Είναι συγκλονιστικό το σκηνικό που μας περιγράφει χρήστης του “Χ”:
“Σήμερα έγινα μάρτυρας μιας σκηνής στην παραλία που αδυνατούσα να πιστέψω .
Δίπλα μου μπαμπάς, παππούς, γιαγιά κ η 7χρονη εγγονή, ο μπαμπάς βγάζει πύρινο λόγο υπέρ των γενοκτόνων, ο παππούς κάτι προσπαθεί να πει, η γιαγιά αμίλητη, μέχρι την στιγμή που αρχίζει να ουρλιάζει η μικρή ότι δεν θέλει να σκοτώνουν παιδιά και μωράκια και να φωνάζει στον πατέρα της, ότι είναι κακός, όπως αυτοί οι κακοί που σκοτώνουν τα παιδάκια κ να καταλήγει μέσα σε λυγμούς, ότι δεν θέλει να πεθάνει .
Τους έδιωχνε όλους.
Έφυγαν άρον άρον.”.
Μια μικρή, επτάχρονη ψυχούλα -όχι απλά ένα παιδί, αλλά μια ζωντανή απόδειξη πως μέσα στο σκοτάδι υπάρχει ακόμα φως- ύψωσε τη φωνή της. Μίλησε για όλα όσα κάποιοι μεγάλοι, όπως ο πατέρας της, αρνούνται να δουν. Μέσα σε μια απλή οικογενειακή σκηνή, -πατέρας, παππούς, γιαγιά, παιδί-, εκτυλίχθηκε το πιο σπαρακτικό θέατρο της εποχής μας: η αθωότητα συγκρούστηκε με τη βία, η αλήθεια με το δηλητήριο του μίσους.
Ο πατέρας, με τη βεβαιότητα εκείνων που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, υπερασπιζόταν εγκλήματα. Μιλούσε με κατηγορηματικό τόνο υπέρ των γενοκτόνων Ισραηλινών, των δολοφόνων παιδιών. Και τότε, η μικρή δεν άντεξε. Ούρλιαξε. Με λυγμούς. «Δεν θέλω να πεθάνω», φώναξε. «Είναι κακοί που σκοτώνουν τα παιδιά!». (Πώς να ένιωθε άραγε αυτό το μικρό κοριτσάκι μέσα του;)
Εκείνη την ημέρα, το κύμα δε χάιδεψε μόνο άμμο. Ξέβρασε συνειδήσεις. Γιατί ένα παιδί στάθηκε απέναντι στην απανθρωπιά και φώναξε, όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν να φωνάζουν: με όλη την αλήθεια της ψυχής τους. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό.
0 Comments