Λάβαμε και παραθέτουμε

Του Marxist Feminism – marxistfeminism@gmail.com 

Το ανθρωποκυνηγητό που εγκαινίασε η καταγγελία στο Indymedia αποτελεί ένα ακόμα βήμα στην εμπέδωση ενός ιδιότυπου κανιβαλισμού που εκπροσωπεί ο τριτοκυματικος/φιλελεύθερος/δυτικός φεμινισμός. Με αφορμή την καταγγελία μιας σοβαρής υπόθεσης, που χρήζει κανονική εξέταση, ενεργοποιείται ένα ευρύτερο δίκτυο οργανώσεων του φιλελεύθερου φεμινισμού για να επιβάλλει τις δικές του διαχωριστικές γραμμές και αντιλήψεις στο κίνημα και την κοινωνία

Ορισμένα εύλογα ερωτήματα

Είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας η ύπαρξη ακροαματικής διαδικασίας στα δικαστήρια. Όσο κοινότυπη και αν ακούγεται αυτή η διαπίστωση, στο φόντο όμως των εξελίξεων αποτελεί πιό επίκαιρη από ποτέ. Έπειτα από την δημοσίευση της καταγγελίας στο indymedia ένας όγκος κατά τα άλλα προοδευτικά σκεπτόμενων ανθρώπων αποφάσισαν την ενοχή του κατηγορουμένου. Ο οποίος έγινε καταδικασθέντας, καθώς η συλλογή μαρτυριών και τεκμηρίων, η ανάκριση, η υπεράσπιση, η συνολική επεξεργασία των στοιχείων, η αξιολόγηση της αξιοπιστίας, της εγκυρότητας και των αντιφάσεων των στοιχείων, διαγράφονται πλήρως και αντικαθίστανται από μία οριακά θρησκευτική πίστη.

Συγκεκριμένα:
Υπάρχει αντίλογος ή δεχόμαστε σαν απόλυτη αλήθεια το λόγο της καταγγέλλουσας; Δεχόμαστε το σύνολο ή ορισμένες από τις κατηγορίες; Έχει σημασία η καταγγέλλουσα να αποδείξει ή έστω να ενισχύσει τους ισχυρισμούς της με τεκμήρια και μάρτυρες; Πώς μπορεί κάποιος να συνταχθεί με την μία ή την άλλη πλευρά με τέτοια απολυτότητα; Πόσο μάλλον όταν προς το παρόν έχουμε μόνο μία εκδοχή;

Επίσης, ποιά τιμωρία αξίζει και για ποιά εγκλήματα; Πόσες φορές κακοποιήθηκε η κοπέλα και πόσες από τις κατηγορίες της καταγγελίες αναγνωρίζετε σαν εγκλήματα;

Τι αντιστοιχεί σε αυτά; Αιώνιο cancel, καταστροφή της ζωής και της υπόληψης ενός ανθρώπου; Και αν εν τέλει η ιστορία εξελιχθεί αλλιώς; Αυτοί που προτείνουν και φαίνεται να είναι πρόθυμοι να υλοποιήσουν άμεσα και την ποινή, δεν θα μπορούν να δώσουν πίσω ούτε τα χαμένα χρόνια ή την σπιλωμένη φήμη.

Όποιος δεν επιθυμεί να ακολουθήσει αυτή τη συγκεκριμένη, αλλά δύσκολη διαδικασία απόδειξης του αν ο κατηγορούμενος είναι εγκληματίας, κάθαρμα ή και τίποτα από τα δύο δεν είναι απλά επικίνδυνος αλλά και μοχλός της αντιδραστικοποίησης της δικαιοσύνης. Και ο κόσμος που εμφορείται από αυτές τις αντιλήψεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας όχλος που διψάει για αίμα, μάλλον για να ξεδιψάσει από το απόθεμα κανιβαλισμού που έτσι και αλλιώς βιώνει στην σύγχρονη Ρώμη. Μία τελετουργική θυσία, ένας αποδιοπομπαίος τράγος, ένας εξοστρακισμός με σκοπό την συμβολική αποκάθαρση της κοινότητας από τα βλαβερά στοιχεία.

