Γράφει ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης

Μια από τις σπουδαιότερες ανατρεπτικές στιγμές της ελληνικής μεταπολιτευτικής κινηματογραφίας: ταινία που τόλμησε να σατιρίσει, να προκαλέσει, να αμφισβητήσει — και έτσι έμεινε στην ιστορία ως έργο σύμβολο αντίστασης.

Η θρυλική ταινία του Νίκου Αλευρά, Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει… (1977), επιστρέφει στο προσκήνιο ως ένα από τα πιο ιδιόμορφα, αναρχικά και τολμηρά έργα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Μια ταινία που όχι μόνο σημάδεψε την εποχή της αλλά συνέχισε να ζει ως θρύλος, χάρη στη σύγκρουσή της με τα όρια της λογοκρισίας και τα κατεστημένα της δημόσιας τηλεόρασης.

Το φιλμ έγινε θρυλικό το 1984, όταν η προβολή του από την ΕΡΤ2 διακόπηκε αιφνιδιαστικά λίγα λεπτά μετά την έναρξη, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και συζήτηση γύρω από τη λογοκρισία.

Η διακοπή αυτή όχι μόνο ενίσχυσε τον «καταραμένο» μύθο της ταινίας αλλά και την κατέστησε σύμβολο της καλλιτεχνικής ελευθερίας απέναντι στους περιορισμούς του κρατικού μηχανισμού.

«Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει…»

Hail Bullet – 1977

Σκηνοθεσία: Νίκος Αλευράς

Σενάριο: Νίκος Αλευράς

Φωτογραφία: Πολυδεύκης Κυρλίδης

Μουσική σύνθεση: Βαγγέλης Μανιάτης

Κύριο καστ (ηθοποιοί)

Νίκος Αλευράς, Λίτσα Γεράρδου, Μαρία Νικολαΐδου, Μάκης Τσιπουρίδης, Άρης Τσαραβόπουλος,  Άγγελος Μαστοράκης, Τεό Μπομπορομπόμπο (Teo Bomborompo), Λίτσα Σπανέα, Φιλιώ Σαρλή, Σταυρούλα Λαγκαδινού

Διάρκεια: 160’

ΣΥΝΟΨΗ

Η ταινία παρακολουθεί την πορεία ενός καλλιτέχνη σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό και τον κόσμο γύρω του. Με ευρηματική χρήση εικόνων, συμβολισμών και χιούμορ, ο Αλευράς χτίζει μια κινηματογραφική αφήγηση που δεν υπακούει σε κανόνες: ένα έργο-κολλάζ, που κοιτά τη ζωή και την τέχνη με μάτια πληγωμένα αλλά και βαθιά τρυφερά.

Γυρισμένη στα μέσα της μεταπολίτευσης, η ταινία συνδυάζει σουρεαλισμό, καυστικό χιούμορ, αυτοσαρκασμό και έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ο Αλευράς ξεγυμνώνει τον κόσμο του καλλιτέχνη, τις εμμονές και τις αγωνίες του, σχολιάζοντας την εποχή με μια πρωτοφανή ελευθερία ύφους. Το αποτέλεσμα είναι ένα «κινηματογραφικό παραλήρημα» που κινείται ανάμεσα στη φάρσα, την εξομολόγηση και την πολιτική αλληγορία.

Σήμερα, η ταινία διαβάζεται ως ένα τολμηρό έργο αυτοέκφρασης — ένα κινηματογραφικό ξέσπασμα όπου ο δημιουργός μιλά για τον έρωτα, την αλλοτρίωση, τη σχέση με την κοινωνία και τις δυσκολίες της καλλιτεχνικής δημιουργίας, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα πρωτοποριακή για την εποχή του και ανατρεπτική ακόμη και σήμερα. Πολυεπίπεδη και ατίθαση, η ταινία προτείνει έναν κινηματογράφο ελεύθερο, απροκάλυπτο και ριζικά προσωπικό — μια ματιά που σπάνια συναντά κανείς στον ελληνικό κινηματογράφο.