Γράφει ο mitsos175

Σα σήμερα ψόφησε ένας γνωστός ρουφιάνος. Ο Ελία Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου) ήταν σκηνοθέτης. Το ταλέντο του ήταν αναμφισβήτητο, οι ταινίες του πολλές και βραβευμένες: «Συμφωνία Κυρίων», «Λεωφορείον ο πόθος», «ο Θάνατος του Εμποράκου», «Ανατολικά της Εδέμ», «Αμέρικα, Αμέρικα» και άλλες.

Όμως δεν αρκεί το ταλέντο πρέπει να είσαι και άνθρωπος. Κι αυτός δεν ήταν. Παρόλο που ήταν στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ το 1934, έφυγε και το 1952 κατέδωσε στις αρχές συναδέλφους του ως κομμουνιστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν είχε καταδώσει τον Αριστερό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να καταφύγει τελικά στην Ευρώπη.

Όταν η Ακαδημία προσέφερε το 1999 το τιμητικό βραβείο για το σύνολο της καριέρας του στον Καζάν, πολλοί συνάδελφοι του και ηθοποιοί αντέδρασαν και αποχώρησαν από την απονομή, ως ένδειξη διαμαρτυρίας καθώς δεν μπορούσαν να ξεχάσουν την προδοσία του.

Για να θυμηθούμε τι ακριβώς έκανε, θα πούμε πως οι διωκόμενοι από το φασιστικό καθεστώς του Μακαρθισμού απολύονταν, εξορίζονταν, φυλακίζονταν ακόμα και εκτελούνταν ως δήθεν πράκτορες της ΕΣΣΔ! Τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνταν. «Ένοχοι» θεωρούνταν ακόμα και όσοι είχαν δεσμό με κομμουνιστές στο παρελθόν, συμμετείχαν σε κάποια διαδήλωση, «έδωσαν χρήματα σε έρανο για τα ορφανά των Ανατολικών χωρών» ή απλά καταγγέλλονταν από καθάρματα σαν τον Καζάν.

Ο ίδιος δε μετάνιωσε ποτέ για τα εγκλήματά του. Εδώ να πούμε πως οι χειρότεροι φασίστες είναι οι γενίτσαροι πρώην κομμουνιστές. Ίσως γιατί είναι κομπλεξικοί, κι αφού είναι ανίκανοι να γίνουν κομμουνιστές, γίνονται ακροδεξιοί. Το να είσαι άνθρωπος απαιτεί μια προσπάθεια.

Η εποχή του Μακαρθισμού επιστρέφει όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και την Ευρώπη. Αποτέλεσμα είναι πάλι το ξεσάλωμα των φασιστοειδών που φτάνουν να δολοφονήσουν πρόσφυγες, φτωχούς, πολιτικούς αντιπάλους.
Απέναντι σε κάθε κάθαρμα προτάσσουμε τον αγώνα και την αλληλεγγύη στους συνανθρώπους μας. Δεν ξεχνάμε, ούτε παραγράφουμε κανένα έγκλημα από οποιονδήποτε κι αν διαπράττεται, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Η θέληση για δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα είναι αυτή που οδηγεί τους συντρόφους. Απέναντι στο μίσος, στο φόβο, τη βλακεία προτάσσουμε το θάρρος και τη λογική μας. Θα είμαστε οι τελικοί νικητές.