«Λυπάμαι που μια μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθεί να καταστρέψει τη θαυμάσια πολιτιστική σχέση μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Είμαι καλλιτέχνιδα που ασχολείται με την μουσική και όχι με την πολιτική. Θα εμφανιστώ όπου με θέλουν, και στο Ισραήλ»,
Φερόμενη δήλωση της Γλυκερίας στην Ισραηλινή ιστοσελίδα ynet.
Σε λίγη ώρα από τότε που έκανε τον γύρο αυτή η είδηση και σχολιάστηκε αρκετά, εμφανίζεται η Γλυκερία στον λογαριασμό της στο instagram και μας γράφει: “Η ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΕΚΑΝΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΣ”.
Καμιά αντίρρηση. Να πιστέψουμε την “κ” Γλυκερία. Αφού όμως το ισραηλινό ΜΜΕ παραπληροφορεί και πιθανόν την δυσφημεί θα στραφεί δικαστικά εναντίον του; Και στην τελική γιατί δεν κάνει μια δήλωση να ξεκαθαρίζει την θέση της;
Υπάρχει μια συγκλονιστική ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Τζόναθαν Γκλέιζερ με τίτλο “Ζώνη Ενδιαφέροντος”, που αναφέρεται στη φρίκη του Άουσβιτς, χωρίς όμως να υπάρχει ούτε μια σκηνή των όσων συμβαίνουν στο κολαστήριο αυτό. Η ταινία εκτυλίσσεται σ΄ ένα παραδεισένιο τοπίο, όπου έχει χτίσει τη βίλα του και ζει ο διαβόητος εγκληματίας Ρούντολφ Ες, με τη σύζυγο και τα πέντε παιδιά τους. Ένα ειδυλλιακό μέρος, με ολάνθιστους κήπους, περιβόλια και τιτιβίσματα πουλιών, δίπλα ακριβώς από τον τόπο μαρτυρίου του Άουσβιτς.
Κατά διαστήματα ακούγονται ουρλιαχτά των φυλακισμένων, αλυχτίσματα σκύλων, και φαίνεται καπνός από τα κρεματόρια. Τίποτα όμως απ΄ όλα αυτά δεν διαταράσσει την οικογενειακή γαλήνη και θαλπωρή των ενοίκων που ζουν χαρούμενοι, ξέγνοιαστοι και ανέμελοι δίπλα στον τρόμο, τον πόνο, τη φρίκη…
Θα συνιστούσαμε στην “κυρία” Γλυκερία και στους υποστηρικτές της, να δουν αυτή την ταινία. Ίσως αυτό να τους βοηθούσε να αντιληφθούν, πως κάθε πράξη μας έχει πολιτική χροιά και υπόσταση. Από την πιο απλή, στο πως θα σταθείς απέναντι στον φίλο, τον αδύναμο, τον καταπιεσμένο, μέχρι την πιο σύνθετη. Στο τι θέση θα πάρεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ίσως τότε να μπορούσαν να αντιληφθούν πως η ανοχή και η αδιαφορία γίνονται συνενοχή… Πως όταν η τέχνη προσφέρεται σε δολοφόνους, λειτουργεί ως μέσο κάλυψης των εγκλημάτων τους. Ένας τρόπος να καλυφθούν οι ήχοι των βομβαρδισμών, οι κραυγές των βασανισμένων.
Μετά όλο αυτόν τον σάλο που έχει δημιουργηθεί δεν μπορεί να ξέρουμε ποια θα είναι η τελική απόφαση της αοιδούς. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι μια μικρή ομάδα Ανθρώπων, αξίζει πολύ περισσότερο από στρατιές υπανθρώπων.
0 Comments