Του Γ. Γ.

Για το σοβιετογερμανικό Σύμφωνο μη-επίθεσης, που έμεινε στην ιστορία σαν Σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» και υπογράφτηκε στην Μόσχα σαν σήμερα στις 23 Αυγούστου του 1939 έχουν γραφτεί άπειρα κείμενα.

Ανάλογα με το πολιτικό οπτικό πεδίο που έχει κάθε συγγραφέας προσεγγίζει ποιες σκοπιμότητες επέβαλλαν τον  υπουργό Εξωτερικών του Γ’ Ράιχ, Γιόακιμ φον Ρίμπεντροπ και τον σοβιετικό ομόλογό του, Βιάτσεσλαβ Μολότοφ, (εκπροσωπώντας φυσικά τις κυβερνήσεις τους), να υπογράψουν αυτό το σύμφωνο που στο πρώτο άρθρο του τονίζει: «Τα δύο Συμβαλλόμενα Μέρη δεσμεύονται να απόσχουν από κάθε πράξη ισχύος, κάθε πράξη επίθεσης και κάθε επίθεση του ενός εναντίον του άλλου, είτε κατά μόνος είτε σε συνδυασμό με άλλες Δυνάμεις».

Δεν θα σταθούμε στο τι αναστάτωση προκάλεσε στο παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα η υπογραφή αυτού του συμφώνου, αλλά και πόσο προβληματικά αντιμετωπίζεται ακόμα και σήμερα όχι μόνο από αντιδραστικές δυνάμεις, αλλά και από οργανώσεις –ειδικά τροτσκιστικές– της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Θα παραθέσω ασχολίαστο ένα κείμενο που εκφράζει τον υπογράφοντα αυτή την ανάρτηση και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΚΟΝΤΡΑ»:

Αγγλία και Γαλλία στήριζαν τον Χίτλερ, με την ελπίδα ότι θα επιτεθεί στη Σοβιετική Ενωση

86 χρόνια από το «Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ»

Σήμερα συμπληρώνονται 85 χρόνια από την υπογραφή του Συμφώνου Μη Επίθεσης Γερμανίας-ΕΣΣΔ (23 Αυγούστου 1939), γνωστού ως Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ (από τα ονόματα των υπουργών Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και της Γερμανίας). Εδώ και πολλά χρόνια, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της κρατικοκαπιταλιστικής «Σοβιετικής» Ενωσης, αναθεωρητές ιστορικοί και αστοί πολιτικοί προσπαθούν να περάσουν στις νεότερες γενιές το ψεύδος ότι η πολιτική της ΕΣΣΔ και ιδιαίτερα το Σύμφωνο Μη Επίθεσης Γερμανίας-ΕΣΣΔ του 1939 έδωσε το έναυσμα για την κήρυξη του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Προσπαθούν να περάσουν τη θεωρία «του κόκκινου και του μαύρου φασισμού»!

Μετά την έκρηξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, η αντικομμουνιστική υστερία των ιμπεριαλιστών ηγετών της Δύσης… εκσυγχρονίστηκε. Ο Πούτιν βαφτίστηκε… συνεχιστής του Στάλιν! Δεν έχει σημασία που ο Πούτιν, για να δικαιολογήσει την εισβολή στην Ουκρανία, επιτέθηκε στην εθνική πολιτική των Μπολσεβίκων, του Λένιν και του Στάλιν. Σημασία έχει να στηριχτούν οι αναθεωρητικές γελοιογραφίες των επιγόνων των δυτικοευρωπαϊκών ιμπεριαλιστών, που εξέθρεψαν τον ναζιφασισμό με την ελπίδα ότι αυτός θα επιτεθεί στη Σοβιετική Ενωση και θα εξαλείψει το σοσιαλιστικό σύστημα, τον μεγαλύτερο εχθρό του καπιταλισμού, καθώς αποτελούσε φωτεινό φάρο για την εργατική τάξη όλων των χωρών, που στέναζε κάτω από το βάρος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Ούτε έχει σημασία πως Ουκρανοί και Πολωνοί αντιδραστικοί ηγέτες συγκρούονται σήμερα για το ποια πλευρά διέπραξε τα πιο φρικτά εθνικιστικά εγκλήματα σε βάρος της άλλης. Πέρυσι τέτοια εποχή, η κυβέρνηση Τουσκ στην Πολωνία αποδοκίμαζε την κυβέρνηση Ζελένσκι στην Ουκρανία για τη στάση της έναντι της σφαγής της Βολυνίας. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Αμυνας, Βλαντίσλαβ Κοσίνιακ-Κάμιστς, δήλωνε ότι η Πολωνία θα μπλοκάρει την προσπάθεια ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ όσο οι αρχές στο Κίεβο συνεχίζουν να υποτιμούν τις σφαγές Πολωνών στη Βολυνία από ουκρανούς εθνικιστές κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της περιοχής. Πρόκειται για τις σφαγές στη Βολυνία και την ανατολική Γαλικία το 1943-1945 από τους κατσαπλιάδες του Στεπάν Μπαντέρα, του αντικομμουνιστή συνεργάτη των ναζί και εθνικού ήρωα της σημερινής Ουκρανίας.

