Η εξόντωση του Γιασέρ Αμπού Σαμπάμπ σηματοδοτεί μια κομβική στιγμή στον υπόγειο πόλεμο που διεξάγεται μέσα στη Λωρίδα της Γάζας, έναν πόλεμο που δεν αφορά μόνο την άμεση σύγκρουση με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, αλλά και τη διάλυση των εσωτερικών δικτύων συνεργασίας με την κατοχή.

Ο Αμπού Σαμπάμπ δεν ήταν μια τυχαία φιγούρα. Εμφανιζόταν ως επικεφαλής ένοπλης πολιτοφυλακής που δρούσε κυρίως στο νότιο τμήμα της Γάζας, σε περιοχές όπως η Ράφα και η Χαν Γιούνις. Οι οργανώσεις της παλαιστινιακής αντίστασης, με πρώτη τη Χαμάς, τον κατηγορούσαν ανοιχτά ως άνθρωπο του ισραηλινού μηχανισμού πληροφοριών, με ρόλο στη χαρτογράφηση δικτύων, στον εντοπισμό στόχων και στη διάβρωση της κοινωνικής συνοχής.

Η εξόντωσή του δεν ήταν ένα «εσωτερικό ξεκαθάρισμα» χωρίς σημασία. Ήταν χτύπημα σε έναν κρίσιμο κόμβο του δικτύου των proxy-ομάδων του Ισραήλ μέσα στη Γάζα.

Οι ισραηλινόπνευστες πολιτοφυλακές και το σχέδιο εσωτερικής αποσταθεροποίησης

Τους τελευταίους μήνες έχει γίνει όλο και πιο καθαρό ότι το Ισραήλ, πέρα από τις ανοιχτές στρατιωτικές επιχειρήσεις γενοκτονίας, επιχείρησε να στήσει και έναν εσωτερικό μηχανισμό αποσταθεροποίησης:

➤ ομάδες ενόπλων που παρουσιάζονταν ως «αντι-Χαμάς»,

➤ φυλετικές πολιτοφυλακές που χρηματοδοτούνταν ή εξοπλίζονταν υπόγεια,

➤ άτομα που λειτουργούσαν ως πληροφοριοδότες και συνδετικοί κρίκοι με τις υπηρεσίες κατοχής.

Ο στόχος ήταν διπλός: Ααφενός η διάβρωση της παλαιστινιακής κοινωνίας από τα μέσα, αφετέρου η δημιουργία ενός εμφυλιοπολεμικού σκηνικού που θα απονομιμοποιούσε την αντίσταση στα μάτια του λαού.

Ο Αμπού Σαμπάμπ αποτελούσε έναν από τους βασικούς κρίκους αυτού του σχεδίου.

Τι αλλάζει μετά την εξόντωσή του

Μετά τον θάνατό του, παρατηρούνται σαφώς ενδείξεις αποσύνθεσης αυτών των δικτύων:

⏩ καταγράφεται υποχώρηση της δημόσιας δράσης τέτοιων συμμοριακών σχηματισμών,

⏩ εμφανίζονται πληροφορίες για διαρροές, συλλήψεις και διαλύσεις μικρότερων πυρήνων,

⏩ αυξάνονται οι αναφορές ότι μέλη αυτών των ομάδων αναζητούν τρόπους απεγκλωβισμού, φοβούμενα τόσο την κοινωνική τιμωρία όσο και την επιχειρησιακή εξουδετέρωση.

Ανεξάρτητα από τους αριθμούς που κυκλοφορούν σε διάφορα μέσα, το πολιτικό συμπέρασμα είναι σαφές: Ο μηχανισμός των ισραηλινών «συνεργατών» στη Γάζα δέχθηκε ισχυρό πλήγμα.

Ένας πόλεμος που δεν διεξάγεται μόνο με βόμβες

Η υπόθεση Αμπού Σαμπάμπ αποδεικνύει ότι:

Η κατοχή δεν στηρίζεται μόνο στα τανκς και στα F-16.
Στηρίζεται και στους δοσίλογους, στους πληροφοριοδότες, στους μισθοφόρους και στους «τοπικούς προστάτες» της.

Και ακριβώς γι’ αυτό, ο πόλεμος αυτός δεν διεξάγεται μόνο στα συντρίμμια των πόλεων, αλλά και στους δεσμούς εμπιστοσύνης της ίδιας της παλαιστινιακής κοινωνίας.

Η διάλυση αυτών των μηχανισμών συνεργασίας – είτε μέσω συλλήψεων είτε μέσω αποσύνθεσης και λιποταξίας – αποτελεί στρατηγικό πλήγμα για το Ισραήλ, γιατί του στερεί ένα κρίσιμο εργαλείο εσωτερικού ελέγχου.

Το συμπέρασμα

Η εξόντωση του Αμπού Σαμπάμπ δεν είναι απλώς ένα ακόμη πολεμικό επεισόδιο. Είναι στιγμή καμπής στον υπόγειο πόλεμο των δικτύων.

Ούτε η κατοχή μπορεί να ελέγξει επ’ άπειρον μια κοινωνία με χαφιέδες και συμμορίες, ούτε η γενοκτονία μπορεί να εξασφαλίσει «ηρεμία». Όσο η αντίσταση παραμένει ζωντανή, τόσο θα καταρρέουν ένας-ένας οι κρίκοι της εσωτερικής προδοσίας.

Και αυτό είναι κάτι που φοβίζει το Ισραήλ περισσότερο ίσως κι από τις ρουκέτες.