Τα νέα στοιχεία της Eurostat για τη φτώχεια στην Ελλάδα επιβεβαιώνουν τη σκληρή αλήθεια: Το προκλητικό «άλμα» των πλουτοκρατών είναι βαμμένο με την εξαθλίωση της εργατικής τάξης.

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναδείξαμε το προκλητικό «άλμα» κερδών για τους πλουτοκράτες των διυλιστηρίων (Motor Oil και HELLENiQ ENERGY), οι οποίοι βλέπουν τις εκτιμήσεις κερδοφορίας τους για την περίοδο 2026-2027 να εκτοξεύονται πάνω από το 80%.

Τώρα, τα νέα επίσημα στοιχεία της Eurostat για τις συνθήκες διαβίωσης έρχονται να κουμπώσουν απόλυτα με αυτή την πραγματικότητα, δείχνοντας πού ακριβώς καταλήγουν τα χρήματα που ληστεύονται από τις λαϊκές οικογένειες.

Η εξίσωση είναι απλή και αμείλικτη: Για να θησαυρίζουν οι λίγοι της ενέργειας, πρέπει να ματώνουν και να στερούνται τα πάντα οι πολλοί.

Υπάρχουν αριθμοί που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Αρκεί να τους βάλεις δίπλα-δίπλα.

Από τη μία, οι χρηματιστηριακές αναλύσεις προβλέπουν νέα εκτίναξη της κερδοφορίας των δύο μεγάλων ελληνικών διυλιστηρίων, με τα EBITDA της Motor Oil και της HELLENiQ ENERGY να προσεγγίζουν συνολικά τα 4,8 δισ. ευρώ για το 2026.

Από την άλλη, σύμφωνα με τη Eurostat, το 46,6% του πληθυσμού στην Ελλάδα δεν μπορούσε το 2025 να αντέξει οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών μακριά από το σπίτι. Στην Ε.Ε. ο αντίστοιχος μέσος όρος ήταν 27,5%.

Να λοιπόν η Ελλάδα των «ρεκόρ»: Δισεκατομμύρια για τους ενεργειακούς ομίλους, αδυναμία για σχεδόν έναν στους δύο να πληρώσει επτά ημέρες ξεκούρασης.

Και κάπου εδώ καταρρέει το παραμύθι ότι η «ανάπτυξη» και η αύξηση των επιχειρηματικών κερδών μεταφράζονται αυτόματα σε ευημερία για όλους.

Γιατί μπορεί τα κέρδη των διυλιστηρίων να απογειώνονται, αλλά για το 46,6% των κατοίκων της Ελλάδας ακόμη και μία εβδομάδα διακοπών είναι πολυτέλεια.

Αυτή είναι η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων. Τα κέρδη τους και οι στερήσεις μας.

Η ανάπτυξή τους είναι η δική μας εξαθλίωση. Τα κέρδη τους είναι οι ζωές μας. Όσο οι δείκτες των ενεργειακών κολοσσών ανεβαίνουν, τόσο οι ζωές των εργαζομένων κατρακυλούν.

Απέναντι σε αυτό το διαρκές, οργανωμένο ταξικό έγκλημα, δεν υπάρχει χρόνος για παθητική αναμονή. Μόνο ο οργανωμένος αγώνας της εργατικής τάξης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση των έμμεσων φόρων και κοινωνικοποίηση των βασικών υποδομών μπορεί να βάλει φρένο στη ληστεία και να επιβάλει τις ανάγκες των πολλών.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 46,6% του πληθυσμού στην Ελλάδα αδυνατεί πλέον να πληρώσει έστω και μία εβδομάδα ετήσιων διακοπών μακριά από το σπίτι του. Το ποσοστό αυτό, που φέρνει τη χώρα μας στη θλιβερή προτελευταία θέση σε ολόκληρη την ΕΕ (μόλις πάνω από τη Ρουμανία και έτη φωτός μακριά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 27,5%), δεν είναι ένα τυχαίο στατιστικό. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα της εγχώριας οικονομικής βαρβαρότητας.

Την ώρα που η λαϊκή οικογένεια μετράει και το τελευταίο ευρώ για να γεμίσει το ρεζερβουάρ, πληρώνοντας τους εξοντωτικούς Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης και το ΦΠΑ στα καύσιμα με τις πλήρεις κυβερνητικές ευλογίες, τροφοδοτεί απευθείας τα μερίσματα της ντόπιας ολιγαρχίας. Όταν ο μισθός εξανεμίζεται στις συμπληγάδες των ανατιμήσεων, των ενοικίων και της ενεργειακής φτώχειας, οι διακοπές και η ανάπαυση παύουν να είναι κοινωνικό δικαίωμα. Μετατρέπονται σε απρόσιτη πολυτέλεια.

Το success story της κυβέρνησης και των συστημικών ΜΜΕ ξεγυμνώνεται. Από τη μία πλευρά έχουμε έκρηξη της ακρίβιας που πλήτει τα λαϊκά στρώματα και από την άλλη μετοχές που καλπάζουν και παρασιτικά κέρδη για τους εφοπλιστές και τους μετόχους των διυλιστηρίων.

Η ανάπτυξή τους είναι η δική μας εξαθλίωση. Τα κέρδη τους είναι η αιμοραγία της εργατικής τάξης. Όσο οι δείκτες των ενεργειακών κολοσσών ανεβαίνουν, τόσο οι ζωές των εργαζομένων κατρακυλούν.

Απέναντι σε αυτό το διαρκές, οργανωμένο ταξικό έγκλημα, δεν υπάρχει χώρος για παθητική αναμονή. Μόνο ο οργανωμένος αγώνας της εργατικής τάξης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση των έμμεσων φόρων και κοινωνικοποίηση των βασικών υποδομών μπορεί να βάλει φρένο στη ληστεία και να επιβάλει τις ανάγκες των πολλών.