Σαν σήμερα, 23 Αυγούστου 1982, η Βουλή ψήφιζε τον Ν.1285 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο αναγνωρίζονταν επίσημα οι οργανώσεις ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Εθνική Αλληλεγγύη και ΕΠΟΝ ως κομμάτια της Εθνικής Αντίστασης.

Ήταν μια ιστορική στιγμή: σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά το τέλος της Κατοχής, το κράτος όφειλε να αποδώσει τιμή σε εκείνους που σήκωσαν το βάρος του αγώνα ενάντια στον φασισμό. Όμως η στιγμή αυτή αποκάλυψε για άλλη μια φορά το πραγματικό πρόσωπο της Δεξιάς.

Ο αντικομμουνιστικός οχετός του Αβέρωφ

Τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ο γνωστός «φωτιά και τσεκούρι» Ευάγγελος Αβέρωφ, έβγαλε έναν αντικομμουνιστικό λόγο που ούτε τα εγχειρίδια του Μανιαδάκη –επί Μεταξά– δεν είχαν τολμήσει να γράψουν τόσο ωμά.

«Η πορεία του έθνους δεν μπορεί να στηρίζεται στο ψέμα και μάλιστα στο δολιότατο ψέμα. Εκείνο που ουσιαστικά αναγνωρίζει και τιμά σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η Αντίσταση, είναι η κατοχική δράση του κομμουνιστικού κόμματος», ξεκίνησε την τοποθέτησή του.

Και συνέχισε: «Όχι μόνο δεν χάρισα την Αντίσταση στο ΚΚΕ, αλλά του αρνήθηκα και είπα ότι είναι το μόνο κόμμα που δεν έκανε Αντίσταση. Θέλετε κυρίως να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί Κατοχής. Αυτό είναι αδύνατον να το δεχθούμε και αποχωρούμε».

Η αποχώρηση της ΝΔ

Η Νέα Δημοκρατία, με εξαίρεση τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, αποχώρησε από την αίθουσα της Βουλής. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι η αναγνώριση «αναμοχλεύει πάθη», δίνει «συγχωροχάρτι στο ΚΚΕ» και «διασπά την ενότητα του Έθνους».

Στην πραγματικότητα, αυτό που δεν άντεχε η Δεξιά ήταν η ιστορική αλήθεια: ότι χωρίς το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, την Εθνική Αλληλεγγύη, η Ελλάδα θα είχε βυθιστεί ολοκληρωτικά στο σκοτάδι του ναζισμού.

Το DNA της Δεξιάς

Η στάση της ΝΔ το 1982 δεν ήταν εξαίρεση, αλλά συνέχεια μιας ολόκληρης παράδοσης. Από τον Μεταξά και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, μέχρι τον εμφύλιο, τις φυλακές, τις εξορίες και τις χούντες, η Δεξιά έβλεπε πάντα τον κομμουνιστή σαν «εχθρό του έθνους».

Ακόμα κι όταν η ίδια η κοινωνία, με τους αγώνες της, ανάγκαζε το κράτος να αναγνωρίσει την Αντίσταση, η Δεξιά έμεινε πιστή στο DNA της: αντικομμουνισμός, παραχάραξη της ιστορίας, άρνηση της προσφοράς του λαού.

Επίλογος

Σαράντα και πλέον χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 1285, η Εθνική Αντίσταση παραμένει τιμή και καμάρι του λαού μας. Όμως η μνήμη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική: την ώρα που οι αντάρτες ανέβαιναν στα βουνά, οι δεξιοί πρόγονοι «συμμάζευαν» τάγματα ασφαλείας.

Αυτό είναι το DNA της Δεξιάς: πάντα απέναντι στο λαϊκό κίνημα, πάντα απέναντι στην ιστορική αλήθεια.