Του Γ. Γ.

Αν πιστέψουμε τα αποτελέσματα πρόσφατης δημοσκόπησης, της Interview. η εικόνα είναι αποκαλυπτική θα έπρεπε να είναι βαθιά ανησυχητική για τους ταγούς του συστήματος. Η πολυεπίπεδη κρίση που μαστίζει τη σημερινή Ελλάδα -οικονομική, κοινωνική, πολιτική, αξιακή- έχει οδηγήσει τους πολίτες σε πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος και της λεγόμενης “αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας”.

Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς για τα τεράστια ποσοστά αποχής από τις εκλογές. Όταν σχεδόν ένας στους δύο πολίτες (49%) πιστεύει ότι δεν κυβερνά η εκλεγμένη κυβέρνηση αλλά τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, και μόλις το 21% θεωρεί πως οι αποφάσεις λαμβάνονται από την ίδια την κυβέρνηση, τότε η “δημοκρατία” τους έχει πάψει να πείθει ακόμα και στα πιο στοιχειώδη της.

Η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών διαπλοκής, υποταγής και πολιτικής δουλοπρέπειας απέναντι στο κεφάλαιο, στις τράπεζες, στις Βρυξέλλες και στην εγχώρια οικονομική ολιγαρχία. Το πολιτικό προσωπικό. δεξιό, “κεντρώο” ή “προοδευτικό”, έχει μετατραπεί σε απλό διαχειριστή εντολών που έρχονται απ’ έξω και άνωθεν. Οι νόμοι γράφονται από “θεσμούς” και “αγορές”, τα μνημόνια υπαγορεύουν πολιτική, κι ο λαός περιορίζεται στο ρόλο του θεατή μιας φάρσας που βαφτίστηκε δημοκρατία.

Η αποχή από τις εκλογές δεν είναι αδιαφορία. Είναι σιωπηλή εξέγερση. Είναι η κραυγή εκείνων ή καλύτερα μια μεγάλης μερίδας πολιτών, που νιώθουν ότι η ψήφος τους έχει γίνει διακοσμητικό στοιχείο ενός συστήματος όπου οι αποφάσεις έχουν ήδη παρθεί στα γραφεία των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των “επενδυτών”.

Η αστική δημοκρατία, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πολιτική βιτρίνα μιας καπιταλιστικής εξουσίας που παραμένει άθικτη και ανενόχλητη. Οι εκλογές, τα κόμματα εξουσίας, οι “ανεξάρτητες αρχές” και οι “θεσμοί” λειτουργούν ως μηχανισμοί νομιμοποίησης μιας προδιαγεγραμμένης πορείας υποταγής.

Προφανώς η αποχή από τις εκλογές, αν δεν σημαίνει ραντεβού στους δρόμους του αγώνα, εκεί όπου διαμορφώνονται συνειδήσεις, ώστε να ανοίξουμε λεωφόρους ελπίδας και προοπτικής, δεν έχει κανένα νόημα, γιατί όσο οι λαοί πιστεύουν πως τίποτα δεν αλλάζει, τόσο οι εξουσίες θα θωρακίζονται. Αυτό είναι όμως ένα άλλο κεφάλαιο.