Νομική αντιδραστικοποίηση

Η ιστορία όμως που άνοιξε με αφορμή την καταγγελία δεν είναι μία ατομική υπόθεση. Τέτοιες καταγγελίες συμβαίνουν συνέχεια, και αντιμετωπίζονται συνήθως στα δικαστήρια με περιορισμένη δημοσιότητα. Η συγκεκριμένη όμως καταγγελία αποτέλεσε αντικείμενο πολιτικής διαπάλης με ολοκληρωτικά διαφορετικούς σκοπούς.
Έγινε μιντιακό, πολιτικό αντικείμενο που ξεπερνά τον ορίζοντα της δικαίωσης της κοπέλας στο δικαστήριο και στην κοινωνία.

Η ουσία λοιπόν αυτής της υπόθεσης είναι να οικοδομηθεί ένα νέο νομικό και ηθικό habitus, σύμφωνα με το οποίο η καταγγελία εξισώνεται με την καταδίκη. Έτσι ο κόσμος (της Αριστεράς) εκπαιδεύεται σε έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, που πάνω κάτω αρνείται να λάβει υπόψη τεκμήρια, μαρτυρίες και αποδείξεις. Αν δηλαδή αποδεχτούμε το “εγώ αδερφή μου σε πιστεύω”, τότε οφείλουμε να πιστεύουμε κάθε αδερφή μας κάθε φορά, ακόμα και αν αυτή είναι η Ασφάλεια ή ακόμα και η Λατινοπούλου.

Και τι θα κάνουμε λοιπόν όταν αυτά τα δεξιά αντιδραστικά σκουπίδια αρχίζουν να γεμίζουν την δημοσιότητα με ψεύτικες καταγγελίες βιασμών από μετανάστες; Σάμπως η ακροδεξιά δεν πολιτεύεται σχεδόν αποκλειστικά με καταγγελίες βιασμών από “επικίνδυνους μετανάστες”; Εσείς τότε θα τις πιστέψετε;

Ούτε εκεί δεν αναγνωρίζετε την πολιτική σκοπιμότητα; Το ότι μία κοινωνική ομάδα υπόκειται συνήθως σε βία, σημαίνει ότι κάθε ένα μέλος της λέει την αλήθεια;
Είναι αναμφίβολο ότι η κακοποίηση και ο βιασμός πολλές φορές δεν φτάνει ούτε καν μέχρι το Δικαστήριο. Είναι αναμφίβολο ότι μέσω άσκησης άμεσης και έμμεσης βίας ή λόγω κάποιας ευαλωτότητας εκβιάζουν τα θύματα ώστε να μην μιλάνε και να εγκλωβίζονται. Μέσω όμως αυτής της νομικής αντιδραστικοποίησης, αυτό που καταφέρνετε δεν είναι να βρουν τα θύματα το δίκιο τους.

Αντιθέτως απλώς συμβάλλετε στην απαλλοτρίωση της αδικίας που έχουν ζήσει τα θύματα για την τροφοδότηση μίας μηχανής εκβιασμών και εκδικητικών μηνύσεων για οικονομικούς και πολιτικούς σκοπούς. Η περίπτωση του Assange είναι χαρακτηριστική.

Και εδώ είναι που διαχωρίζονται οι θέσεις μας. Δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση με το πολιτικό στρατόπεδο που επιχειρεί αυτή την ηθική και νομική παρακμή. Δεν μπορούμε να έχουμε τίποτα το κοινό με όσους δεν μοιράζονται ένα κοινό σύστημα αξιολόγησης αυτών των καταγγελιών. Δεν μοιραζόμαστε τίποτα με όσους προσπαθούν να καταργήσουν την καλόβουλη και λογική αξιολόγηση των δεδομένων, για χάρη της αντιμετώπισης της ιστορικής αδικίας που πράγματι γίνεται εναντίον των γυναικών. Ούτε πρόκειται να αντιμετωπιστεί η συγκάλυψη των βιασμών με το να καταργείται η δυνατότητα επαλήθευσης της οποιασδήποτε μαρτυρίας.

Το πολιτικό διακύβευμα

“Όλοι τον είχαν για καλό άνθρωπο, αντιφασίστα, αντιρατσιστή, αντισεξιστή”. Υπάρχει βεβαίως η φωνή της καταγγέλουσας. Όμως πλάι της ενεργοποιείται ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα και συλλογικότητες οι οποίες ενώνονται με την φωνή του θύματος. Δεν είδαμε μόνο οργανώσεις του μεταμοντέρνου τριτοκυματικού φεμινισμού, αλλά ακόμα και την Lifo, τον Γεωργιάδη να αποκτούν ενδιαφέρον για το ζήτημα.

