Σαν σήμερα 3 Οκτώβρη του 1993 έδωσε τέλος στην ζωή της με χάπια και αλκοόλ η ηθοποιός, στιχουργός και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου.
Στο σύντομο διάστημα της ζωής της εκδίδει τις ποιητικές συλλογές “Tρία κλίκ αριστερά “1978, “Ιδιώνυμο”1980, “Το Ξύλινο Πάλτο”1982, “Απόντες” 1986, “Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών” 1988, “Νόστος”1990.
Η οργή που την πλημμύριζε για την σαπίλα του κατεστημένου, και ο ασυμβίβαστος καταγγελτικός λόγος είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γραπτών της κειμένων.
Έζησε τα τελευταία χρόνια της μέσα στην απομόνωση και στα ναρκωτικά. Γιατί κάποια ανοιχτά μυαλά δε βολεύονται με τις πλάνες των απλών ανθρώπων, χρειάζονται πιο δραστικές ουσίες για να νανουριστούν.
Η Κατερίνα βάδισε στα χνάρια του Άσιμου, ακολούθησε κι ο Παυλάκης.
Η Γώγου όπως κι ο Σιδηρόπουλος δεν ήταν “μπροστά” από την εποχή τους όπως λέγεται πολλές φορές για να τους ξορκίσουν…
Ήταν η συνείδηση της εποχής τους στην πιο καθαρή κι ανθρώπινη μορφή της ίσως.
Λιγότερο πολιτικοποιημένοι από τον Άσιμο αλλά και πιο “μοντέρνοι” από τους άλλους ιδανικούς αυτόχειρες ποιητές όπως ο Λαπαθιώτης, ο Καρυωτάκης, η Πολυδούρη επέλεξαν μια αργή αυτοκτονία παιδί της εποχής τους, μιας εποχής που οι κρατούντες ακόμα και στην αυτοκτονία έχουν πετύχει έναν καταναλωτικό δημοκρατικό πλουραλισμό.
Όχι θηλιές που κρέμονται από τα ταβάνια, πτώματα που τα ξερνάει η θάλασσα…
Μια αυτοκτονία, σήμερα, μπορεί να μοιάζει με ένα βεγγαλικό που σκάει μέσα στο σκοτάδι ή με ένα άστρο που σβήνει σιγά σιγά”, …
Αννα
___________
Στο ηχητικό που παραθέτουμε είναι το αφιέρωμα που παρουσιάστηκε στον διαδικτυακό μας σταθμό αφιερωμένο στην προσωπική διαδρομή και το καλλιτεχνικό έργο της Κατερίνας Γώγου.
Το επιμελήθηκε και το παρουσιάζει ο σύντροφος Φώτης Γ. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ
0 Comments