Στις 20 Γενάρη του 1942 ο Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), ο υπ’ αριθμόν δύο στην ιεραρχία των SS μετά τον Χάινριχ Χίμλερ, συγκάλεσε στο παραλίμνιο γραφικό προάστιο του Βερολίνου Βάνζεε (Wansee) διάσκεψη δεκαπέντε ανώτερων στελεχών του Γ΄ Ράιχ, ώστε να επιτευχθεί καλύτερος συντονισμός του σχεδίου “Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος” (Endlösung den Judenfrage).
Η Διάσκεψη ξεκίνησε με τη δήλωση του Χάιντριχ “Η Ευρώπη πρέπει να εκκαθαριστεί από τους Εβραίους από την Ανατολή ίσαμε τη Δύση”. Σύμφωνα με το σχέδιο, έπρεπε να επιχειρηθεί η εξόντωση ολόκληρου του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Με την εκτέλεση του σχεδίου αυτού τον είχε επιφορτίσει ο στρατάρχης του Ράιχ Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring).
Ο Χάιντριχ άφησε να εννοηθεί ότι περίπου 11.000.000 Εβραίοι στην Ευρώπη θα ενέπιπταν στις διατάξεις της «Τελικής Λύσης». Σε αυτή την εκτίμηση του αριθμού των Εβραίων, ο Χάιντριχ συμπεριέλαβε όχι μόνο τους Εβραίους που κατοικούσαν στις χώρες της Ευρώπης που ελέγχονταν από τον Άξονα, αλλά και τους εβραϊκούς πληθυσμούς του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και των ουδέτερων εθνών (Ελβετία, Ιρλανδία, Σουηδία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ευρωπαϊκή Τουρκία).
Η Διάσκεψη της Βάνζεε δεν συγκλήθηκε για να αποφασίσει για το μέλλον των Εβραίων, αλλά για να αποσαφηνίσει όλα τα πιθανώς ασαφή σημεία σχετικά με την εξόντωσή τους. Η Διάσκεψη αυτή αποτέλεσε την απαρχή της πρακτικής εφαρμογής της Τελικής Λύσης με την Επιχείρηση Ράινχαρντ και του Ολοκαυτώματος των Εβραίων από τους Ναζί.
Η «τελική λύση» ήταν η κωδική ονομασία των Ναζί για την εσκεμμένη, προσεκτικά σχεδιασμένη εξολόθρευση -ή γενοκτονία- όλων των Εβραίων της Ευρώπης. Οι Ναζί χρησιμοποιούσαν τον ασαφή όρο «τελική λύση» για να αποκρύψουν την πολιτική των μαζικών δολοφονιών από τον υπόλοιπο κόσμο. Στην πράξη, οι συμμετέχοντες στη συνάντηση στο Βάνζεε συζήτησαν για μεθόδους δολοφονίας, για εκκαθαρίσεις και για «εξόντωση».
Πληροφορίες από wikipedia
0 Comments