Η κυβέρνηση Ζελένσκι απαντούσε ότι φρικαλεότητες διέπραξαν και οι δύο πλευρές. Σ’ αυτό δεν έλεγε ψέματα, καθώς το 1920 το αστοτσιφλικάδικο καθεστώς του Πιλσούδσκι στην Πολωνία, με τις πλάτες της ιμπεριαλιστικής Αντάντ που είχε επιτεθεί στη νεαρή σοβιετική εξουσία, άρπαξε εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας, καθώς η σοβιετική εξουσία είχε αναγκαστεί να υποχωρήσει. Οι πολωνοί εθνικιστές πραγματοποίησαν σφαγές Ουκρανών στα εδάφη της Δυτικής Ουκρανίας που αρπάχτηκαν από την Πολωνία, στο πλαίσιο μιας άδικης (πλην αναγκαστικής για τους μπολσεβίκους) συνθήκης.

Πολωνοί και ουκρανοί εθνικιστές έσφαζαν κόσμο της άλλης εθνότητας, κάθε φορά που έβρισκαν ευκαιρία. Οι Πολωνοί μετά το 1920, οι Ουκρανοί όταν η περιοχή ήταν υπό την κατοχή των γερμανών ναζί. Αντίθετα, η Σοβιετική Ενωση ακολουθούσε πάντοτε πολιτική αρχών στο εθνικό ζήτημα. Οι μπολσεβίκοι αναγνώρισαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους Ουκρανούς ως έθνος και οικοδόμησαν τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας. Οι μπολσεβίκοι επανέφεραν στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία τα εδάφη που είχαν αρπαχτεί από την Πολωνία των καπιταλιστών και των γαιοκτημόνων. Για πρώτη φορά ανάσαναν οι κάτοικοι της Δυτικής Ουκρανίας και της Δυτικής Λευκορωσίας από την καταπίεση και τις σφαγές των πολωνών εθνικιστών.

Και βέβαια, οι μπολσεβίκοι πολέμησαν τους ναζί και τους ουκρανούς εθνικιστές του Μπαντέρα, που έσφαζαν πολωνούς αγρότες και εργάτες. Ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την Ουκρανία από τους ναζί και μετά την Πολωνία, καθώς είχε πάρει στο κυνήγι τους ναζιστικούς λύκους.

Χτες, η Εκτελεστική Αντιπρόεδρος της Κομισιόν για την Τεχνολογική Κυριαρχία, την Ασφάλεια και τη Δημοκρατία, Χένα Βίρκουνεν, και ο Επίτροπος Δημοκρατίας, Δικαιοσύνης, Κράτους Δικαίου και Προστασίας των Καταναλωτών, Μάικλ ΜακΓκράθ, έκαναν την εξής δήλωση «σχετικά με την πανευρωπαϊκή ημέρα μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων»:

«Πριν από 86 χρόνια, η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, μια συμμαχία αίματος μεταξύ δύο από τα πιο βάναυσα καθεστώτα στην ιστορία, αφήνοντας ένα βαθύ τραύμα στην Ευρώπη. Η καταπίεση αυτών των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, καθώς και τα δεινά που υπέστησαν αμέτρητα θύματα, παραμένουν ζωντανές αναμνήσεις για πολλούς Ευρωπαίους πολίτες.

Στις 23 Αυγούστου, τιμούμε την ιστορία τους. Γιορτάζουμε την αταλάντευτη επιδίωξη της ελευθερίας και της δημοκρατίας από τους Ευρωπαίους καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, οι οποίοι έχουν αντιδράσει στην τυραννία, έχουν απαιτήσει δικαιοσύνη και έχουν αγωνιστεί για μια πιο δίκαιη, ισότιμη και ελεύθερη Ευρώπη. Οφείλουμε σε αυτές και αυτούς που αγωνίστηκαν ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία, σε κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχει πλέον μια γενιά που έχει μεγαλώσει χωρίς τη σκιά της τυραννίας.

Ωστόσο, ο αγώνας αυτός δεν είναι μια μακρινή ανάμνηση. Οι σπόροι του μίσους, της μισαλλοδοξίας και της καταπίεσης μπορούν ακόμη να ριζώσουν και οι αντίπαλοί μας είναι πρόθυμοι να εκμεταλλευτούν αυτό το γεγονός. Η ελευθερία, η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα αποτελούν αρχές που κερδήθηκαν με σκληρό αγώνα, αλλά μπορούν να διαβρωθούν εάν δεν τηρούνται και δεν προστατεύονται δεόντως. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα στέκεται πάντα στο πλευρό εκείνων που καλλιεργούν το έδαφος για την επικράτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και της ισότητας. Η διαφύλαξη αυτών των αξιών αποτελεί συλλογική μας ευθύνη».

Κατά… παράδοξο τρόπο «ξέχασαν» την Ουκρανία, στην οποία πέρυσι οι ομόλογοί τους είχαν αφιερώσει την κατακλείδα της αντίστοιχης δήλωσής τους. Ελεγαν:

«Σήμερα, η Ουκρανία και ο λαός της αγωνίζονται για την ειρήνη και τη δημοκρατία. Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε την Ουκρανία για όσο διάστημα χρειάζεται, δεδομένου ότι ο πόλεμος αυτός αφορά την υπεράσπιση των δημοκρατιών μας. Η ελευθερία μας και η ελευθερία της Ουκρανίας δεν είναι διαπραγματεύσιμες».

Προφανώς, μετά τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο Ανκορατζ της Αλάσκας και τη συνάντηση των ηγετών των ισχυρότερων ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών με τον Τραμπ στην Ουάσιγκτον, όσο λιγότερο αναφέρεται η «προγραμμένη» Ουκρανία τους τόσο καλύτερα για όλους τους.

Διαβάστε επίσης:

“Σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ». Μια έξοχη διπλωματική κίνηση του Στάλιν“