄ άγρια τρικυμία. Σαν τη μάνα του Παύλου, του Λουκμάν, του Βασίλη, του Νίκου, της Κυριακής, της Ερατούς, σαν τις μάνες των Τεμπών, τις μάνες της Παλαιστίνης.
Κι αν η Μάνα- Παναγιά σαν σήμερα ΄΄κοιμήθηκε΄΄, τούτες οι μάνες πίσω απόμειναν με την αγρύπνια και τον πόνο να παλεύουν ως τη στερνή τους ώρα.
Αχ και να ζούσαμε σ΄ ένα κόσμο που μια ζεστή αγκαλιά θα ήταν, το πόνο λίγο να απαλύνει σε κάθε Μάνα που υποφέρει, σε κάθε “Παναγιά”. Αχ και να χτίζαμε μια ζήση που το κακό να διώχνει μακριά, από κάθε Μάνα-Παναγιά. Τούτο για μας είναι ευχή, αγώνας, προσμονή. Για τούτο “κι αν δεν νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα”.
0 Comments