Για άλλη μια φορά σήμερα ο Κασσελάκης εμφανίζεται να αντιγράφει ο νεοδημοκρατικό λεξιλόγιο. Και προφανώς δεν θα μπούμε στην διαδικασία να ασχοληθούμε μ’ αυτές τις ηλιθιότητες.
Για το αν καταπιεστής και καταπιεζόμενος, εργοδότης και εργάτης έχουν τα ίδια συμφέροντα έχουν απαντήσει, πριν πολλές δεκαετίες, ο Mαρξ και Ένγκελς με το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος:
«Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε αδιάκοπη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν».
Τώρα θα πείτε, ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα για σύγχρονους πολιτικούς σαν τον Στ. Κασσελάκη … Σωστό κι αυτό.
Αυτή η τακτική της κατάστασης ιδιότυπης “αυτοδουλείας”, που υπάρχει και επιδιώκουν να διαιωνίζεται τα αστικά στελέχη, είναι τόσο παλιά όσο οι λάσπες. Την περιέγραφε πολύ καλά ο Ινδός μυστικιστής φιλόσοφος Τσάντρα Μοχάν Ζαΐν (Εχει μείνει γνωστός με το όνομα Osho) στο βιβλίο του: “Ο Ανεξάρτητος Νους”: “Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ότι ο ίδιος ο σκλάβος ερωτεύεται τη σκλαβιά του. Ο ίδιος ο σκλάβος αρχίζει να αγαπάει τη σκλαβιά του σε τέτοιο βαθμό, ώστε είναι έτοιμος ακόμα και να πεθάνει για να την υπερασπιστεί. Σκλάβοι έχουν δώσει τη ζωή τους για να προστατεύσουν τη σκλαβιά τους. Συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, επί χιλιάδες χρόνια”.
Τελικά όλα είναι ζήτημα επιλογής. Ή ραγιάς με το σουλτάνο και με τον Βάν Φλητ ή αετός περήφανος για το δίκιο και τη λευτεριά, με τον Καραϊσκάκη, το Γέρο του Μωριά, τον Άρη, την Ηλέκτρα, το Διαμαντή και το Μπελογιάννη!
0 Comments