Του Γ. Γ.

Θεωρώ πάρα πολύ εύστοχο τον τρόπο με τον οποίο η ιστοσελίδα μας επέλεξε να τοποθετηθεί για την χθεσινή δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την επέτειο της αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Εκτιμώ επίσης ότι είναι καίρια η επισήμανση που κάνει η σ. Αλέκα Ζορμπαλά για το γεγονός ότι της απαγόρευσης εισόδου στον Παλαιστίνιο πρόσφυγα Kamel Kotkot, (ο οποίος προσπαθεί να υποστηρίξει ανήλικο παιδί από τη Γάζα που νοσηλεύεται στην Ελλάδα) και συνόδευε τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς, Αλέξη Χαρίτση, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την δεξίωση ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς.

Παρά τη δημόσια καταγγελία και την αποχώρηση του Χαρίτση από την εκδήλωση ως ένδειξη διαμαρτυρίας, μέχρι αυτή την ώρα ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ (δια του Σωκράτη Φάμελλου) έχουν βρει λόγια να καυτηριάσουν την πρωτοφανή αυτή θεσμική και πολιτική εκτροπή, σύμφωνα με τα δικά τους δεδομένα. Η σιωπή τους δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. (Οσο και να έψαξα δεν βρήκα σχετική τοποθέτηση. Αν έχει υπάρξει διορθώστε με).

Δεν πρόκειται για τυπική πρωτοκόλληση, αλλά για μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή αποκλεισμού – που στοχοποιεί τον ίδιο τον λαό της Παλαιστίνης σε μια στιγμή που δέχεται γενοκτονική επίθεση.

Είναι απαράδεκτο να γίνεται επίδειξη ανθρωπισμού στις ανακοινώσεις και να απουσιάζει κάθε αντανακλαστικό όταν το κράτος – και μάλιστα στον ύψιστο θεσμικό του πυλώνα – προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες. Η υποκριτική “εθνική συναίνεση” με φόντο κοκτέιλ και σημαίες δεν μπορεί να καλύψει την πραγματικότητα: το ελληνικό κράτος, είτε με τη σιωπή είτε με τη συνενοχή του, ορίζει ποιος έχει δικαίωμα παρουσίας ακόμα και ως φιλοξενούμενος πρόσφυγας – και ποιος όχι.

Το γεγονός πως ούτε το ΚΚΕ, με τη γνωστή του σταθερή στάση υπέρ του παλαιστινιακού λαού, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ – που μέχρι πρότινος είχε την κυβέρνηση και σήμερα φιλοδοξεί να την ξαναδιεκδικήσει – δεν έχουν αρθρώσει ούτε μια λέξη, είναι πολιτικά ασυγχώρητο. Δεν υπάρχει “θεσμικότητα” ή “διπλωματική ευγένεια” που να δικαιολογεί τη σιωπή.

Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Γιατί όπως είπε κι ο ίδιος ο Χαρίτσης: «Δεν μπορεί να μιλάμε για δημοκρατία ενώ αποκλείουμε αυτούς που την έχουν περισσότερο ανάγκη». Οι λέξεις αυτές δεν αρκούν – αλλά τουλάχιστον ειπώθηκαν. Από τους υπόλοιπους, ούτε λέξη.