Με μια ακόμα επίδειξη της γνώριμης «κοινωνικής ευαισθησίας» της, η ηγεσία της Εκκλησίας έσπευσε να τοποθετηθεί για την ανείπωτη τραγωδία των φονικών πυρκαγιών. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εξέφρασε τη «βαθιά λύπη» της, απέστειλε συλλυπητήρια στις οικογένειες των νεκρών πυροσβεστών και διαβεβαίωσε ότι προσεύχεται για όσους συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη με τις φλόγες.
Από την πλευρά του, ο μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος κάλεσε τους πιστούς να καταφύγουν στον «Φιλάνθρωπο Θεό» και να ικετεύσουν την Παναγία να σκεπάσει τη χώρα, ενώ και η Εκκλησία της Κρήτης εξέφρασε τη θλίψη της, καλώντας σε προσευχή, κουράγιο και αλληλεγγύη.
Όλα αυτά, φυσικά, θα μπορούσαν να είχαν κάποια αξία αν δεν προέρχονταν από έναν θεσμό που διαθέτει τεράστια ακίνητη και κινητή περιουσία, απολαμβάνει διαχρονικά φορολογικά και θεσμικά προνόμια και παραμένει ένας από τους ισχυρότερους οικονομικούς παράγοντες της χώρας.
Την ώρα που εθελοντές, απλοί άνθρωποι, συλλογικότητες και εργαζόμενοι βάζουν το σώμα τους μπροστά στις φλόγες, την ώρα που άλλοι ανοίγουν τις αποθήκες τους, διαθέτουν οχήματα, συγκεντρώνουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, οι δεσποτάδες προσφέρουν… προσευχές.
Δεν αμφισβητεί κανείς το δικαίωμα του καθενός να προσεύχεται. Όταν όμως μιλάμε για έναν θεσμό που συσσωρεύει αμύθητο πλούτο, η προσευχή δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως η ύψιστη κοινωνική προσφορά. Οι ευχές δεν σβήνουν φωτιές, δεν ανακουφίζουν πυρόπληκτους, δεν εξοπλίζουν πυροσβέστες, δεν αποκαθιστούν καμένες ζωές.
Αντί για λιτανείες και δεήσεις, ίσως θα είχε μεγαλύτερη σημασία να ανοίξουν τα ταμεία. Να διατεθεί ουσιαστική οικονομική βοήθεια στους πληγέντες, να στηριχθούν οι οικογένειες των νεκρών πυροσβεστών, να ενισχυθούν οι εθελοντικές ομάδες που παλεύουν στα μέτωπα των πυρκαγιών.
Αυτό θα ήταν έμπρακτη χριστιανική αλληλεγγύη.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια.
Και προσευχές.
Συγκινηθήκαμε… αλλά όχι όσο θα συγκινούμασταν αν βλέπαμε ένα μικρό κομμάτι της αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας να μετατρέπεται σε πραγματική στήριξη για τους ανθρώπους που σήμερα πληρώνουν με τη ζωή και το βιος τους τις συνέπειες μιας ακόμη εθνικής καταστροφής.
0 Comments