Πηγή: Christina Mavropoulou -f/b
Ίσως, το μεγαλύτερο λάθος του Ισραήλ, είναι η δημοσιοποίηση του βίντεο, με τις τελευταίες στιγμές του Γιαχία Σινουάρ. Με καφίγια, στρατιωτική παραλλαγή, τραυματισμένος κι έχοντας ακρωτηριαστεί, λιπόσαρκος, σχεδόν αποστεωμένος, όπως η πλειοψηφία του πληθυσμού της Γάζας. Ακόμη κι έτσι, όταν το drone πλησιάζει, πετάει το όπλο του προς το drone με το χέρι που του έχει απομείνει. Τον αποτελείωσε ο βομβαρδισμός. Σκηνή, που μου έφερε στο νου σχεδόν αυτόματα τον Refaat Al Areer. Τον καθηγητή, συγγραφέα, ποιητή και ακτιβιστή, που είχε πει εάν ο IDF μπει στην τάξη του θα τον αντιμετωπίσει, πετώντας μαρκαδόρους εναντίον του IDF (Israel Death Forces)
Ο Σινουαρ σκοτώθηκε μαχόμενος στη Ραφα. Όχι όπως προσπαθούσε να πείσει η Ισραηλινή προπαγάνδα, κρυμμένος στα τούνελ, ούτε ντυμένος ως γυναίκα, ούτε έχοντας ομήρους ως ανθρώπινη ασπίδα.
Είναι εικόνα και πράξη, από ένα κόσμο, άγνωστο και αλλόκοτο για αυτούς, όπου με μια στρακαστρουκα παθαίνουν υστερία και τρέχουν να κρυφτούν ή στο αεροδρόμιο να φύγουν. Που θερίζουν ανθρώπινες ζωές, όπως παίζουν βιντεογκειμ.
Εικόνα που θα στοιχειώσει τη μνήμη. Εικόνα που θα γίνει καύσιμη ύλη για τη γενιά που θα ‘ρθει. Τη γενιά που θα αναδυθεί, μέσα από το αίμα και τα συντρίμμια και θα είναι “τόσο τρομεροί μαχητές, που δεν θα έχουμε ξαναδεί, ξανακούσει ή διαβάσει γι’ αυτούς στα βιβλία της ιστορίας”, όπως με βεβαίωνε από πέρσι το Δεκέμβρη, ένας Εβραίος σύντροφος, που μου έμαθε τι σημαίνει Ισραήλ, κάπου 30 χρόνια πριν.
0 Comments