Του Γ. Γ.

Είμαι εντελώς άσχετος από τα αθλητικά δρώμενα. Μ’ όλο τον ντόρο όμως που δημιουργήθηκε, όχι απλώς μπήκα στην διαδικασία να παρακολουθήσω τον αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων μπάσκετ Ελλάδας και Ισραήλ, αλλά και να ασχοληθώ με το τι προηγήθηκε.

Κάποιες, λοιπόν επισημάνσεις:

Ο Ισραηλινός παίκτης Ιτάι Σέγκεφ δήλωσε πριν τον αγώνα: «Ερχόμαστε ως αουτσάιντερ, να δαγκώσουμε, να… ξύσουμε. Δεν ξεχνάμε τα αδέρφια μας στην κόλαση, τους στρατιώτες, Να δαγκώσουμε, να … ξύσουμε την Ελλάδα…»

Και ο προπονητής του Ισραήλ, απαντώντας «αστειευόμενος» για το πώς θα σταματήσουν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, είπε: «Φαντάζομαι ότι θα χρειαστούμε… M-16».

Το Μ-16. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στρατιωτικά τυφέκια, εργαλείο σφαγής για τον στρατό κατοχής του Ισραήλ.

Κι ύστερα ήρθε η ερώτηση στον Βασίλη Σπανούλη, ομοσπονδιακό προπονητή της εθνικής ομάδας, για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, αλλά γι΄αυτή την περίπτωση έγραφε αναλυτικά η ΚΟΝΤΡΑ.

Ο κ. Σπανούλης, λοιπόν … δεν θέλει να μιλήσει «γι’ αυτό»…

Όσο οι Ισραηλινοί κάνουν χιούμορ με τα όπλα που σκοτώνουν παιδιά, ο Σπανούλης θέλει «μόνο μπάσκετ».

Όσο το Ισραήλ συνεχίζει την κατοχή, τα εγκλήματα, τη γενοκτονία, κάποιοι μένουν «στο μπάσκετ» τους. Σιγά μην ασχοληθούν με τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στη Γάζα, με τους αθλητές που αφανίζονται, μαζί με τους πολίτες από τις βόμβες του IDF, μαζί με τα υποψήφια θύματα μιας γενοκτονίας που δεν έχουν την πολυτέλεια να μιλούν «μόνο για μπάσκετ», γιατί κάθε μέρα παλεύουν για ζωή και λευτεριά.

Από την άλλη πάλι το Ισραήλ έχει το θράσος να στέκεται σε διεθνή τουρνουά, να μιλά για «fair play», την ώρα που εξαφανίζει έναν ολόκληρο λαό και φυσικά να υπάρχουν χώρες σαν την Ελλάδα που το δέχονται σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Χάρηκα πάντως που κερδίσαμε τον αγώνα και αυτό είναι και ένα μήνυμα που στέλνει η ίδια η πραγματικότητα: ο αθλητισμός είναι πολιτική, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Υ.Γ: Η Νότια Αφρική του απαρτχάιντ για δεκαετίες ήταν αποκλεισμένη από τις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Γιατί; Επειδή ο κόσμος αναγνώρισε ότι δεν γίνεται να παριστάνεις τον «ουδέτερο» όταν έχεις να κάνεις με ένα καθεστώς που στηρίζεται στον ρατσισμό, στη βία και στη γενοκτονία.
Κανείς τότε δεν έλεγε «μόνο για σπορ».
Ο αποκλεισμός της Ν. Αφρικής ήταν ένα από τα όπλα που έφεραν το τέλος του απαρτχάιντ.

Σήμερα, γιατί το Ισραήλ να έχει το προνόμιο της «κανονικότητας»; Γιατί να επιτρέπεται να συμμετέχει στα γήπεδα, όταν μετατρέπει ολόκληρη τη Γάζα σε σφαγείο; Η απάντηση είναι αυτονόητη