Στις 16 Αυγούστου 2021, ο κόσμος παρακολουθούσε αποσβολωμένος την πτώση της Καμπούλ και την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία του Αφγανιστάν, ύστερα από 20 χρόνια στρατιωτικής κατοχής των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.
Η εικόνα με τα αμερικανικά ελικόπτερα να απομακρύνουν διπλωμάτες από την πρεσβεία στην πρωτεύουσα, θύμιζε έντονα το Σαϊγκόν του 1975, όταν ηττήθηκε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στο Βιετνάμ.
Η ανακατάληψη του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν ανέδειξε τη χρεοκοπία του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, που λάνσαραν οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Δύο δεκαετίες κατοχής, δισεκατομμύρια δολάρια, χιλιάδες νεκροί, κι όμως η “παγκόσμια υπερδύναμη” βρέθηκε να αποχωρεί άρον-άρον, αφήνοντας πίσω ένα κράτος κατεστραμμένο, έναν λαό εξουθενωμένο, και μια κοινωνία υποταγμένη ξανά στη βαρβαρότητα της σαρία.
Την ίδια μέρα, ένας από τους επικεφαλής των Ταλιμπάν δήλωνε στο CNN:
“Είμαστε πεπεισμένοι πως μια μέρα θα επικρατήσουμε και η σαρία θα εφαρμοστεί όχι μόνο στο Αφγανιστάν, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν βιαζόμαστε. Η Τζιχάντ δεν θα σταματήσει μέχρι την τελική κρίση.”
Η ανατριχιαστική αυτή φράση δείχνει το θεοκρατικό – φονταμενταλιστικό πρόταγμα που εκφράζουν οι Ταλιμπάν: μια κοινωνία όπου οι γυναίκες είναι αόρατες, οι ελευθερίες ανύπαρκτες, και κάθε φωνή διαφορετική πνίγεται με βία.
Αμέσως μετά την κατάληξη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, υπήρξε προσπάθεια μαζικής φυγής χιλιάδων ανθρώπων με τα αυτοκίνητα τους από την Καμπούλ, ενώ εκατοντάδες πολίτες στην προσπάθεια τους να φύγουν από την Καμπούλ, εισβάλουν στην πίστα του αεροδρομίου της αφγανικής πρωτεύουσας και επιχειρούν να επιβιβαστούν σε αεροσκάφη.
Όμως, η άνοδος των Ταλιμπάν δεν μπορεί να ειδωθεί έξω από το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Ο ίδιος ο δυτικός επεμβατισμός, που διέλυσε χώρες και κοινωνίες από το Ιράκ ως τη Λιβύη, άνοιξε τον δρόμο σε τέτοιες αντιδραστικές δυνάμεις. Όταν οι ΗΠΑ στήριξαν, χρηματοδότησαν και εξόπλισαν ισλαμιστικές ομάδες για να χτυπήσουν τη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του ’80, έσπειραν τον σπόρο που αργότερα γύρισε μπούμερανγκ.
Τέσσερα χρόνια μετά, ο αφγανικός λαός ζει ξανά υπό καθεστώς τρόμου, ενώ η διεθνής κοινότητα δείχνει αμήχανη και υποκριτική. Οι γυναίκες στερούνται το δικαίωμα στην εκπαίδευση, οι διαφωνούντες εκτελούνται, οι φτωχοί βυθίζονται σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση.
Η ήττα των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν απέδειξε ότι κανένας στρατός, όσο πανίσχυρος κι αν είναι, δεν μπορεί να επιβάλει “δημοκρατία” με τα όπλα. Όμως η τραγωδία είναι ότι, στη θέση του ιμπεριαλισμού, επιβλήθηκε ένας άλλος ζυγός, αυτός του θρησκευτικού φανατισμού.
Το μάθημα της Ιστορίας είναι σκληρό αλλά καθαρό: οι λαοί μπορούν να ελευθερωθούν μόνο με τους δικούς τους αγώνες, ούτε με ξένες κατοχές ούτε με σκοταδιστικές “επαναστάσεις” που τσακίζουν κάθε έννοια δικαιώματος και αξιοπρέπειας.
Διαβάστε επίσης:
0 Comments