Μόνο προβληματισμό δημιουργούν οι αναμενόμενες εκρήξεις ενθουσιασμού από μια μικρή, αλλά αξιοσημείωτη μερίδα χρηστών του διαδικτύου, οι οποίοι θεώρησαν ότι στρατευμένοι ένοπλοι στην σημερινή παρέλαση της 25ης Μαρτίου, εκδήλωσαν το “πατριωτικό φρόνιμα” τους, φωνάζοντας εθνικιστικά συνθήματα. (Υποθέστε τι σχολιασμό θα έκαναν οι ίδιοι αν έβλεπαν σε βίντεο να παρελαύνουν Τούρκοι στρατιώτες φωνάζοντας το σύνθημα “Γαμιέται η Ελλάδα”.
Αυτό αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη με ευθύνη του “επιτελικού” κράτους των “αρίστων”.
Απ’ τον λογαριασμό του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη στο “X”, απ’ όπου απαλλοτριώσαμε το βίντεο που παραθέτουμε, αντιγράφουμε την λεζάντα που το συνοδεύει:
“Η Κύπρος είναι ελληνική”, ο,τι δηλαδή φώναζαν οι πραξικοπηματίες του 1974 που χάρισαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία. “Γαμιέται η Τουρκία”, μπροστά σε μικρά παιδιά που χειροκροτάνε. Εθνικιστικές εξαλλοσύνες και ανύπαρκτη πειθαρχία. Ό,τι ειναι λάθος σε αυτή τη χώρα.
#25_Μαρτιου pic.twitter.com/4joJJDKKpI
— Thanasis Kampagiannis (@TKampagiannis) March 25, 2025
Μας πειρανε ειδηση Yunanistan’da resmi geçit töreninde Yunan bahriyelilerden Türkiye’ye ağır küfür .https://youtube.com/shorts/E-o1RhATz88?si=_-mPTPBEFEUjhV91
Ο εθνικισμός είναι γνωστό πως δεν έχει εθνικότητα, τουναντίον μάλιστα φροντίζει να φτιάχνει εχθρούς και αντιπάλους του κάθε ενός έθνους που δήθεν συνειδητά ανήκουν.
Εντελώς ανεγκέφαλοι φασίστες καραβανάδες πρέπει να είναι αυτοί που διαδίδουν συστηματικά κάτι τέτοια συνθήματα μέσα στα στρατόπεδα και κυρίως μέσα στις λεγόμενες στρατιωτικές σχολές, γνωστές στην Ελλάδα εκ παραδόσεως ως …βοϊδοσκολές. Και τα διαδίδουν για να μη μπορούν να σκεφτούν οι υπό συστηματικήν αποβλάκωση εκπαιδευόμενοι εκεί μέσα. επίγονοι της βλακείας τους ότι το όλο καθεστώς, που πρόκειται να υπηρετήσουν ως αξιωματικοί -με στολές και με λιλιά, με σπαθιά και μπιχλιμπίδια- είναι ένα καθεστώς τυφλό υποχείριο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και πάντοτε σε στενή συμμαχία με το αντίστοιχό του καθεστώς της φασιστοκρατούμενης Νατοϊκης Τουρκίας. Του δήθεν αιώνιου εχθρού! Φωνάζουν λοιπόν συστηματικά κάτι τέτοιες ανοησίες οι “δόκιμοι” καραβανο-πιλάφηδες,με τις ευλογίες του ίδιου του καθεστώτος, για να παραμείνουν εσαεί… βόδια και μοσχάρια, ζεμένα και χειροπόδαρα δεμένα στο κάρο των Γιάνκηδων. Κι όσο πιο τυφλά υποχείρια, τόσο μεγαλύτερο το υβρεολόγιο για τις άλλες χώρες και τους άλλους λαούς. Αφετέρου αν ψάξουμε γενικότερα τη σύγχρονη ελληνική ιστορία οι μεγαλύτεροι “τουρκοφάγοι του γλυκού νερού” διαχρονικά ήταν τα αισχρότερα θρασύδειλα ζαγάρια της δεξιάς, και μάλιστα προπάντων εκείνοι που είχαν γίνει τσώλια όλων των ξένων κατακτητών. Στην επαρχία του Αλμυρού Μαγνησίας, σε ένα μικρό ορεινό της χωριό, ένας από δαύτους τους γερμανοτσολιάδες φονιάδες, κυνηγούς κεφαλών και αχόρταγους αρχιλήσταρχους στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου ήταν κι ο