Σκηνές που θυμίζουν γενικευμένη κοινωνική εξέγερση εκτυλίσσονται στους δρόμους των μεγαλύτερων γαλλικών πόλεων τις τελευταίες δεκατέσσερις ημέρες. Αυτό που ξεκίνησε από τα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού ως μια αυθόρμητη μαθητική και φοιτητική κινητοποίηση ενάντια στην υποβάθμιση της παιδείας, έχει πλέον μετατραπεί σε ένα σαρωτικό κοινωνικό ξέσπασμα. Η οργή της νεολαίας ξεχειλίζει, μετατρέποντας τα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε οχυρά αντίστασης και τις αστικές λεωφόρους σε πεδία μαχών.

Οδοφράγματα, στάχτη και σπασμένες βιτρίνες

Για δεύτερη συνεχή εβδομάδα, το σκηνικό στο Παρίσι, τη Λιόν, τη Μασσαλία, τη Νάντη, τη Λιλ και το Στρασβούργο παραμένει εκρηκτικό. Δεκάδες αυτοκίνητα παραδίδονται καθημερινά στις φλόγες, ενώ στήνονται οχυρωματικά οδοφράγματα με κάδους και υλικά από εργοτάξια, παραλύοντας το οδικό δίκτυο. Περισσότερα από 24 σχολεία έχουν υποστεί σοβαρές καταστροφές ή εμπρησμούς—με χαρακτηριστικό παράδειγμα το λύκειο Nelson Mandela στη Νάντη, όπου οι ζημιές στην υποδοχή αγγίζουν τα 2 εκατομμύρια ευρώ.

Οι διαδηλωτές στρέφουν τα βέλη τους ενάντια στα σύμβολα του συστήματος. Τράπεζες, πολυεθνικές εταιρείες και πολυτελή καταστήματα βλέπουν τις βιτρίνες τους να κομματιάζονται, ως μια οργισμένη απάντηση στην οικονομική βία που βιώνει η εργατική τάξη. Η παράλυση του εκπαιδευτικού μηχανισμού είναι καθολική: τα συνδικάτα αναφέρουν ότι περίπου 1.800 λύκεια τελούν υπό κατάληψη ή αποκλεισμό, ενώ το 90% των πανεπιστημίων αντιμετωπίζει μπλόκα, με εμβληματικά ιδρύματα όπως η Σορβόννη να αναστέλλουν τη λειτουργία τους.

Λαϊκή αντιβία: Στο στόχαστρο οι δυνάμεις καταστολής

Η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, αλλά απαντούν με δυναμική λαϊκή αντιβία. Όπως μετέδωσε το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο επίσημη ενημέρωση από την εκπρόσωπο της εθνικής αστυνομίας, περισσότεροι από 600 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των σφοδρών οδομαχιών. Σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία από το γραφείο του Πρωθυπουργού, ο αριθμός των τραυματισμένων μελών των δυνάμεων ασφαλείας έχει ήδη ανέλθει στους 715.

Οι διαδηλωτές, αμυνόμενοι στις άγριες επιθέσεις των CRS, χρησιμοποιούν πέτρες, βίδες, βόμβες μολότοφ και οδοφράγματα για να κρατήσουν τις θέσεις τους. Η αποφασιστικότητα του κινήματος μετατρέπει κάθε γειτονιά σε παγίδα για τους μηχανισμούς καταστολής, αποδεικνύοντας ότι η κρατική βία συναντά πλέον την οργανωμένη λαϊκή αντίσταση.

Άγρια καταστολή και η ένοπλη τρομοκρατία του κράτους

Η απάντηση της κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνύ παραμένει ωμή. Οι διαβόητες δυνάμεις της γαλλικής αστυνομίας (CRS) έχουν επιστρατεύσει ένα ατελείωτο οπλοστάσιο από χημικά, αύρες νερού, βομβίδες κρότου-λάμψης και σφαίρες καουτσούκ (LBD). Ο απολογισμός της κρατικής βαρβαρότητας είναι τρομακτικός: οι συλλήψεις έχουν ξεπεράσει τις 5.000, με το 87% αυτών να αφορά ανήλικους μαθητές, ενώ τουλάχιστον 215 νεαροί διαδηλωτές έχουν τραυματιστεί σοβαρά.

Η ένταση κλιμακώθηκε κατακόρυφα μετά από περιστατικά που ανάγκασαν το Υπουργείο Εσωτερικών να ξεκινήσει 10 εσωτερικές έρευνες για αστυνομική βία. Στην πόλη Λανς, ένας 15χρονος μαθητής έχασε το χέρι του από έκρηξη αστυνομικής βομβίδας (GMD), ενώ στο προάστιο Σεν-Ουέν-λ’Ομόν, ένας 14χρονος υπέστη διπλό κάταγμα γνάθου όταν χτυπήθηκε στο κεφάλι από δακρυγόνο. Σε πολλές περιοχές, γονείς και μέλη συνδικάτων σχηματίζουν με λευκά περιβραχιόνια ανθρώπινες «ζώνες ασφαλείας» για να προστατεύσουν τα παιδιά από τις κάννες των CRS.

Η οικονομική λιτότητα άναψε τη σπίθα

Η έκρηξη αυτή είναι το άμεσο αποτέλεσμα της συσσωρευμένης πίεσης από ένα άγριο πρόγραμμα περικοπών ύψους 54 δισεκατομμυρίων ευρώ και το πάγωμα των μισθών που επιβάλλει η άρχουσα τάξη. Στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο: τραγικές ελλείψεις σε καθηγητές, υπερπλήρεις τάξεις 35 ατόμων, υποδομές χωρίς θρανία και κτίρια παραδομένα στα τρωκτικά.

Η γαλλική νεολαία αρνείται να ζήσει με τα ψίχουλα της λιτότητας και τη βαρβαρότητα της αγοράς. Βγαίνει μπροστά και δείχνει τον δρόμο της ανυποχώρητης ταξικής σύγκρουσης. Παρά τις κυβερνητικές απειλές ότι «δεν θα γίνει καμία υποχώρηση στη βία», το κίνημα αποδεικνύει πως όταν ο λαός αποφασίζει να ξεσηκωθεί, κανένας κατασταλτικός μηχανισμός δεν μπορεί να τον λυγίσει. Η συνέχεια γράφεται στα οδοφράγματα.