Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Υπάρχει μια παλιά αρχή στη διαπλοκή: κανένα «δώρο» δεν μένει αναπάντητο. Όποιος παίρνει, αργά ή γρήγορα καλείται να ανταποδώσει.
Οι τακτικοί αναγνώστες και αναγνώστριές μας πιθανότατα θυμάστε την ανάρτησή μας με τίτλο «Το “δωράκι” του εθνικού συμπέθερου: Πώς η Bright του Σάκκαρη σώζει τον χρεοκοπημένο Real των Χατζηνικολάου – Κουρή με λεφτά από δημόσιες συμβάσεις».
Εκεί παρουσιάζαμε αναλυτικά το πώς ένας εκδοτικός όμιλος που βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής κατάρρευσης βρήκε σανίδα σωτηρίας μέσω μιας εταιρείας που γνωρίζει εντυπωσιακή ανάπτυξη χάρη, σε μεγάλο βαθμό, στις δημόσιες συμβάσεις. Μιλάμε για τη Bright, μια εταιρεία που τα τελευταία χρόνια έχει εκτοξευθεί οικονομικά, με χαρτοφυλάκιο δημοσίων έργων που, σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα, αποτιμάται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.
Δεν πρόκειται για μια οποιαδήποτε επιχείρηση. Στη Bright ο Κώστας Σάκκαρης, πατέρας της Μαρίας Σάκκαρη και συμπέθερος του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν εμφανίζεται ως ένας απλός επενδυτής. Υπήρξε κεντρικό πρόσωπο στις εταιρικές της δομές και εξακολουθεί να συνδέεται άμεσα με τον επιχειρηματικό της πυρήνα.
Το σχήμα είναι γνώριμο και αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού συστήματος εξουσίας:
Δημόσιο χρήμα → επιχειρηματικοί όμιλοι με προνομιακή πρόσβαση στο κράτος → οικονομική στήριξη φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ → πολιτική προστασία και νέος κύκλος κρατικών αναθέσεων.
Ένας αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός όπου οι φορολογούμενοι πληρώνουν τον λογαριασμό και οι ισχυροί μοιράζονται τα οφέλη.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όταν ένας φιλικός εκδοτικός όμιλος αντιμετωπίζει οικονομική ασφυξία, βρίσκεται πάντοτε ένας «από μηχανής θεός» για να του προσφέρει οξυγόνο. Και όταν αυτή η οικονομική ανάσα προέρχεται από έναν επιχειρηματικό όμιλο που συνδέεται οικογενειακά με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, η υπόθεση παύει να αφορά απλώς μια επιχειρηματική συμφωνία και αποκτά αναπόφευκτα έντονη πολιτική διάσταση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Νίκου Χατζηνικολάου. Είναι η πιο χαρακτηριστική υπενθύμιση ότι, όταν ένα μέσο ενημέρωσης έχει ευεργετηθεί πολιτικά και οικονομικά, δεν ξεχνά εύκολα ποιος του έδωσε το σωσίβιο.
Δεν χρειάζεται να μπούμε σε μακροσκελή αντιπαράθεση με το περιεχόμενο του συγκεκριμένου πρωτοσέλιδου. Αρκεί να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας όσα έχουμε ήδη παρουσιάσει, με στοιχεία και αναφορές, σε προηγούμενη ανάρτησή μας.
Γιατί η μνήμη είναι ο χειρότερος εχθρός της διαπλοκής.
0 Comments