Γράφει ο mitsos175

«Μήτσο μου…»

Ωχ! Το ξέρω καλά αυτό το ύφος. Τι είναι καρδιά μου;

«Μήπως έχεις 30 ευρώ;»

Μόνο 30 ευρώ; Να σου δώσω 1.000.000 να έχεις για τα μικροέξοδα. Τι ένα εκατομμύριο; Τσιγκουνιές θα κάνουμε; 1 δις!

«Μπορείς να μην ειρωνεύεσαι; Πες απλά «δεν έχω!»»

Αφού το ξέρεις αγάπη. Δεν έψαξα το πρωί το σπίτι μπας και βρούμε για ψωμί;

«Ψωμί πήρα από την Εκκλησία. Μου έδωσε ο παπάς αντίδωρα. Μου έδωσε επίσης να πάρω από το μαγέρικο 2 μερίδες γεμιστά. Περιμένει όμως αντάλλαγμα».

«Πιστεύει πως έτσι εξιλεώνεται για τις αμαρτίες του!»

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Στείλε του μήνυμα πως θα πάω όταν τελειώσει η βροχή, κι αφού φάω τα γεμιστά. Δε δέρνω καλά με άδειο στομάχι.

«Μήτσο, ο Χριστός είπε πως δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος μόνο με άρτο».

Πολύ σωστά! Τυρί έχουμε; Λίγο ζαμπόν;

«Για πνευματική τροφή μιλούσε».

Καλά, θα σου δώσω να διαβάσεις Ριζοσπάστη. Περσινός είναι, αλλά δεν έχει σημασία, είναι διαχρονικός.

«Θέλω βιβλίο. Αυτό του Τσίπρα!»

Τι;! Τρελάθηκες; Αυτό κάνει 6 πιτόγυρα!

«Αν ήταν του Κουτσούμπα θα το έπαιρνες;»

Για 6 πιτόγυρα, όχι! Κι ας με βρίσουν οι σύντροφοι. Προτιμώ τα σουβλάκια.

«Τι κοιλιόδουλο, τι πεινάλα πήγα και βρήκα!»

Βρε Καλλιόπη, εδώ δεν έχουμε να φάμε! Τι να το κάνεις το βιβλίο του Τσίπρα;

«Να διασκεδάσω λίγο Μήτσο μου! Ξεχέζει – πως τους λες; – τους ρεφορμιστές! Όλοι οι νεοδημοκράτες το αγόρασαν κι έμειναν ενθουσιασμένοι!»

Ναι ρε Καλλιόπη, αλλά 5 μερίδες γεμιστά κοστίζει. Η 4 μουσακάδες και μια πατάτες.

«Πότε με πήγες τελευταία φορά να διασκεδάσουμε; Που χτίκιασα εδώ μέσα! Βαρέθηκα!»

Α ρε Αλέξη, κωλόπαιδο! Δεν μου έφτανε η πολιτική που έκανες, το ΟΧΙ – ναι, μου ανάβεις συνεχώς φωτιές. Αγάπη μου, θα στα πουν οι ΑΡΔ τι λέει το βιβλίο με κάθε λεπτομέρεια. Σήριαλ θα το κάνουν για να αποπροσανατολίσουν. Ούτε η Λάμψη δε θα έχει τέτοιο σουξέ.

«Τι θες να πεις Αλέξη, πως είμαι εκτός πραγματικότητας;
– Είσαι εκτός πραγματικότητας, Λαφαζάνη!
– Εσύ είσαι εντός πραγματικότητας, Αλέξη;
– Εσύ πάντως είσαι εκτός πραγματικότητας!
– Όχι εσύ είσαι!
– Εσύ!
– Εσύ!
– Εσύ, φτου και το πατάω και δεν το ξεκολλάω!
– Για ξαναπές το…»