Η καταγγελία αρπάζεται από ποικίλους φορείς, καθένας εκ των οποίων προσπαθεί να το επανανοηματοδοτήσει σαν κομμάτι του δικού του πολιτικού αφηγηματος. Όπως ακριβώς έκαναν με τα Χημικά του Άσσαντ ή τις θερμοκοιτίδες βρεφών του Σαντάμ, έτσι και τώρα το αφήγημα αποκτά μία ψευτο-ρεαλιστική υπόσταση ανεξάρτητα από την επαλήθευση του. Ο σκοπός της καταγγελίας ήταν το λοβοτομημένο δυτικό κοινό να δώσει την συναίνεσή του για μία νέα εκστρατεία ιμπεριαλιστικής “απελευθέρωσης”.

Ποιό είναι λοιπόν το αφήγημα; Ότι οι αριστεροί είναι εξίσου καταπιεστές με τους δεξιούς. Οι αντιφασίστες με τους φασίστες, οι αντιρατσιστές με τους ρατσιστές και συνεχίζεται. Ίδιοι είναι λοιπόν οι άντρες, μπορεί σε κάποιο μέτωπο να είναι με την σωστή πλευρά, αλλά εν τέλει ασκούν την εξουσία τους στην μικροκλίμακα εναντίον
των γυναικών. Έτσι είναι το ίδιο κανίβαλοι, γουρούνια και σκουπίδια με τους φασίστες, τους δεξιούς, τους καπιταλιστές, τους μαφιόζους και συνεχίζεται. Οπότε δεν υπάρχει καμία σωτηρία, κανένας τρόπος πρόβλεψης στις προσωπικές μας σχέσεις του ποιός θα μας βγει εν τέλει βιαστής.

Καμία σημασία, άρα, δεν έχουν οι αξίες της αριστεράς. Η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ανιδιοτελής αγωνιστικότητα όλα αυτά είναι ψέμματα απλά για μπουν στο βρακί σου.
Οπότε το κακό παραμονεύει παντού και ιδίως εκεί που δεν το περιμένεις. Ίσως μάλιστα θα πρέπει να εκκινήσουμε και μία νέα εκστρατεία εκκαθάρισης των γραμμών μας από όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι ύποπτα, τα οποία για παράδειγμα μιλάνε με κακές λέξεις. Οπότε, αντί να βγάλουμε άκρη με την συγκεκριμένη καταγγελία, ας την χρησιμοποιήσουμε σαν σκιάχτρο για να οικοδομήσουμε μία νέα τρομουστερία.
Αντί να ασχοληθούμε με την συγκεκριμένη καταγγελία, πρέπει όλος ο κόσμος να αποδείξει ότι δεν του μοιάζει.

Για αυτό αποκτά και τόση σημασία το συγκεκριμένο περιστατικό, γιατί γίνεται ο πολιορκητικός κριός αυτής της ροζ θεωρίας των δύο άκρων. Δεν έχει σημασία αν είσαι αριστερός ή δεξιός, η βία είναι ίδια από όπου και αν προέρχεται. Το βασικό ζητούμενο είναι η αδρανοποίηση αυτών των βίαιων στοιχείων, κηρύττοντας έτσι έναν εμφύλιο εντός των τάξεων της αριστεράς. Και με ποιό σκοπό; Για άλλη μιά φορά έναν αόρατο εχθρό, κάποιον απροσδιόριστο, απροσδόκητο άνθρωπο που από την μια μέρα στην άλλη τελικά αποδείχτηκε τέρας. Ίσως και χειρότερο τέρας από τα γνωστά, γιατί τουλάχιστον τους άλλους τους ξέρουμε ποιοί είναι. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να είναι φορέας αυτού του ιού. Οπότε πρέπει να κάνουμε μία προληπτική καραντίνα πρακτικά όλο τον πληθυσμό γιατί όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Με λίγα λόγια, ο σκοπός της Lifo και του Γεωργιάδη, με ενδιάμεσες ορισμένες – αφελείς στην καλύτερη, χρηματοδοτημένες από την ΕΕ στην χειρότερη- οργανώσεις και ακαδημαϊκούς του φιλελέδικου φεμινισμού, είναι να μας πείσει ότι υπάρχει ένας πολύ χειρότερος εχθρός από όσους νομίζαμε.