αγράμματος σκεμπές ο γνωστός ως “ου Χαραλαμπής με τ’ όνομα”. Αυτή λοιπόν η καραδεξιά λέρα του κερατά που μετά το 1950 τραγάνιζε τα όσα λήστεψε από τους καταδιωκόμενους Αντιστασιακούς πατριώτες, πέρναγε τον καιρό του τον ανώφελο σαν σκέτος τεμπελχανάς αραχτός σε τρεις καρέκλες στο καφενείο του χωριού. Και πάρλα ατελείωτη, μασλάτι σκέτη πολιτικάντικη αρλούμπα, υπέρ του Παπάγου αρχικά, υπέρ της ΕΡΕ, στη συνέχεια, πάντοτε δευπέρ του “μεγαλειοτάτου” και του “διαδόχου”. Μετά το 1967 η αρλούμπα ήταν λιβανωτός υπέρ της χούντας και στις δύο εκδοχές της, που του εβγαλε και σύνταξη “πατριώτου, διά τας υπηρεσίας του εις το έθνος”, και δε συμμαζεύεται. Στα 1974, λοιπόν,τον Αύγουστο, όταν σαν αποτέλεσμα της προδοσίας της Κύπρου από τη χούντα ο Αττίλας σάρωνε τον κυπριακό ελληνισμό στη μαρτυρική Μεγαλόνησο, “ου Χαραλαμπής με τ’ όνομα” στριμωγμένος από την κατάρρευση της χούντας του Ιωαννίδη που πριν λίγο την ανέβαζε στα ουράνια άνευ αντιλογίας, καθώς τώρα ή εναντίον του κατακραυγή στο χωριάτικο καφενέ έγινε μέρα με τη μέρα… εκρηκτική, αποφάσισε λοιπόν ο απαίσιος να δώσει ένα τελευταίο δημόσιο ρεσιτάλ “εθνικόφρονος πατριωτισμού” (της δεκάρας και της απίστευτης γελοιότητας). Όσοι ήταν μικρά παιδιά τότε και τη θυμούνται τη σκηνή του καφενείου (γιατί ήταν καλοκαίρι και τα τραπεζάκια όλα έξω, στην πλατεία του χωριού!) ξεκαρδίζονται μέχρι σήμερα, κι ας διαβήκανε πενήντα ολάκερα χρόνια. Στενεμένος προφανώς “ου Χαραλαμπής” από την έντονη κριτική των άλλων θαμώνων κι αφού είχε κατεβάσει και κάμποσα τσίπουρα, άρχισε να φωνάζει δυνατά, μες στη μέση της μικρής μας πλατείας, κορδώνοντας το …σαρκίο του (ένα μέτρο και πενηντα πόντους ανάστημα με τα τακούνια!): “Ιγώ, ωρέ, θα μπω μπρουστά κι θα τ’ς ιξολοθρέψω τ’ς παλιότουρκοι! Φέρτε μι του γιαταγάν’ και μια μάντρα Τουρκόπ’λα, τόσα δα! (Κι έδειχνε ένα ύψος περίπου ως τη… μέση του!) Κι τότε θα ιδείτε πώς το δ’λεύω του γιαταγάν’ στου σβέρκο τ’ς, φριγκ, φριγκ, φριγκ!!!” Κι έκανε ο αμίμητος εκείνος σαλτιμπάγκος του ελληνόφωνου φασισμού τη σχετική κίνηση, πώς θα έκοβε τα … κεφάλια των “Τουρκόπ’λων”(φριγκ, φριγκ φριγκ). Ήταν το μεγαλύτερο και το τελευταίο συνάμα σόου αυτού του φασιστικού παρασίτου της κοινωνίας, ένα σόου που έγινε… θρύλος-μουραπάς για δεκαετίες σε όλη την επαρχία Αλμυρού. Και συμπληρωνόταν προσφυώς με τη φράση: Πάλι καλά που πρόλαβαν και γλίτωσαν τα “Τουρκόπ’λα” τα τοσαδά από το γιαταγάνι του “Χαραλαμπή με τ’ όνομα”, γιατί αυτό το γιαταγάνι χρειαζόταν… τρόχισμα κι ο … τουρκοφάγος δεν πρόκανε να το ξανατροχίσει, γιατί τα τίναξε από αιφνίδιο έμφραγμα στις αρχές Οκτωβρίου του 1974. Πιθανότατα το υπέστη, όταν είδε μια μέρα στο καφενείο του χωριού και την “Αυγή” και το “Ριζοσπάστη”, εκεί που ήταν ως τότε αποκλειστικό το μονοπώλιο “ενημέρωσης” υπό του …”Ελευθέρου Κόσμου” και της “Απογευματινής”. Έτσι… γλίτωσαν τα καημένα τα Τουρκόπ’λα και ξεβρώμισε και το χωριό από μια λέρα ολκής, βγαλμένη μέσα από τις ρίζες και τα έγκατα της νεοελληνικής μας κακοδαιμονίας.