Πηγή: Μιχάλης Τσιντίνης – Καθημερινή

Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ήταν αντάξια του καθεστώτος που εκπροσωπούσε. Η έξοδός της συνδέθηκε με συμπεριφορές και εξουσιαστικές πρακτικές που καθιέρωσαν πρώτοι οι πολιτικοί της προϊστάμενοι, οι οποίοι την απέπεμψαν, μόλις έγινε λεκές. Όταν όμως κόμπαζε ότι μπορούσε να αλλάξει κυβερνήσεις, όταν εξαντλούσε τη δραστηριότητά της στο ντιλ, όταν επιδείκνυε και επεδείκνυε τον πλούτο, το δικό τους υπόδειγμα ακολουθούσε.

Όταν ο πρόεδρος δέχεται φανερά ως δώρο ένα αεροσκάφος από ξένη χώρα· όταν τα μέλη της οικογένειάς του κλείνουν συμφωνίες εκατοντάδων εκατομμυρίων· όταν υποτάσσουν την εξωτερική πολιτική σε αυτές τις «προσωπικές» μπίζνες, όταν δηλώνουν κατηγορηματικά ότι επιδιώκουν την προσάρτηση ακόμη και συμμαχικών, γειτονικών τους χωρών (βλ. Καναδά) τότε γιατί μας εκπλήσσουν οι τρόποι της φιγούρας που έστελνε ως κλόουν της αυτή η εξουσία στην Αθήνα;

Έκπληξη δεν ήταν ούτε η υποδοχή που της επεφύλαξε ένα μέρος της αθηναϊκής ελίτ. Η πιο καλοπροαίρετη δικαιολογία που είχαν όσοι προσέπιπταν στην αυλή της ήταν ότι ήταν καλό για τη χώρα να εκπροσωπούνται εδώ οι Ηνωμένες Πολιτείες από ένα πρόσωπο που έχει απευθείας πρόσβαση στον πρόεδρο. Η πρόσβαση ήταν τόσο άμεση και λειτουργική, ώστε να μην έχει καταφέρει να επωφεληθεί από αυτήν ούτε ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας εστιατορίων «Η Τσακιτσίνα Ντομάτα» από το Κεντάκι. Ο πιτσαδόρος είχε τουλάχιστον υποψιαστεί ότι η «επένδυση» που του ζητούσε η έχουσα πρόσβαση στον Λευκό Οίκο δεν θα έπιανε τόπο.

Θα αναρωτηθεί κανείς: Άραγε, ο προκάτοχος της Κίμπερλι είχε πιο στιβαρή διπλωματική και πολιτική υπόσταση; Κι εκείνος δεν είχε έρθει στην Αθήνα κομίζοντας μόνο το ελληνοαμερικανικό φολκλόρ της προσωπικότητάς του – χωρίς προηγούμενη συνάντηση με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ; Κι εκείνος δεν ήταν επιρρεπής στη μικροπολιτική της «επαρχίας», παρότι στερούνταν τη σκανδαλιστική αύρα που λειτούργησε σαν χρυσό διαβατήριο για τη διάδοχό του;

Ίσως εδώ τελικά να υπάρχει ένα μοτίβο αθηναϊκής συμπεριφοράς έναντι των ισχυρών ξένων. Ένα μείγμα φρονήματος ευπειθίας και νταλαβεριτζίδικης πονηρίας. Πολύ εύκολο θα βαφτίσουμε φιλελληνικό «βράχο» αυτόν που αλαλάζει σαν κύμβαλο στην πρώτη ριπή του ανέμου. Και, ταυτόχρονα, πολύ επιτήδεια θα σπεύσουμε να τον στρατολογήσουμε για «δουλειές» – για να εξασφαλίσουμε ότι θα τον χρησιμοποιήσουμε όσο θα μας χρησιμοποιήσει.

Με έναν διεστραμμένο τρόπο, αυτή η χρήση των πρέσβεων των Ηνωμένων Πολιτειών συνιστά κι ένα τεκμήριο χειραφέτησης της μικρής περιφερειακής χώρας που άλλοτε ένιωθε μόνο αποικιακό δέος για την «Πρεσβεία». Τώρα, τους «αρμοστές» τούς φέρνουμε στα μπουζούκια να μας χτυπάνε παλαμάκια στα ζεϊμπέκικα. Τους κατατάσσουμε στις στήλες του κουτσομπολιού.

Η εκπροσώπηση της Αμερικής στην Ελλάδα δείχνει ότι δεν άλλαξε τόσο η Ελλάδα. Η Αμερική άλλαξε.