Γράφει ο mitsos175

Σα σήμερα «οι στρατιωτικές μονάδες της Θεσσαλονίκης παύουν να αναγνωρίζουν την κυβέρνηση των Αθηνών, συνιστούν την Επιτροπή Εθνικής Αμύνης και αποφασίζουν να πάρουν μέρος στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων της Αντάντ».

«Σχιζοφρένεια» χαρακτηρίζει την κατάσταση ο ιστορικός Βασίλης Ραφαηλίδης.

Γράφει πως «ήταν τόσο βασιλόφρων ο Βενιζέλος όσο και οι μπουνταλοειδείς εκείνοι που ούρλιαζαν «ελιά – ελιά και Κώτσο βασιλιά»».
Και οι δυο παρατάξεις είναι φιλοβασιλικοί! Η διαφορά ήταν πως ο Κωνσταντίνος είναι με τους Γερμανούς, ενώ ο Βενιζέλος θέλει βασιλιά που να είναι τους Αγγλογάλλους. Με τους Έλληνες είναι οι κομμουνιστές, γι’ αυτό διώκονται από όλους τους άλλους!

«Της Αμύνης τα παιδιά, θέλουν άλλο βασιλιά
Να γουστάρει τη Γαλλία, ν’ αγαπάει την Αγγλία
Και στον πόλεμο να πάμε και τα μούτρα μας να φάμε»

Τελικά φάγαμε τα μούτρα μας λίγο αργότερα, το 1922.

Το 1916 όμως έχουμε πόλεμο μεταξύ Ελλήνων. Με επεμβάσεις ξένων δυνάμεων, με μάχες, νεκρούς, με ανάθεμα… χαμός δηλαδή.
Τελικά έφυγε ο Κωνσταντίνος, που ήθελε ουδετερότητα και μπήκαμε φουριόζοι στον Α’ Παγκόσμιο. Η ειρωνεία είναι πως στο Β’ Παγκόσμιο, όλοι σχεδόν οι απόγονοι τους (βενιζελικών και βασιλικών) ήταν με τους Γερμανούς!

Το ζουμί είναι πως, όταν πρόκειται για τα συμφέροντα των αφεντάδων, τα σκυλιά μάχονται μέχρι εσχάτων ανταλλάσοντας με λύσσα δαγκωνιές.
Γράφει ο Ραφαηλίδης πως «ένας «γνήσιος» Έλληνας βασιλιάς δε θα ήταν λιγότερο καθίκι από ένα μέτοικο». Καλέ περισσότερο θα ήταν. Όπως πχ οι δοσίλογοι τον καιρό της Κατοχής, που ήταν χειρότεροι κι από τα SS στην κτηνωδία!

Ο Ραφαηλίδης επίσης γράφει σωστά πως η ουδετερότητα παρά το γεγονός πως συνέφερε τη Γερμανία, δεν έβλαπτε την Ελλάδα. Μην ξεχνάμε πως οι Έλληνες πολεμούσαν από το 1912. Ο Α’ Παγκόσμιος δε, στοίχησε 24.000 νεκρούς, αλλά έφερε τελικά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Ο λόγος που γράφω σήμερα γι’ αυτό είναι για να θυμίσω, πως ο ανταγωνισμός ξένων δυνάμεων δημιουργεί εσωτερικά προβλήματα και στις Μπανανίες. Αντί να σκεφτούμε λογικά τι μας συμφέρει περισσότερο διαλέξαμε νταβατζή!

Οι Έλληνες πολιτικοί είναι κουτάβια, μαριονέτες των μεν ή των δε. Δείτε σήμερα πως γερμανοτσολιάδες ΑΡΔ αφρίζουν, γιατί συναντήθηκε ο Τραμπάκουλας με τον Τσάρο τον Πουτινιάρη. Τι θέλετε δηλαδή, ρε μαλάκες; Να γίνει πυρηνικός πόλεμος; Νομίζετε θα τη γλυτώσετε, ρε πανηλίθιοι;

Δε πήγαν να πολεμήσουν το 1974 για την Κύπρο, γουστάρουν όμως να πολεμήσουν τη Ρωσία, γιατί τους το λένε οι Ευρωπαίοι! Για τον Ευρωπαίο καβάλα! Ε να παν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί στο μέτωπο στην Ουκρανία, να δουν τη γλύκα.

Τα καθάρματα της ΕΕ ήθελαν έναν εχθρό για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τα σοβαρότατα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Παγιδεύτηκαν όμως στην ίδια τους τη ρητορική, την αντιρωσική υστερία. Όταν άλλαξαν οι συνθήκες, δεν μπόρεσαν να συμβαδίσουν.

Το ζήτημα είναι θα βάλουμε ποτέ μυαλό εμείς; Θα σκεφτούμε ψύχραιμα και μακροπρόθεσμα; Θα είμαστε συνέχεια τα κορόιδα; Το 1916 έφερε το 1922 με τη βοήθεια και του 1919, της ανόητης εκστρατείας στην Ουκρανία. Έτσι πάθαμε νίλα. Θα συνεχίσουμε να παθαίνουμε, όσο δε μαθαίνουμε.