Το εγχείρημα είναι φυσικά η ιστορική συνέχεια του επίσης δυτικοτραφούς αντικομμουνισμού, ο οποίος με τις ευχές της ΕΕ επιχειρεί να ταυτίσει τον φασισμό με τον κομμουνισμό λέγοντας ότι σε τελική ανάλυση και τα δύο είναι απολυταρχισμός και ολοκληρωτισμός.

Τα ίδια πράγματα φυσικά προσπάθησαν να πουν και για τον αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης και του Ιράν, αλλά εκεί δεν τους βγήκε. Αλλά η ουσία είναι η ίδια, μην στηρίζετε την Παλαιστίνη, γιατί η Χαμάς είναι μία σκληρή ανδροκρατούμενη καταπιεστική οργάνωση.

Έτσι νομιμοποιείται η έναρξη μιας νέας μεγάλης εκκαθάρισης όσων είναι στο κίνημα από “οποιαδήποτε εξουσιαστική εκμεταλλευτική συμπεριφορά” καθώς κάθε βία είναι καταδικαστέα, ανεξαρτήτως κινήτρου. Οπότε πάει περίπατος η αντιμετώπιση του συγκεκριμένου φασισμού ή του σιωνισμού ή και του καπιταλισμού εν γένει θα λέγαμε. Ο αντιπατριαρχικός -με βάση την λογική τους- αγώνας καταπίνει κάθε άλλο δίπολο. Και πάει περίπατο εις διπλούν, καθώς κάθε έκφραση βίας μάλλον εν τέλει κρίνεται σαν ματσό και πατριαρχική.

Η συγκεκριμένη πολιτική δράση αντικαθίσταται έτσι από ένα κανονιστικό νεοχριστιανικό πρότυπο Καλού Σαμαρείτη, που διαρκώς πρέπει να επικυρώνει ένα πιστοποιητικό αντιεξουσιαστικών φρονημάτων. Μην τολμήσεις να μιλήσεις άσχημα, ή να εκφραστείς βίαια γιατί όλα αυτά είναι “φασιστικά”. Έτσι φυσικά σχετικοποιείται και ο ίδιος o φασισμός, καθώς κάθε συγκρουσιακή σχέση ονομάζεται φασισμός. Οπότε ο σκοπός του κινήματος δεν είναι το χτύπημα του αντιπάλου αλλά μία εσωστρεφής ιστορία διαρκούς εσωτερικής εκκαθάρισης από τους πιθανούς ενόχους. Το λογικό τέλος στο οποίο οδηγείται αυτή η ιστορία είναι η διεκδίκηση ενός ακόμα πιο προστατευτικού κράτους, ένα ακόμα πιο τιμωρητικό δικαστικό σύστημα, ώστε οι ένοχοι “να σαπίσουν στη φυλακή”.

Θα ήταν για γέλια η κατάσταση αν δεν ήταν για κλάματα. Μπροστά σε μία από τις μεγαλύτερες φασιστικές προκλήσεις, και ένα κομμάτι της να θεωρεί ότι τελικά ο φασισμός ήταν μέσα της, αντί να ετοιμαστεί για τον πραγματικό και συγκεκριμένο φασισμό που βρίσκεται εκτός της. Και αντί να ετοιμαζόμαστε ως κίνημα για την νέα αναμέτρηση, γινόμαστε κομμάτι της ιδιας της σήψης, της παρακμής, της ατομικιστικής μικροαστίλας, του καθοδηγούμενου από την δυτική ακαδημία κανιβαλισμού.

Ας το καταλάβουμε καλά. Ο φασισμός, ο καπιταλισμός και η αδικία δεν βρίσκεται μέσα μας. Είναι εκεί έξω. Εκπροσωπείται από κόμματα, επιχειρήσεις, κράτη και θεσμούς. Αυτοί είναι εχθρός. Και η όποια αναγέννηση του κινήματος θα έρθει μέσα από την σύγκρουση με αυτούς.